Xbox Series X|S

Wie de spellen Limbo en/of Inside heeft gespeeld, weet ongetwijfeld dat die spellen een blijvende indruk nalaten. De zwart-witte graphics, de unieke sfeer, de gameplay an sich ... Beide games zorgen voor een onvergetelijke ervaring. Qua sfeer en art kun je Silt in dezelfde groep plaatsen. Een van de weinige verschillen is dat de game door een andere studio werd gemaakt. Ik neem je graag mee op onderwateravontuur voor mijn review van Silt.

Drinkbox, de studio bekend van Guacamelee!, bracht dit jaar Nobody Saves The World uit. In deze game neem je de leiding over Nobody. Dat ik niet niemand schrijf, maar Nobody, is een weggever over het feit dat dit zijn naam is. Een beetje zoals in Nobody is perfect, I’m nobody. Maar het is ook wel van toepassing op onze vriend, want eigenlijk weet niemand, zelfs hijzelf, niet goed wie hij is. Zoals veel helden aan het begin van hun epos lijdt ook Nobody aan geheugenverlies. Voeg daarbij nog eens het feit dat een eeuwenoude Calamaty wakker is geworden, en de enige persoon die de wereld kan redden, namelijk een wijze magiër, spoorloos is verdwenen en je weet dat Nobody het mag gaan oplossen.

Het moet je eens overvallen … Jij en menige soldaten (die deel uitmaken van een bataljon) staan te popelen om in een rivaliserend koninkrijk op een slagveld te engageren, maar ze worden door hun bevelhebber gecommandeerd om in een grot te wachten om zo vijandelijke troepen met een verrassingsaanval te belagen. Deze poging om een val op poten te zetten komt echter een vroeg einde tegemoet, want onverwachts beginnen gedeelten van de grot in kwestie in te storten, inclusief je uitgang. Desondanks die abrupte commotie is bijna iedereen zo goed als ongedeerd, hoewel het niet lang duurt alvorens een Valkyrie - denk terug aan Noorse mythologie - de hele bende informeert dat ze allen gegarandeerd in deze grot zullen sterven. Ten minste indien ze haar hulp niet aanvaarden, want de Valkyrie is in staat om een portaal naar een ander gebied te openen. Na wat getwijfel en enkele kritische vragen accepteren de soldaten haar aanbod, en ze worden allemaal getransporteerd naar Terragaya, een...

Wie een gevoel voor ritme heeft, heeft enkele mogelijkheden. Danslessen volgen bijvoorbeeld, of je laten gaan op de laatste nieuwe versie van Just Dance. Wat ook mogelijk is, is het spelen van het eerder deze maand verschenen Soundfall. Dit spel is een dungeon crawler met een unieke feature. Je verkent namelijk al 'looter-shootend' kerkers met een muzikale twist. Hoe dit origineel concept uitpakt, kom je te weten in deze review.

In het Pantheon van platformmascottes zijn de eerste helden die in het oog springen uiteraard de Mario’s, Sonic’s en andere Crash Bandicoots van deze wereld. Het zijn stuk voor stuk personages die decennia geleden reeds enorme populariteit wisten te vergaren en door slimme reboots ook vandaag nog de nodige relevantie hebben. Wanneer je lager op de trap gaat kijken, dan wordt het al snel ietwat obscuurder. De meesten onder ons herinneren zich Rayman nog en ook Jak en Daxter doen nog een belletje rinkelen, maar kent iemand nog Bubsy en Spot? Het is in die categorie van ietwat vergeten helden met een aaibaarheidsfactor dat we ook Kao The Kangaroo terugvinden.

Toen ik Outward nader aanschouwde wanneer deze in 2019 verscheen voor de pc, leek de indiegame op het eerste gezicht een perfecte match te zijn. De enorme, kleurrijke wereld die Aurai is, het originele verhaal, de prima klinkende soundtrack, een duidelijke gebruikersinterface, lokaal co-oppen via split-screen … Kortom, de game leek klaarblijkelijk alles, nee zelfs meer, in huis te hebben dan een moderne action RPG nodig heeft. Helaas zat onder die mooie glanzende schil een lelijke beenharde pit, namelijk de soulslike moeilijkheidsgraad. Bijvoorbeeld, elke keer wanneer je verslagen werd, raakte je je ganse inventory kwijt, inclusief je uitrusting en je wapens. Wanneer je er dan niet in slaagde om deze terug te bemachtigen, zat er niets anders op dan helemaal van voor af aan te beginnen. Daarnaast moest je constant op zoek naar voedsel, water en rust terwijl je zelfs tijdens je zuurverdiende slaap door dezelfde groep bandieten of wilde beesten aangevallen werd. Zowel de onhandige...

Fundamenteel gesproken mogen roguelikes en roguelites hun duidelijke verschillen hebben, maar beide concepten concentreren zich hoe dan ook op één centraal punt: randomisatie! Wegens deze gedistilleerde fixatie kun je bijna altijd een zekere graad aan onvoorspelbaarheid verwachten, ongeacht het aanvullende subgenre waar ontwikkelaars van roguelites onderling voor kozen. Wel moet ik er nog even bij zeggen dat zelfs binnen dezelfde gameplay-niche enkele noemenswaardige afwijkingen zullen ontstaan: als platformer valt Spelunky niet te vergelijken met Dead Cells, enzovoort. Rogue Legacy is eveneens een toepasselijk voorbeeld omtrent dit breder onderwerp, welke recent toevallig een sequel ontving! Hoe exact sloegen Cellar Door Games erin om hun nieuwste titel doen op te vallen, en is het überhaupt superieur wanneer je het naast diens voorganger zet?