Joeri
Split Fiction
Ik ben fan van Hazelight Studios. De mensen hierachter brachten eerder dit jaar Split Fiction uit, maar in het verleden brachten ze ook It Takes Two en A Way Out naar het grote publiek. Telkens coöperatieve avonturen zoals je er nog geen hebt gehad, al moet ik eigenlijk wel toegeven dat de verrassing bij Split Fiction niet zo groot was als destijds bij It Takes Two. Toch bekroon ik Split Fiction dit jaar tot mijn Game of the Year. Enerzijds heb ik niet ontzettend veel recente spellen gespeeld, en anderzijds is Split Fiction gewoon een ontzettend goede game die wordt bejubeld door zowel pers als gamers. Ook Clair Obscur: Expedition 33 heb ik in de collectie, maar ik heb die niet genoeg gespeeld om er een eerlijke mening over te vormen. In Split Fiction doorloop je met twee spelers, dat kan zowel offline als online, een tof gebracht verhaal van de twee onbekenden Zoe en Mio. Door omstandigheden komen ze samen in een virtueel verhaal, waar niets is wat het lijkt. Fantasiewerelden wisselen elkaar af met sciencefiction en de twee lopen soms zelfs naadloos in elkaar over. Het ene moment berijd je een draak, het andere moment scheur je razendsnel op een motor door een futuristische stad. Beide dames hebben unieke vaardigheden en door daar slim gebruik van te maken, geraak je steeds verder. Grote aanrader moest je de game nog geen kans hebben gegeven!MicVlad
Hollow Knight: Silksong
Las je enkele maanden geleden al m’n (te) uitgebreide recensie erover, dan weet je al dat ik heel wat woorden kwijt wou wat betreft Hollow Knight: Silksong, om het zacht uit te drukken. Het eerste spel vond ik al een fenomenale Metroidvania en ongeveer acht jaar later hebben de Australiërs bij Team Cherry het weer geflikt. In mijn opinie legden ze nogmaals de lat hoger voor het genre, en zelfs naast de strafste concurrentie van 2025 doet het spel voor niets of niemand onder. De soms veeleisende, doch altijd responsieve en meestal eerlijke gameplay. De gedetailleerde handgetekende visuals die voortdurend schattige, lugubere en ontroerende omstandigheden op het scherm toveren. De uitstekende muziek plus geluidseffecten die de reeds rijke atmosfeer des te meer benadrukken. Uitvoerig geplande en intrigerende worldbuilding, gecombineerd met een gigantisch universum waar je – ook na het urenlang exploreren ervan – nog steeds talloze ontdekkingen kunt ontaarden. Nagenoeg elk onderdeel is van de bovenste plank, al ontken ik niet dat je qua ingesteldheid een beetje masochistisch moet zijn om alle uithoeken van Silksong succesvol te betreden, wat eigenlijk bij diens overheersende thema’s past. Laat je hierdoor echter niet afschrikken, want in het met insecten bevolkte Pharloom staat één van de allerbeste interactieve avonturen van het laatste decennium op je te wachten!Eervolle vermeldingen: Sektori, Ninja Gaiden 4, Donkey Kong Bananza, Absolum
FreakyJP
Kingdom Come: Deliverance II
Het spel waar je dit jaar niet omheen kon, is uiteraard Clair Obscur: Expedition 33? Het Franse Sandfall Interactive wist zowaar de hele gamewereld te verrassen met hun emotioneel meeslepende en sfeervolle ‘JRPG’. Maar begin dit jaar verscheen er nog een andere indrukwekkende role-playing game waar liefhebbers hun tanden konden inzetten. Warhorse Studios nam ons immers opnieuw mee naar het middeleeuwse Bohemia, waar we wederom in de huid kropen van Henry of Skalitz. Grootser, spannender, boeiender en mooier ... Kingdom Come: Deliverance II is zowat alles wat je kan verwachten van een sequel en ook ik verloor mezelf met veel plezier voor talloze uren in deze authentiek aanvoelende ‘middeleeuwse simulator', waarin zelfs zoiets als hygiëne een gameplaymechanisme is. De game is niet altijd even toegankelijk, maar dat maakt het avontuur des te bevredigend wanneer je het tot een goed einde brengt.Eervolle vermeldingen: Clair Obscur: Expedition 33, Death Stranding 2: On the Beach, The Hundred Line: Last Defence Academy
Mrpoelie
Arc Raiders
Het is voor mij de eerste keer dat een multiplayergame op nummer één staat. Hoewel ik twee jaar geleden enorm veel plezier heb gehad met The Finals, heb ik die game toch relatief snel weer aan de kant gelegd. Deze keer heeft Embark Studios echter de hoofdvogel afgeschoten met Arc Raiders. Elk potje dat je speelt is anders en zelfs na de vele uren die ik er al in heb gestoken, blijft de game verrassen. De interacties met andere online spelers en de constante spanning, omdat je niemand volledig kunt vertrouwen, blijven geweldig. Dit zorgt voor fantastische momenten die al vaak voor zowel een lach als voor pure miserie hebben gezorgd, wanneer je bijvoorbeeld plots wordt neergemaaid terwijl je vol zit met waardevolle loot. Sinds de launch hebben de developers bovendien al enorm veel updates en nieuwigheden toegevoegd. Daardoor voelt het nog lang niet alsof er snel sleet zal komen op deze geweldige formule, die Arc Raiders voor mij tot mijn favoriete game van het jaar maakt.Eervolle vermeldingen: Kingdom Come: Deliverance II, Clair Obscur: Expedition 33
Sir. K
Trails in the Sky 1st Chapter
Wat de nieuwjaarslijstjes betreft, was mijn videogame of the year dit jaar de moeilijkere. Niet omdat ik geen toppers heb gespeeld, maar eerder omdat ik vooral heel wat remakes voor de kiezen heb gekregen. De eerste vraag die ik mezelf stelde, was of een remake wel op zo’n lijstje hoort. Maar weet je, fuck it! Aangezien het voor mezelf ook mijn eerste ervaring was met het spel, heb ik toch gekozen voor Trails in the Sky 1st Chapter! Hierin volgen we Estelle Bright en haar geadopteerde broer Joshua, die als bracers (beschermers van het volk) aan de slag gaan. In hun zoektocht naar hun verdwenen vader zullen ze hun bracer-skills moeten inzetten om de nodige uitdagingen te overwinnen. Samenzweringen en intriges zullen de revue passeren, waarbij ik meer dan eens onder de indruk was van de boeiende verhaallijn, waarbij grappige en spannende momenten worden afgewisseld met hartverwarmende interacties. Neem daarbij de leuke personages, een vlot hybride combat-systeem en volledig herwerkte graphics, waarbij 2D-pixelart plaats maakte voor een volledig vernieuwde 3D-wereld, en je begrijpt waarom ik toch best enthousiast ben over dit spel. Wie al fan was van The Legend of Heroes-reeks, raad ik absoluut aan om deze opnieuw te (her)ontdekken. Een JRPG die zijn tijd waard is!Eervolle vermeldingen: The Legend of Zelda: Breath of the Wild (Switch 2), Clair Obscur: Expedition 33
Vyxen
Anno 117: Pax Romana
In 2025 heb ik niet zoveel nieuwe releases gespeeld, maar de paar uitverkoren titels zijn er wel van een serieus kaliber. De game die hierbij voor mij de hoofdvogel afschiet, is toch wel Anno 117: Pax Romana. Het Romeinse tijdperk spreekt me enorm aan en het uitbouwen van je stad is gewoon zo rustgevend in deze game. Voor mij is het belangrijk dat een spel me van in het begin weet te boeien en niet eerst een ellenlange tutorial je bij het handje neemt. Pax Romana heeft natuurlijk ook een tutorial maar die is zodanig goed geïntegreerd dat ik meteen 'in het spel' zat. Ondertussen heb ik al heel wat uren in Pax Romana zitten en ik zie dat aantal in de toekomst alleen maar stijgen. Het is gewoon een spel dat meteen klikt voor mij.Eervolle vermeldingen: Battlefield 6 en The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered
LezZ
Claire Obscure: Expedition 33
Claire Obscure: Expedition 33 is zonder twijfel mijn favoriete spel van 2025. Een game die me al snel liet vergeten dat het eigenlijk 'maar' turn-based is. De gevechten zijn interactief en elke beurt voelt als een kleine overwinning. Zoniet was er toch iets dat je net even beter kon doen. De Pictos-combinaties nodigen uit tot experimenteren en creatieve chaos. Soms voelde ik me een strategisch genie, soms waren de resultaten niet bepaald denderend te noemen. Het beheer van al die Pictos had wel wat overzichtelijker gemogen: een creatieve ingreep had hier allicht wonderen verricht. Wat echt blijft hangen is het verhaal: emotioneel, zwaar en prachtig opgebouwd. Met wendingen die zo onverwacht zijn dat je even stilvalt of hardop “nee, serieus?” zegt tegen je scherm. Expedition 33 is niet alleen een spel, het is een ervaring die lang blijft nazinderen en waarbij je meer dan eens toch wat langer voor je blijft uitstaren.Eervolle vermeldingen: Hollow Knight: Silksong, Arc Raiders, en The Outer Worlds
Zaj
The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom (Switch 2)
Tears of the Kingdom bewijst opnieuw waarom Zelda zo’n onaantastbare status heeft. Het pakt de vrijheid van Breath of the Wild en trekt die nog verder open, niet door ons gewoon een grotere map of meer quests voor te schotelen, maar door je meer tools te geven waarmee je zelf de oplossing mag uitvinden. Ultrahand, Fuse en Ascend maken van Hyrule een speeltuin waar creativiteit beloond wordt, en waar falen vaak even leuk is als slagen. Het is het soort game waarbij je met een perfect plan begint en eindigt met een geïmproviseerde houten tank die op één of andere manier toch werkt.Wat het echt geniaal maakt, is hoe vanzelfsprekend dat allemaal aanvoelt. Terwijl andere openwereldgames je een checklist geven, laat Tears of the Kingdom je vooral verhalen beleven die je zelf maakt. Die ene klimtocht die plots een storm wordt, dat domme experiment dat uitmondt in een geniale shortcut, of dat moment waarop je beseft dat je al drie uur aan het prutsen bent en eigenlijk nog geen enkel main quest-icoontje hebt aangeraakt. Het is niet alleen een gigantische game, maar ook één met een zeldzaam gevoel van magie. Zo’n titel die je later nog gaat omschrijven als "iets dat je gewoon eens meegemaakt moet hebben.” Naast het feit dat ik deze game persoonlijk als game van het jaar beschouw, vind ik het ook de beste titel die tot nu toe op de Switch is verschenen. De Switch 2-versie die dit jaar uitkwam, neemt al die sterke punten en zet er een prachtige 4K 60fps-ervaring bovenop, met extra grafische verbeteringen en snellere laadtijden. Ik vond het moeilijk om voor een re-release te kiezen en had initieel één van mijn runner-ups genomen, maar die hebben allemaal wel ergens een minpunt. Bij Tears of the Kingdom moet ik echt beginnen muggenziften om er eentje te vinden. Vandaar deze keuze.
Eervolle vermeldingen: Death Stranding 2, Hollow Knight: Silksong, Hades 2
Killjoy
Keeper
Ik heb nog maar eens ontdekt dat ik geen fan ben van dit soort keuzes maken. Wanneer het overduidelijk is en ik een Baldur's Gate 3 heb gespeeld, dan is een game of the year kiezen easy. Dit jaar echter? Ik heb zat games gespeeld die erg goed en memorabel zijn, van de horror van Silent Hill f tot de diepgaande RPG die Kingdom Come Deliverance II is. De games die me echter dat gevoel gaven van iets te spelen dat me helemaal wist in te palmen? Dat waren Astrobot en het stokoude Hitman godbetert. Yup ... ik ben wederom in de konijnenpijp van IO Interactive's moordsim gedoken, en blijk een voorliefde te hebben voor zware objecten die je op booswichten hun kop kan droppen. Maar goed ... 2025. Ik vond 2025 persoonlijk een jaar van solide titels, maar de uitschieter heb ik niet gespeeld. Misschien ben ik te cynisch nu, maar kon het Mafia: The Old Country zijn? Een game die toonde dat je volledig achterhaalde mechanismen in een oerdegelijke singleplayer kunt stoppen, en toch nog iets verfrissend hebben. Of Ghost of Yotei? Een big budget smorgasbord van openwereldclichès die toonde dat meer van hetzelfde met wat andere saus ook gewoon kan smaken. Laat me, met die gedachtengang dan ook maar gewoon niet voor een game of the year gaan, maar een ontwikkelaar. Obsidian toonde namelijk dat elke dollar die Microsoft voor hen neertelde goed besteed was, door naast Grounded 2 ook twee uitgebreide singleplayer games op de markt te brengen die uiterst speelbaar en fun waren. The Outer Worlds 2 en Avowed zijn weliswaar geen perfecte games ... maar ze zijn uitgebreid, sterk gemaakt en fun, met een eigen smoel. Anno 2025 voelt zoiets haast als een cadeau.Maar wacht ... dan herinner je toch weer jezelf aan die ene kleine game, het miniscule meesterwerkje dat haast door de mazen van het net glipte op de releasekalender. Keeper uiteraard. Laat het maar aan Double Fine om een van de pot gerukt concept als een wandelende vuurtoren om te toveren tot iets onvergetelijk dat er bovenuit steekt. In een jaar vol degelijkheid en deja vu, deed Keeper tenminste iets uniek. Het gaf ons iets dat we nooit eerder hadden gespeeld en wist tegelijk harten te veroveren. Het blijft een game die je moet ervaren, en waar je best niet te veel over weet, dus ga, en dompel je onder in het meest unieke sprookje van het jaar.
