De eindigheid van het leven

[toru]

Weet niet of het het juiste subfora is, of zelfs een interessant topic. Maar bon. (Heb ook gezocht maar niet direct een topic gevonden in dezelfde trend)

Na een paar minuten gisteren televisie te kijken waar enkele oudere zorgbehoevende mensen aan bod kwamen viel, net zoals dat een paar keer per jaar wel gebeurd, de wereld op mijn hoofd.
Het leven zal ooit eindigen. Mijn leven zal ooit eindigen.

Niet dat ik zo een bijzonder interessant of memorabel leven zal leiden nog, of dat ik enigszins één noemenswaardig feit in de historie zal hebben. Maar voor mezelf is dat een rare gedachten. Ik word (hopelijk) oud en zal ooit sterven. Die eindhalte is voor mij een heel vreemde gedachten, en dat eigenlijk als kind al. Mijn manier van ermee om te gaan is negeren, en om de zoveel zijt mijn strot laten toenijpen als de gedachten mij bekruipt.

Hoe gaan jullie om met de eindigheid van het leven?

 

[utred]

Drugs en een moto.

 

[TooChé]

Dik & rond gegeten, ergens in de spaanse zon met een fles cava om 11u 's morgens, 75 max 80j oud met een hartinfarctje

 

[Kattekrab]

Als ik er bij stil sta, krijg ik even goed dat beklemmend gevoel.

Nu de meeste mensen die ik ken(de) die een behoorlijke leeftijd hebben gehad, hebben altijd wel een houding gehad van "het is goed geweest, ik heb een goed leven gehad en ik zie er niet meer tegenop om te sterven". Blijkbaar is er wel ergens een punt in je leven dat je er vrede mee kan nemen.

Hetgene waar ik voornamelijk schrik van heb, is dat ik op m'n huidige leeftijd iets zou voorhebben waardoor je terminaal wordt.

Hoe ga ik er mee om?

De zaken die ik nog graag in m'n leven wil doen stel ik niet eindeloos uit. Ergens die gulden middenweg zoeken door uw "bucketlist" af te werken zonder al uw geld erdoor te blazen. En ... gewoon de kop in't zand steken en er niet aan denken. Wat kunt ge er aan doen? U erover druk maken, heeft 0 toegevoegde waarde, so why bother.

 

[Avondland]

Ik denk daar ook vaak over na, maar ik denk dat ik er vrede mee heb genomen. Mijn bezorgdheid is dat ik de terminus met een zekere waardigheid kan bereiken (liefst niet incontinent en dement of uitgemergeld door een verschrikkelijke kanker) en dat ik een mooi, vol leven heb kunnen hebben.

Ik word wel regelmatig getroffen door een soort weemoed van al wat voorbij gaat, net het eenmalige van het leven en het feit dat je niet meer kan terugkeren in de tijd maakt ieder moment vluchtig en ongrijpbaar. Ik zie mijn dochter opgroeien en dat is geweldig, maar dan zie ik een foto van een jaar geleden en dan heb ik toch zo'n gevoel van: 'dat komt nooit meer terug'. Maar ook daar: ik moet er vrede mee nemen en het een plaats geven.

 

[Dr. Sheldon Cooper]

Ik heb eigenlijk vooral schrik dat ik een of andere ziekte ga krijgen en ga sterven op een niet zo oude leeftijd. Ergens ook wel de schrik dat ik als homo bijvoorbeeld niemand ga hebben die voor mij zorgt als ik oud ben. Als ik kijk naar wie voor mijn grootouders en andere oudere familieleden gezorgd heeft, zijn dat telkens de kinderen (die ik niet ga hebben). Maar dat zijn zorgen voor later I guess. Maar net zoals jij heb ik ook wel een benauwd gevoel bij die gedachte.

 

[toru]

Nu de meeste mensen die ik ken(de) die een behoorlijke leeftijd hebben gehad, hebben altijd wel een houding gehad van "het is goed geweest, ik heb een goed leven gehad en ik zie er niet meer tegenop om te sterven". Blijkbaar is er wel ergens een punt in je leven dat je er vrede mee kan nemen.

Ik probeer mij ook te troosten met die gedachten, maar dan enkele seconden later bedenk ik mezelf: wat als dat niet komt?

Ik word wel regelmatig getroffen door een soort weemoed van al wat voorbij gaat, net het eenmalige van het leven en het feit dat je niet meer kan terugkeren in de tijd maakt ieder moment vluchtig en ongrijpbaar. Ik zie mijn dochter opgroeien en dat is geweldig, maar dan zie ik een foto van een jaar geleden en dan heb ik toch zo'n gevoel van: 'dat komt nooit meer terug'. Maar ook daar: ik moet er vrede mee nemen en het een plaats geven.

Ik bekeek vroeger alles zo rationeel dat ik dergelijk sentiment niet begreep. Het leven gaat nu eenmaal door en de jaren tikken af. So be it.
Nu met ouder te worden (en ook vader) is dat ook een soort van weemoed en melancholisch gedachtengoed dat mij besluipt. Heel raar allemaal.

 

[Avondland]

Ik probeer mij ook te troosten met die gedachten, maar dan enkele seconden later bedenk ik mezelf: wat als dat niet komt?

Je kan er vrede mee nemen of je kan er, zonder succes, tegen proberen vechten en sterven met een hoop frustratie. Ik kies dan toch voor de berusting.

Ik bekeek vroeger alles zo rationeel dat ik dergelijk sentiment niet begreep. Het leven gaat nu eenmaal door en de jaren tikken af. So be it.
Nu met ouder te worden (en ook vader) is dat ook een soort van weemoed en melancholisch gedachtengoed dat mij besluipt. Heel raar allemaal.

Ik ben altijd wel melancholisch en weemoedig ingesteld geweest, al laat ik dat niet snel zien. Ik heb de mens nooit beschouwd als een rationeel wezen, of toch niet als een wezen dat gekenmerkt wordt door rationaliteit. Het speelt zeker een rol, maar het naast iets functioneels ook een soort copingmechanisme. Je kan alles wegrationaliseren.

 

[Deleted member 2145]

Als eindproduct, voer voor de aardwormen of vissen . Happy

 

[Deleted member 451]

Drugs

Ik vraag me nog steeds af of drugs echt wel zo'n beslissende factor is in vroegtijdig sterven.


Sure, door (cannabis) te roken, zullen je longen wel erg lijden, en "roken" in het algemeen zal zeker niet bevorderlijk zijn in je levensduur.

Maar voor de rest, af en toe eens psychedelische zaken of eens wat coke , waardoor je hartslag sneller gaat (net zoals bij het sporten),
weet ik echt niet of dat echt zo dramatisch is, dan vaak voorgesteld word... Tenzij je natuurlijk door coke/speed amper of nooit slaapt. Maar ik heb het eerder over sporadisch gebruik.

 

[Deleted member 451]

Dik & rond gegeten, ergens in de spaanse zon met een fles cava om 11u 's morgens, 75 max 80j oud met een hartinfarctje

Lijkt me een mooie dood idd.

Vaak had ik vroeger nachtmerries over hoe ik echt niet zou willen sterven.

Zowat de ergste lijken mij toch wel verdrinken en verbranden.

 

[Koonut]

Ik blijf in ontkenning. Ergens tussen mijn 5e en 6e levensjaar heb ik daar wel eens een paar weken lang van wakker gelegen omdat het idee van niet bestaan zo akelig leek. Maar dan kwam de Teenage Mutant Ninja Turtles film uit en begon de liefde voor pizza.

Eens het tastbaar en dichtbij komt zal het wel lelijk worden.

 

[Avondland]

Ik blijf in ontkenning. Ergens tussen mijn 5e en 6e levensjaar heb ik daar wel eens een paar weken lang van wakker gelegen omdat het idee van niet bestaan zo akelig leek. Maar dan kwam de Teenage Mutant Ninja Turtles film uit en begon de liefde voor pizza.

Eens het tastbaar en dichtbij komt zal het wel lelijk worden.

Death by pizza lijkt me dan toch niet zo lelijk.

 

[Chauffagist]

Ik probeer gewoon nu te leven. Veel mensen worden maar 60 als ik al die overlijdensberichten zie passeren op mijn werkmail van ouders van collega's. Ik ga niet wachten tot mijn pensioen om te genieten, fuck it. Materiële zaken leuk, maar je neemt niks mee. Ik hoef dus ook geen 20 eigendommen te hebben, een stuk of 3 is voldoende, zo kan ik mijn kinderen al een duwtje in de rug geven. Electronica, luxe, auto's interesseert mij geen zak.

Veel liever steek ik geld en vooral tijd in reizen, zonder daarbij te overdrijven in luxe, maar gewoon herinneringen opbouwen met ons gezin, een airbnb huren, wandelingen maken in de natuur.

Werken om te leven, maar zeker niet leven om te werken. Hoewel ik anderzijds altijd bezig ben, in bijberoep, thuis (poetsen, opruimen, eten maken, boodschappen). Het is al zo ver gekomen dat de eindigheid van het leven soms invloed heeft op mijn engagement naar werkgevers toe. Een combinatie van: "je leeft maar 1 keer", "het is nu mooi weer buiten", "of ik nu veel of weinig doe, ze liggen er toch op het einde van de maand", "als ik vannacht dood van dan zal er niemand die les geven" maakt dat ik soms echt geen kl*te kan presteren en gewoon naar buiten moet, de natuur in.

 

[Tonerider]

Ik kan daar echt niet mee om en soms krijg ik zelfs kleine paniekaanvallen. Het idee dat ik er op een bepaald moment niet meer ga zijn, dat mijn bewustzijn verdwenen zal zijn, het grote niets... ik krijg het maar niet geplaatst. En het is een gedachte die me echt teveel bezig houdt.

Er is geen week dat ik niet aan de dood denk. Zie ik een filmpje van een stad in bijv. 1920, dan is mijn eerste gedachte: die zijn waarschijnlijk allemaal dood. Zie ik een oude mens op straat, dan denk ik: die is in zijn laatste stadium. etc. Zelfs tijdens het bekijken van de dieren, kunnen mijn hersenen soms ineens die toer opgaan. 'die weten niet dat ze gaan sterven'.
Of tijdens het beluisteren van muziek, zeker als de artiest zelfmoord heeft gepleegd.
Het houdt niet op.

Kben daar altijd al veel mee bezig geweest, zelfs als tiener fantaseerde ik hoe de bus waarop ik zat een dodelijk accident zou hebben, maar naarmate ikzelf ouder word (en dus de kans vergroot dat ik het loodje leg) en met de gebeurtenissen van laatste jaren heb ik op dat vlak wel een serieuze krak gehad (tijdens een depressie een begrafenis bijwonen, is geen goed idee gebleken). Met de psycholoog ook veel gesprekken over gehad, maar dat is iets waar ze me niet bij heeft kunnen helpen.

 

[TooChé]

Vroeger heb ik daar ook wel eens een periode bij stilgestaan, hoe triviaal ons bestaan (lees: mijn leven) eigenlijk is tov het bestaan van de mensheid, wereldbol, universum etc...
Diegene die daar teveel over nadenken , zouden wel eens in een spiraal van negativiteit kunnen terecht komen. Maar ik heb daar net een les uit getrokken dat ik vooral leef voor mezelf en lekker egoïstisch dingen doe waar ik me goed bij voel en voldoening uit haal.
Wegcijferen voor een andere of de maatschappij, dat doe ik niet meer. En wat keert er telkens terug: evenwicht.
Balans tussen werken en leven. Of tussen egoïsme & altruïsme. Relativeren en emoties, ... etc
Belangrijke sidenote: de dingen waaraan je belang hecht, die veranderen doorheen het leven. Dus nu beginnen nadenken over het einde, is imo compleet nutteloos Ook mijn vorige post ...

 

[Koonut]

Death by pizza lijkt me dan toch niet zo lelijk.

We doen ons best. 3 weken Sardinie gedaan en net geen 40 pizzas binnnen.

Ergens in 2010 ene met room en champions gegeten op dat mooi plein in het centrum van Dresden. Ik denk daar om de zoveel maanden aan terug.

 

[TooChé]

Death by pizza lijkt me dan toch niet zo lelijk.

kleine offtopic: maandag avond blijkbaar een 'verse' pizza van Colruyt gegeten die achteraf gezien niet zo vers was. Heb een ganse nacht en ochtend gedacht dat ik ging sterven

 

[Kas de Kalebas]

Eerste manier om met eindigheid van leven om te gaan is het besef dat je slechts een onderdeel bent van een veel grotere entiteit die we de mensheid noemen, of zelfs gewoon het aards leven noemen. Het geeft mij een bepaald comfort om te weten dat ik een schakel ben in iets veel groters dat nog niet direct weggaat. Kinderen krijgen doet je alleszins veel perspectief krijgen. Plots heb je daar in je armen een wezentje liggen dat je letterlijk belangrijker vindt dan jezelf en waar je je eigen leven voor zou geven. Sommige mensen zouden zeggen dat je niet weet wat volwassenheid is tot je zoiets ervaart.

Een tweede manier om met de eindigheid om te gaan is wat abstracter en heeft meer te maken met fundamentele fysica: Tijd is slechts een dimensie. Verdrietig zijn dat je niet bestaat 200 jaar in de toekomst is even absurd als verdrietig zijn dat je niet meer bestaat 50 meter verderop. Jouw bestaan is hier en nu in de ruimtetijd gegrift en wat er ook gebeurt, niets kan dat veranderen. Binnen 5 miljard jaar ben je er nog altijd. Gewoon even verderop in de tijd.

Een derde manier om er mee om te gaan, is deze vraag te stellen: Wat is het leven nog waard als je oneindig lang leeft? Heeft alles in je leven niet een pak meer waarde door de eindigheid ervan? Iets maken van je leven is zoveel belangrijker voor je als je weet dat je niet oneindig veel kansen krijgt om het te doen. Als je oneindig leeft, raak je alles beu, wordt je emotioneel compleet afgevlakt en verliest alles zijn waarde.

Uit die drie principes volgt direct ook wat je leven dan wel betekenis geeft: Genieten van je korte tijd hier, en anderen helpen.

 

[Sylverscythe]

Ik ga daarmee om zoals de meeste mensen (hier) denk ik: er zo weinig mogelijk aan denken. Wat niet altijd lukt, zeker nu we een dochter hebben. Dan begin je al eens uit te rekenen hoe oud je gaat zijn wanneer zij een bepaalde leeftijd heeft, en bedenk ik dat ik mijn ouders kwijt was op mijn 18 en 30. Het huizenhoog cliché van "een goede gezondheid is het voornaamste" is ook gewoon waar hoor.

Sterven is ook in de meeste gevallen gewoon eenzaam en vuil, op zaken zoals plotse ongelukken of vredig inslapen na. En ik wil ook gewoon zo oud mogelijk worden mits mentaal nog helder te blijven. De aftakeling, ook mentaal, schrikt me wel af. Ergens is hoe we hier met ouderdom en sterven omgaan ook gewoon niet gezond natuurlijk: op een bepaalde leeftijd heb je afgedaan, en als het wat slechter gaat wordt je naar een rusthuis gestuurd waar je niet meer leven uitkomt. Heb je geluk, dan heb je daar nog een aangenaam leven, maar het is ook mogelijk dat je compleet vergeten achterblijft, terwijl overwerkte zorgkundigen je zo "efficiënt" mogelijk verzorgen.

Mijn vrouw komt uit een cultuur waar de dood meer aanwezig is, wat heel wat nadelen heeft, maar het ook veel meer als een deel van het leven, iets natuurlijk wordt gezien. Zij maakt dan tegen mij opmerkingen zoals hoe ze een foto op haar begrafenis wil waar ze jong is en er goed uitziet, en welk kleur lippenstift...want iedereen gaat toch dood, daar moet niet speciaal over gedaan worden.

Een derde manier om er mee om te gaan, is deze vraag te stellen: Wat is het leven nog waard als je oneindig lang leeft? Heeft alles in je leven niet een pak meer waarde door de eindigheid ervan? Iets maken van je leven is zoveel belangrijker voor je als je weet dat je niet oneindig veel kansen krijgt om het te doen. Als je oneindig leeft, raak je alles beu, wordt je emotioneel compleet afgevlakt en verliest alles zijn waarde.

Ik denk dat veel mensen zouden tekenen voor een zeer lang tot oneindig leven (in goede staat) als hun dierbaren hetzelfde lot hebben. Niemand wil zijn kinderen of partner begraven natuurlijk.

Verder doet deze opmerking me eraan denken dat ik de Ondraagelijke Lichtheid van het Bestaan nog eens moet lezen.