Parcours!!! Als ik de eerste tien jaren van mijn jongste zoon moet samenvatten met een enkel woord, dan is het 'parcours' (met voldoende uitroeptekens uitgesproken). Ik merkte al dat hij een - op zijn West-Vlaams gezegd - 'doendig ding' zou worden toen hij op zijn wandelfiets op de salontafel stond met de bedoeling om op de sofa te landen. Fietstrucs heeft hij ondertussen afgezworen, maar van obstakel naar obstakel lopen, springen, rollen, enzovoort ... dat is nog dagelijkse kost. Hoe grijs mijn haar er ook van wordt, het zit erin en het geraakt er precies niet uit. Wat niet helpt zijn de eindeloze video's op YouTube van mensen die de effectieve sport 'parcours' uitoefenen. Het is ronduit fenomenaal om te zien maar ik ken weinig disciplines waar men zo de grenzen van het gevaar opzoekt en overschrijdt. Ergens voel ik mij gerust dat ik 'te lande' woon en er behalve ergens een koe of twee geiten weinig mogelijkheden zijn om echt aan het parcouren te gaan. Eens...