Xbox Series X|S

Sherlock Holmes is een personage dat al in heel wat boeken, films, series en videogames ten tonele verscheen. Ook het Oekraïense Frogwares weet er wel weg mee en ontwikkelt al sedert 2002 spellen waarin je met de detective aan de slag kunt. Ik heb enkel de twee laatste iteraties (Sherlock Holmes: Crimes & Punishments en Sherlock Holmes: The Devil's Daughter) gespeeld, maar daar kan ik nu dus ook het nieuwste deel in de serie aan toevoegen. Ik neem je graag mee in het virtuele leven van Sherlock Holmes.

Voetbal is een feest, althans als we nu gewoon voor heel even het gedrag van die dronken, gewelddadige hooligans en de steeds terugkerende vermoedens van corruptie aan de nationale en internationale voetbaltop wegdenken. Daarom is het ook altijd leuk als wij weer eens een nieuwe aan voetbal gerelateerde game mogen ontvangen voor een review. Dit keer was het de beurt aan Football Manager 2022. Op 8 november kwam deze uit en ik ging voor mezelf de uitdaging aan om via de pc-editie uit te zoeken of de monopoliepositie van deze welbekende franchise van Sports Interactive, tenminste wanneer we het hebben over voetbalsimulatiegames, nog steeds terecht te noemen is.

Hoeveel geluk kan je hebben? Ik had net Far Cry 6 uitgespeeld, toen me werd gevraagd of ik interesse had in de DLC die zou uitkomen. Het zijn er wat minder dan vroeger, maar toch was er geen haar op mijn hoofd dat daar aan twijfelde. Of ik volgende keer nog naar mijn haar ga luisteren is een andere vraag. In elk geval is de DLC Vaas: Insanity de eerste in een rij van drie. Ook bad guys Pagan Min en Joseph Seed zullen nog hun opwachting maken.

Naar ondertussen jaarlijkse gewoonte is er onlangs weer een nieuwe Call of Duty op de markt verschenen, dit keer getiteld Call of Duty: Vanguard. Sinds mensenheugenis staat de CoD-reeks steeds garant voor een spannend verhaal over tijden van oorlog, waar de actie er echt van af spettert en de brutaliteiten niet geschuwd worden. De filmische first-person shooter speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog en bevat, naast de gebruikelijke campaign en multiplayer, ook weer de Zombies-modus. In deze review van de pc-versie van de game hoop ik te kunnen vertellen of Sledgehammer Games, Treyarch (wat Zombies betreft) en Activision ook met deze editie aantonen waarom de franchise nog steeds zo succesvol en geliefd is.

Je weet exact dat Forza Horizon 5 een spektakel gaat worden wanneer je de vraag toegeworpen krijgt of je ooit een actieve vulkaan hebt gezien. Je voelt de anticipatie wanneer je door het Mexicaanse platteland scheurt en het pad richting de krater begint te beklimmen. De controller schudt en trilt in je handen om je het gevoel te bezorgen dat de grond onder je banden trilt van de vulkanische activiteit en je adem stokt wanneer je aan de top begroet wordt door een rivier van gesmolten lava. Je zet verder koers langs de La Gran Caldera, navigerend tussen stoomuitbarstingen en langs waterpartijen om vervolgens aan een rotvaart terug af te dalen in je off-road buggy. Je hart klopt in overdrive, je handen zweten van de adrenaline en het enige dat je kan bedenken is hoe fucking gaaf dit is. Welkom bij Forza Horizon 5.

Mijn eerste kennismaking met de kunst van Jakub Różalski kwam er dankzij het bordspel Scythe. Dit bordspel uit 2016, ontworpen door Jamey Stegmaier, maakte niet enkel gebruik van Różalski's artwork, het was zelfs volledig gebaseerd op zijn 1920+-universum. Dit universum brengt ons een alternatieve geschiedenis, gebaseerd op de Pools-Russische oorlog kort na de Eerste Wereldoorlog, waar elementen steampunk en dieselpunk aan werden toegevoegd. De crowdfunding-campagne van Scythe op Kickstarter ging ook gepaard met de aankondiging van een strategisch computerspel, Iron Harvest. Deze RTS-game kende zelf een succesvolle Kickstartercampagne in 2018 en begin 2020 verscheen het spel eindelijk voor pc. Een consoleversie voor PlayStation 4 en Xbox One was ook aangekondigd, maar die lijkt een stille dood te zijn gestorven. In de plaats daarvan kregen we recent wel een Complete Edition voor PlayStation 5 en Xbox Series X|S.

Net zoals ik mijn NBA 2K22-review begon met een stukje nostalgie, ga ik dat ook doen voor NHL 22. Wie herinnert zich nog de The Mighty Ducks-films van de jaren 90? Tientallen keren heb ik die films gezien. Op zich had ik als kind weinig te maken met hockey, en al zeker niet met het Amerikaans-Canadese NHL, maar enkel door die films werd ik fan van de sport. Hoe zalig was die Knuckle Puck?! Een NHL-jersey vond ik er wat over, maar mijn Mighty Ducks-pet is alleszins jaren meegegaan! Ondertussen is de Californische ploeg van naam veranderd en spreken we niet meer van de Mighty Ducks, maar dat nam niet weg dat ik toch meteen aan de slag ging met de ‘Anaheim Ducks’. Het stukje nostalgie zat alvast goed, maar wat ik van het spel zelf vond, krijg je te lezen in onderstaande review!

FMV-games waren in de jaren negentig “de shit”. Of dat leken ze toch even in mijn domme kinderlijke kop. Ik herinner me nog een verblijf op de kinderafdeling van het hospitaal waar de enige vorm van entertainment bestond uit cliniclowns en een Cd-i. Voor de jongelingen onder ons die het nu in Keulen horen donderen, leg ik even uit wat dat ding was. Op dit multimediasysteem van Philips kon je interactieve cd’s afspelen, en veel van die dingen draaiden dus om full motion video. Spellen als Dragon’s Lair en Mad Dog McCree boden je interactieve films waarbij jij de beslissingen voor het hoofdpersonage moest maken. In het hoofd van een tienjarige in de jaren negentig is zoiets dus ... mindblowing. In de ogen van de rest van de wereld bleek het echter een ander verhaal en mede door de dure kostprijs van de Cd-i werd het allemaal nogal een flop. Samen met het systeem leken ook de FMV’s veroordeeld tot de annalen van de geschiedenis.

Zo maken ze ze doorgaans niet meer. Het is een dooddoener die in het geval van Pumpkin Jack doeltreffend is. Wanneer je dit kleine spelletje begint te spelen stap je namelijk in een tijdmachine naar het begin van de jaren 2000 toen simpele platformers met excentrieke personages schering en inslag waren. Pumpkin Jack doet spontaan denken aan titels als Jak and Daxter en Gex. De hamvraag is dan ook of er in 2021 op de PlayStation 5 nog nood is aan een game die naar het verleden kijkt voor inspiratie. Tijd om dat even te ontdekken in de review.

In het verleden was er een wijdverspreid geloof dat het fotograferen van een persoon het stelen van hun ziel was. Een absurde overtuiging natuurlijk, maar wel één die mede aan de basis lag van het idee achter de Project Zero-serie. Lange tijd werd de Project Zero-saga vergeleken met Resident Evil en Silent Hill wat betreft de kwaliteit van de horrorervaring. Nu Resident Evil een bescheiden shooter is geworden en Silent Hill ten prooi is gevallen aan Konami's bizarre renovatiebeleid, is de release van een nieuwe Fatal Frame-aflevering (de naam waaronder de Tecmo Koei-serie in Amerika bekendstaat) een godsgeschenk voor fans van het genre.

In games worden ninja's vaak op twee manieren geïnterpreteerd: ofwel zijn ze hoogst efficiënte, levensgevaarlijke killing machines, of ze smelten zowaar met het gewaad der duisternis samen om zo ongemerkt rond te sluipen. Af en toe combineert men zelfs de twee stijlen, waardoor ontwikkelaars in het verleden de illusie om doelwitten geniepig te elimineren herhaaldelijk verkochten. Recent in Sekiro: Shadows Die Twice bestond dit soort methode louter als een optie om te overwegen, terwijl het in de antieke Tenchu-serie min of meer een verplichting was. Langs de zijde van indie developers hebben we dan weer Klei Entertainment’s Mark of the Ninja en Aragami van Lince Works, en net die laatste ontving sinds kort een opvolger voor verscheidene platformen. Is het een volwaardige stealth game of is het, net als bij vele hedendaagse AAA-budget titels, enkel een oppervlakkige feature?

De tijd dat ik iedere ochtend bij de onthaalmoeder werd afgezet vooraleer ik naar de kleuterschool vertrok, ligt al even achter mij. Onbezonnen amusement met mijn klasgenootjes zonder dat er van enig huiswerk sprake was. Het weekend werd iedere vrijdagmiddag stevig ingezet door de verhalen van oma Germaine. Deze marionet was op een blauwe maandag in elkaar gestoken door juf Els. Zij wist op deze manier die kleine snotters tomeloos te boeien met haar fascinerende vertelsels. Ik ben blijkbaar niet de enige nostalgische ziel die met de nodige weemoed terugkijkt op deze zorgeloze periode. Ontwikkelaar kaleidoscube doet het poppenspel herleven in A Juggler’s Tale, een sprookje waarin de wanderlust van een klein meisje heel wat teweegbrengt. In deze review kom je te weten of ze dit originele uitgangspunt hebben weten om te zetten naar een leuke game.