10 jaar - gsm of niet?

[Squidward]

Mijn zoontje van 10 heeft dysfasie, ASS en zit op een speciale school. Hij is op school, in de naschoolse opvang of thuis dus in wezen nooit echt ‘op zijn eigen’ en zijn broertje van 7 is er bij. Het idee om hem een gsm te geven is waarschijnlijk meer voor mijn gerustheid maar ik zit er mee in mijn hoofd en ik twijfel. Ik heb het wel over een gsm (een Nokia 3310 bijv.) en geen smartphone. Iets waar hij ons mee kan bereiken of wij hem.
Overdreven van mij of te jong voor hem of geen slecht idee? De papa volgt mijn idee wat ik ook beslis maar ik geraak er dus niet uit wat mijn idee is.

 

[Bubba]

Als je geen smartphone geeft is hij er vrij weinig mee behalve puur om jullie te bereiken dus zie het probleem niet. Zelfs met een smartphone zou ik het probleem niet zien. Het is een kwestie van ze ermee leren om te gaan.

 

[Mulan]

Mijn idee: als hij er zelf geen vragende partij voor is, zal hij a) die toch niet gebruiken en b) sneller verliezen.

Is hij er zélf vragende partij voor: top! Doen!
Indien hij er zelf niets over gezegd heeft: dan zou ik nog wachten tot hij er om vraagt of naar het secundair gaat.

 

[Panda]

Wat heeft ervoor gezorgd dat je hem een gsm wil geven? Zijn er al situaties geweest waarbij hij jullie niet kon bereiken?

 

[Squidward]

Wat heeft ervoor gezorgd dat je hem een gsm wil geven? Zijn er al situaties geweest waarbij hij jullie niet kon bereiken?

We hebben eens een klapband gehad vorig jaar en hij was in de naschoolse opvang maar die namen niet op. Dus hij was wel van streek omdat we een uur later waren. Hij was de laatste daar, het werd donker,… was eigenlijk een samenloop van stomme dingen. Ik maak mij ook altijd wel erg zorgen om hem, niet openlijk maar mijn eigen angststoornis focust vaak op hem. Knoeiboel in feite.

 

[Squidward]

Mijn idee: als hij er zelf geen vragende partij voor is, zal hij a) die toch niet gebruiken en b) sneller verliezen.

Is hij er zélf vragende partij voor: top! Doen!
Indien hij er zelf niets over gezegd heeft: dan zou ik nog wachten tot hij er om vraagt of naar het secundair gaat.

Toegegeven, hij is van het soort waar losse blaadjes in de tas vliegen, kerstkaartjes met Pasen boven komen, een koek na een week nog onderin zit… Misschien wat teveel sloddervos op dit moment om hem idd niet kwijt te raken. Ik weet níét van wie hij dat heeft…………..

 

[Tha_nOn]

We hebben eens een klapband gehad vorig jaar en hij was in de naschoolse opvang maar die namen niet op. Dus hij was wel van streek omdat we een uur later waren. Hij was de laatste daar, het werd donker,… was eigenlijk een samenloop van stomme dingen. Ik maak mij ook altijd wel erg zorgen om hem, niet openlijk maar mijn eigen angststoornis focust vaak op hem. Knoeiboel in feite.

Dat is niet zo tof maar ik zie niet goed in wat een echte meerwaarde de gsm hier zou zijn (er van uitgaande dat hij die meeheeft en die opgeladen is en op luid staat). Zou hij jullie zelf gebeld hebben via zijn gsm ondanks dat de begeleidende volwassenen zich geen zorgen maakten denk je?
De verantwoordelijkheid daar ligt bij de begeleiders (mogen ze zelfs een gsm bovenhalen?) dus in principe had de naschoolse opvang jullie moeten bellen als hij zoveel later bleef dan normaal en hij daar zelf ook niets over wist/van streek was.

Tenzij hij vragende partij is, zou ik het in dit geval dus nog niet doen gezien hij eigenlijk nooit zonder toezicht is. Misschien enkel duidelijkere afspraken i.v.m. normale afhaaluren

Ik denk anderzijds dat een gsm u de neiging zal geven om vaker berichtjes te sturen om te checken of alles ok is, terwijl hij eigenlijk op perfect veilige plaatsen zit, wat imo een beetje de werking van die plaatsen (school of opvang) ondermijnt.

 

[Horse]

Ik ken 10 jarigen met een IPhone 8 dus deze situatie valt nog mee

 

[Mr.Anderson]

Mijn kinderen zijn nog jong (4 en 1) en ik heb daar ook al zitten over nadenken. Als ik een jaar of 10 was dan nam ik in de zomervakantie m'n fietsje en ging ik op pad. Ik kon makkelijk 4 uren van huis zijn en al m'n speelkameraden ook. Geen gsm, niets. Spelen aan een beek of het hele dorp ver fietsen naar een speeltuintje was dagelijkse kost. Wel moest ik altijd naar huis komen eens de straatverlichting aanschoot 's avonds.

Dat was een andere tijd. Nu mag ik er niet aan denken dat ik geen flauw idee heb waar m'n kinderen uithangen. Ik zie dat bij buren ook, hun kinderen (7-11j) mogen in de straat spelen en daar stopt het.

Eens mijn kinderen alleen met de fiets naar school gaan krijgen zij een smartphone van mij.