Heimwee naar vroeger

[zino]

Ik ben een veertiger met een "perfect" leventje en toch kan ik me soms zo somber voelen. Ik heb een leuke vrouw, goeie relatie, huis tuin boompje,2 gezonde kids die het goed doen...
Maar toch voel ik me soms zo slecht als ik iets zie passeren over vroeger of nadenk over alles wat geweest is. TV beelden uit mijn jeugd, als ik over mijn jonge jaren vertel, liedjes hoor uit de tijd dat ik uitging enz.
Ik kan me er echt slecht door voelen. Het besef dat het allemaal weg is en nooit meer terugkomt. Ik zou moeten blij zijn met alles wat ik heb en meegemaakt heb want heb nooit echte tegenslagen gehad. Zelfs af en toe geluk gehad .
Toch is het nu al een jaar of 2 dat ik voel dat er iets veranderd is in mij. Moeilijk voor mij om het echt te definiëren wat het probleem is dat ik me toch niet 100% goed in mijn vel voel.
Zijn er die zich hier in herkennen?

 

[Dr. Sheldon Cooper]

Zo'n gevoel van nostalgie en die hunkering naar zorgeloosheid overvalt me ook wel regelmatig als ik aan vroeger denk, en ik denk dat iedereen dat wel heeft. Ik denk dat het wel goed kan doen om eens met een psycholoog te gaan praten.

Ik merk wel dat ik pakweg 5 jaar geleden dat gevoel had van "vroeger was het toch beter en leuker" en 5 jaar later kijk ik op dezelfde manier terug naar die periode.

 

[Avondland]

Absoluut. Het is iets wat me mateloos fascineert, maar soms kan die fascinatie wel omslaan in weemoed of erger. De tijd gaat maar in één richting en gedane zaken nemen geen keer. Soms denk ik dat mijn leven er beter had uitgezien als ik bepaalde beslissingen niet of net wél had genomen en naarmate je ouder wordt leer je ook wel uit die fouten of uit de kansen die je hebt gekregen én gegrepen. De truc is daarin een balans te vinden en het een plaats te geven. Je moet ook kunnen relativeren: zolang je zelf nog relatief gezond bent en nog jaren voor de boeg hebt (lees: je bent geen 78-jarige met incontinentie en een beginnende dementie), is er nog héél veel moois mogelijk.

Terug als 12-jarige beginnen aan het middelbaar en het helemaal anders aanpakken vind ik een interessant gedachte-experiment, maar als ik er verder over nadenk zou het toch maar raar zijn. Maar toch is het moeilijk afscheid te nemen van bepaalde periodes en dat is een verwijt dat mijn vrouw me soms geeft: dat ik soms vast blijf hangen in mijn onbezorgde plezante twintiger jaren, terwijl ik als dertigjarige wel een gezin heb om te onderhouden, een huis om af te betalen én verder af te werken en een carrière heb. Die verantwoordelijkheden ervaar ik soms wel als verstikkend maar ook daar is het kwestie van te leren relativeren.

 

[Enj0i^]

Ik herken het gevoel. Mijn coping mechanisme is om dan dingen te beginnen kopen die referen naar mijn jeugd ... strips, speelgoed figurines, ....

Weet niet of het mentaal gezond is, maar op dit moment is het voldoende om dat gevoel wat te voeden

 

[Sylverscythe]

Hebben we dat niet allemaal in meer of mindere mate? De tijd en het leven gaat maar in één richting, en bij elke keuze verlies je mogelijkheden (en openen zich andere deuren natuurlijk, maar zo zien we dat niet altijd).

Uiteindelijk is die melancholie volgens mij niet negatief, zolang het onder controle blijft en je niet neerslachtig wordt of het je leven begint te impacteren. Ik denk ook soms met weemoed terug aan bv. het middelbaar of hogere studies, en dan vooral al die zaken die ik misschien anders had kunnen doen. Of vrienden die je nog waar weinig of niet meer ziet, waar je eigenlijk niet van weet waarom je elkaar nu al enkele jaren niet meer hebt gesproken.

Maar uiteindelijk hebben al die keuzes en ervaringen tot mijn huidig leven en karakter geleid, en daar ben ik best tevreden mee.

 

[MisterV]

Soms denk ik dat mijn leven er beter had uitgezien als ik bepaalde beslissingen niet of net wél had genomen en naarmate je ouder wordt leer je ook wel uit die fouten of uit de kansen die je hebt gekregen én gegrepen.

Vooral dit. Een paar keuzes gemaakt die ik nu anders zou doen en toch een ferme impact hebben of hebben gehad. Maar zo zit het leven natuurlijk niet in elkaar.

Idem qua persoonlijkheid: Als ik in het middelbaar de persoon was geweest die ik nu ben (veel zelfverzekerder, veel minder gesloten) ging het toen waarschijnlijk veel gemakkelijker gegaan zijn en had ik andere keuzes gemaakt. Maar ook dat is een evolutie van jaren geweest.

Nu, in uw 40'er jaren heb je best wel nog wat jaren te gaan en is er nog het één en ander mogelijk. Vooral kinderen beperken wel de mogelijkheden om veel te veranderen maar ook daar komt weer een stuk vrijheid terug naarmate ze ouder worden.

 

[Mulan]

Ik heb daar eigenlijk totaal geen last van. Ik ben precies de uitzondering.

 

[Cerv.Be]

Ik heb daar eigenlijk ook weinig last van. Ik leef meer in het nu en maak graag bepaalde toekomstplannen.

 

[Ebel]

Ik heb in m'n jeugd heel wat mooie reizen gemaakt en avonturen meegemaakt.
Dat maakt het nu net leuk om op terug te kijken, wetende dat ik er toch veel uitgehaald heb op het moment dat het moest.

En ik ga ervan uit dat er nog heel wat mooie dingen komen natuurlijk. Zonder dat perspectief zou het ook bij mij somberder zijn.

 

[_-Butch-_]

Ik herken dit nostalgisch gevoel zeker. Alleen wel een kanttekening bij plaatsen.
Persoonlijk denk ik dat je alleen mooie dingen vooral herinnert van vroeger. De slechte gaan meer op de achtergrond.
Dat is een gekend psychologisch aspect, heeft ook iets te maken met het overlevingsmechanisme.
Indien je voor een moeilijke tijd komt, zorgt het coping mechanisme (nostalgie) dat je alles wat relativeert.

 

[Avondland]

Ik herken dit nostalgisch gevoel zeker. Alleen wel een kanttekening bij plaatsen.
Persoonlijk denk ik dat je alleen mooie dingen vooral herinnert van vroeger. De slechte gaan meer op de achtergrond.
Dat is een gekend psychologisch aspect, heeft ook iets te maken met het overlevingsmechanisme.
Indien je voor een moeilijke tijd komt, zorgt het coping mechanisme (nostalgie) dat je alles wat relativeert.

Dat is een van de dingen die me fascineren: hoe we het narratief van ons verleden ombuigen en verdraaien en romantiseren en filteren.

 

[Heimlar]

Heel herkenbaar, en er wordt ook gretig geld mee verdiend tegenwoordig.
Een persoonlijk voorbeeld is het opnieuw spelen van WoW Classic

 

[_-Butch-_]

Dat is een van de dingen die me fascineren: hoe we het narratief van ons verleden ombuigen en verdraaien en romantiseren en filteren.

Blijkbaar zou dit "fading affect bias" noemen

 

[Sylverscythe]

Heel herkenbaar, en er wordt ook gretig geld mee verdiend tegenwoordig.
Een persoonlijk voorbeeld is het opnieuw spelen van WoW Classic

Het succes van Stranger Things op Netflix was in het begin ook wel deels te wijten aan de hoe alles zo herkenbaar (Amerikaans) jaren '80 aanvoelde. En aangezien Amerikaanse media over ter wereld worden bekeken sloeg dat breed aan.

Algemeen valt het op hoe het nu "onze" beurt is om allerhande programma's en films te zien die terugkijken op onze jeugd.

 

[Heimlar]

Absoluut. Het is iets wat me mateloos fascineert, maar soms kan die fascinatie wel omslaan in weemoed of erger. De tijd gaat maar in één richting en gedane zaken nemen geen keer. Soms denk ik dat mijn leven er beter had uitgezien als ik bepaalde beslissingen niet of net wél had genomen en naarmate je ouder wordt leer je ook wel uit die fouten of uit de kansen die je hebt gekregen én gegrepen. De truc is daarin een balans te vinden en het een plaats te geven. Je moet ook kunnen relativeren: zolang je zelf nog relatief gezond bent en nog jaren voor de boeg hebt (lees: je bent geen 78-jarige met incontinentie en een beginnende dementie), is er nog héél veel moois mogelijk.

Terug als 12-jarige beginnen aan het middelbaar en het helemaal anders aanpakken vind ik een interessant gedachte-experiment, maar als ik er verder over nadenk zou het toch maar raar zijn. Maar toch is het moeilijk afscheid te nemen van bepaalde periodes en dat is een verwijt dat mijn vrouw me soms geeft: dat ik soms vast blijf hangen in mijn onbezorgde plezante twintiger jaren, terwijl ik als dertigjarige wel een gezin heb om te onderhouden, een huis om af te betalen én verder af te werken en een carrière heb. Die verantwoordelijkheden ervaar ik soms wel als verstikkend maar ook daar is het kwestie van te leren relativeren.

Een goede raad voor mezelf is wel van ook de mooie tijden van nu ten volle te beleven en er van te genieten, ik denk dat de weemoed die later daar dan weer mee gepaard kan gaan nog telbare male groter kan zijn. Onze kinderen worden al zo rap groot en de tijd lijkt met de jaren sneller en sneller door de vingers te glippen. Dus daarom geniet ik echt met volle teugen van mijn gezin omdat ik weet dat elke fase/leeftijd weer andere leuke dingen gaat hebben

In weemoed en nostalgie mag je je zeker en vast wel eens in verliezen, maar we gaan ongetwijfeld over de huidige periode dezelfde nostalgie koesteren wanneer we in een nog latere fase van ons leven zijn aanbeland.

 

[Avondland]

Een goede raad voor mezelf is wel van ook de mooie tijden van nu ten volle te beleven en er van te genieten, ik denk dat de weemoed die later daar dan weer mee gepaard kan gaan nog telbare male groter kan zijn. Onze kinderen worden al zo rap groot en de tijd lijkt met de jaren sneller en sneller door de vingers te glippen. Dus daarom geniet ik echt met volle teugen van mijn gezin omdat ik weet dat elke fase/leeftijd weer andere leuke dingen gaat hebben

In weemoed en nostalgie mag je je zeker en vast wel eens in verliezen, maar we gaan ongetwijfeld over de huidige periode dezelfde nostalgie koesteren wanneer we in een nog latere fase van ons leven zijn aanbeland.

Zeker. Ik merk ook wel op dat mijn idee van "oud zijn" stelselmatig opschuift. Dat zal wel blijven gebeuren tot je op de sukkel begint te geraken op (hopelijk) oudere leeftijd.

 

[:unsure:]

Had ik maar tijdens het middelbaar beter beginnen sporten... Nu bedenk ik mij dat ik misschien vandaag eens terug moet beginnen lopen? Nee, geen zin nu.. ik zal het morgen wel doen


Ik herken me eigenlijk 100% in dit topic. Schoolperiode vond ik de max en heb ik achteraf gezien iets te veel verwaarloosd.. Op die leeftijd had ik andere prioriteiten zeker?

Mijn leven is nu eigenlijk mega standaard op zoveel vlakken, maar ook wel zeer goed.
Ben wel erg benieuwd hoe mijn leven eruit had gezien als ik volop voor de alternatieve route was geweest. Waarschijnlijk minder zekerheid, maar ergens in een wereldstad.
Gelukkig bestaat er youtube waarop je sommige vlogs kan zien van mensen die zo'n levensstijl effectief durven aan te gaan (vanlife, homesteading, leven in de natuur,...). Zelf teveel schrik om de sprong te wagen. Heb een vriend die zich kapot heeft gewerkt in de corporate verzekeringen sector en heeft ineens de keuze gemaakt om tuinman te worden en is nog nooit zo gelukkig geweest

Momenteel ook enorm veel spijt dat ik mij volledig afkeerde van natuur/dieren/tuinieren tot ik 26 was. Anders had ik zeker meer creatieve/sportieve hobbies gehad en een grotere vriendengroep

 

[Avondland]

Ik heb het meeste spijt dat ik niet eerder ben beginnen soloreizen. Daar had ik zoveel meer uit kunnen halen.

 

[Archaos]

Ik denk dat het normaal is om wel eens terug te denken aan vroeger met een zekere nostalgie. Sommige zaken komen nu eenmaal ook niet meer terug. De laatste jaren heb ik daar niet veel last van, maar er zijn periodes geweest dat ik daar ook wel eens vaker aan terugdacht.

Niet vergeten in het 'nu' te leven, denken aan de mooie dingen die nog kunnen komen én vooral het verleden ook niet met een té roze bril te bekijken, want vooral in dat laatste schuilt toch veel gevaar.

In algemene stellingen ga ik sowieso al niet makkelijk mee, genre 'vroeger was de muziek toch beter', 'vroeger waren films toch beter' of 'vroeger waren we allemaal toch braver, beter opgevoed en respectvoller' (Nee Lilianne, kijk maar eens in de commentaarvakken van Facebook en HLN wat de 50-ers en 60-ers daar allemaal durven posten).

Soms denk ik ook wel eens van 'had ik vroeger maar meer gesport' of 'had ik vroeger in die periode maar meer uit mijn schulp durven kruipen' of ... . Wat voorbij is, is voorbij, voor veel zaken is het niet te laat.

Voor mensen die vroeger een rotjeugd hadden, of omgekeerd, nu diep in de miserie zitten, ligt het wat anders natuurlijk.

Als je huidige leven, objectief gezien, helemaal niet zo slecht is, dan lijkt het mij toch belangrijk om daarover met iemand (professioneel) te gaan praten. 2 jaar vind ik toch al vrij lang, en je bent toch nog een jong persoon.

 

[zino]

Ik denk dat het normaal is om wel eens terug te denken aan vroeger met een zekere nostalgie. Sommige zaken komen nu eenmaal ook niet meer terug. De laatste jaren heb ik daar niet veel last van, maar er zijn periodes geweest dat ik daar ook wel eens vaker aan terugdacht.

Niet vergeten in het 'nu' te leven, denken aan de mooie dingen die nog kunnen komen én vooral het verleden ook niet met een té roze bril te bekijken, want vooral in dat laatste schuilt toch veel gevaar.

In algemene stellingen ga ik sowieso al niet makkelijk mee, genre 'vroeger was de muziek toch beter', 'vroeger waren films toch beter' of 'vroeger waren we allemaal toch braver, beter opgevoed en respectvoller' (Nee Lilianne, kijk maar eens in de commentaarvakken van Facebook en HLN wat de 50-ers en 60-ers daar allemaal durven posten).

Soms denk ik ook wel eens van 'had ik vroeger maar meer gesport' of 'had ik vroeger in die periode maar meer uit mijn schulp durven kruipen' of ... . Wat voorbij is, is voorbij, voor veel zaken is het niet te laat.

Voor mensen die vroeger een rotjeugd hadden, of omgekeerd, nu diep in de miserie zitten, ligt het wat anders natuurlijk.

Als je huidige leven, objectief gezien, helemaal niet zo slecht is, dan lijkt het mij toch belangrijk om daarover met iemand (professioneel) te gaan praten. 2 jaar vind ik toch al vrij lang, en je bent toch nog een jong persoon.

Ik heb er al over nagedacht om eens met een psycholoog te gaan praten maar het is nu niet zo dat ik daar constant mee worstel. Af en toe zijn er periode's dat ik het erg zitten heb, dan gaat het weer een tijdje beter.