Hoe oud zou je willen worden later?

  • Onderwerp starter Onderwerp starter Deleted member 451
  • Startdatum Startdatum
D

Deleted member 451

Guest
Door toch wel vrij veel sterfgevallen in 2022 in mijn kring (5), toch eens beginnen stil staan hieromtrent.

2 ervan waren weliswaar 92 & 95 jaar, en levens kwaliteit nihil,
dus is mijn vraag: aan welk jaar is het volgens jouw genoeg?


Ikzelf zou graag, gezond en zonder al te veel kwaaltjes hopelijk, graag een jaar of 80 worden. max 85 jaar.

Na die leeftijd kan je meestal amper nog zelf goed zelfstandig functioneren, denk ik.
Bovendien hebben we geen kinderen, dus voor hun evolutie te zien , zal het ook niet meer hoeven.

En om dan toch maar een blok aan het been van de maatschappij te zijn, en je dagen af te tellen. Nee dat hoeft niet voor me.

Ik hoop wel nog tot mijn 80e zelfstandig te kunnen zijn en mijn plan te trekken.

Dit gezegd zijnde, dan zit ik dit jaar halfweg. :(
 
Laatst bewerkt door een moderator:
Lijkt me persoonlijk niet echt iets waar je een jaartal op moet plakken, maar eerder kijkend naar uw fysieke/mentale staat. Van zodra dat ik bijna niets meer zelfstandig zou kunnen doen en constant hulp nodig heb zou het voor mij niet meer hoeven.

Ik zou dus liever sterven op mijn 60e waar ik bv. nog wel perfect capabel ben dan op mijn 90e als een "wrak" met enige zin voor overdrijving.
 
Lijkt me persoonlijk niet echt iets waar je een jaartal op moet plakken, maar eerder kijkend naar uw fysieke/mentale staat. Van zodra dat ik bijna niets meer zelfstandig zou kunnen doen en constant hulp nodig heb zou het voor mij niet meer hoeven.
Wel dat was ook mijn eerste gedachte,
tot ik gisteren dat ongelofelijke verhaal van die waanzinnig dappere man las op het nieuwsblad, waarbij hij 2 benen en een arm verloor.

Ongelofelijk hoe die man zijn leven heeft aangepakt, en er (mede voor zijn kinderen en vrouw), het roer helemaal heeft omgegooid en er nu opnieuw 'staat'.

Ik weet niet of ikzelf mentaal zo'n karakter zou kunnen opbrengen, maar als je ziet hoe mensen na aanslagen maalbeek/zaventem, en NY daar uit komen. Echt petje af voor zo'n mensen.
 
zolang ik een boek kan vast houden en lezen.
Kan ik me wel in vinden, haha.

90+ tot 100+ op voorwaarde dat het in goede fysieke en mentale gezondheid is (relatief gezien). Dementie of uitgemergeld door een vreselijke kanker? Daar pas ik liever voor. Ik ben nu 35 en ben al heel lang vrij gezond gebleven, buiten eens een verkoudheid hier of daar. Ik hoop dat dat nog lang mogelijk mag blijven, maar dat heb ik maar voor een deel in de hand.
 
Ik vind 80 al méér dan genoeg, 75 vind ik eigenlijk ook prima. Meer nog, als ik morgen doodval is dat ook maar zo hé.
 
Als ik gelukkig/tevreden ben met mijn leven en in relatief goede gezondheid wil ik zo oud mogelijk worden.
Ben ik fysiek en mentaal nog in goede conditie maar zit ik eenzaam en depressief weg te kwijnen in een rusthuis dan hoeft 90 worden voor mij ook niet.
 
Zolang ik niet hulpbehoevend ben. Voor mij persoonlijk een van mijn grootste angsten is mijn zelfstandigheid verliezen. Of dat nu op 30 of 90 is maakt weinig uit.
 
Zolang ik mentaal gezond ben en nog een deftige geest/verstand heb zou ik momenteel zeggen zo oud mogelijk... . Ik denk dat ik fysiek ongemak tenzij de meer extreme vormen uiteraard, er zou bijnemen om enkele jaren extra te kunnen genieten van het leven en de wereld.
 
Zolang ik niet hulpbehoevend ben. Voor mij persoonlijk een van mijn grootste angsten is mijn zelfstandigheid verliezen. Of dat nu op 30 of 90 is maakt weinig uit.
M'n opa kon op een bepaald moment echt niet meer rijden. Voor hem was dat een grote slag in 't gezicht. Weten dat je al zo ver bent. Oma blijft ondertussen alleen achter en zit in een mentale state van: 't is gepasseerd. Man is gestorven, kinderen hebben ondertussen zelf kleinkinderen. M'n leven is gepasseerd. 84 jaar en weggestoken in een rusthuis. Beginnende Alzheimer.

Daar heb ik het meeste schrik voor.

En toch kan zij op momenten zo dankbaar zijn als ze terugkijkt op haar leven. Ze begint dan te wenen en zegt dat ze zo'n schoon leven gehad heeft.
 
Ik weet niet of ikzelf mentaal zo'n karakter zou kunnen opbrengen, maar als je ziet hoe mensen na aanslagen maalbeek/zaventem, en NY daar uit komen. Echt petje af voor zo'n mensen.
Ik zou minstens enkele jaren een depressie hebben een wentelen in zelfmedelijden. 100% zeker van.

Bijzonder veel respect voor mensen die zo'n traumatische ervaring doormaken en zich snel neerleggen bij die nieuwe realiteit en positief in het leven blijven staan.
 
Heb jij zo geen semi dochter nu?

Dat is mijn grootste reden waarom ik morgen doodvallen niet ok zou vinden.
Haha, de semi-dochter is mijn stiefdochter :D En da's een heel lief meiske en ik zie die graag maar dat is toch anders dan eigen kinderen, denk ik. Ook gewoon omdat ze wel nog gewoon een mama en een papa heeft hé, 't is niet dat 50% van haar zorgfiguren zouden wegvallen als ik sterf. Tuurlijk zou dat triest zijn, maar 'k heb niet het gevoel van "oh nee wat met mijn stiefdochter dan."
 
Ik hoop realistisch gezien een goede 70-75 te worden. (alles daarboven zou mooi zijn,maar weinig realistisch)

Met mijn levenstijl van elke dag om 5.30 uit bed te rollen en meteen naar een ijskoude cola en een mars te grijpen.
Overdag water drinken is een zeldzaamheid, eigenlijk redelijke astma-allergieën hebben en daar nooit iets aan doen of innemen.

Ik haal bij testen ook altijd maar 60-70% van de longinhoud van een normale persoon. Hart klopt ook vrijwel standaard daarom een beetje in overdrive.
Gooi daar nog 15Kg overwicht bij en wat stof van bouwwerven...

Daarom ben ik van plan om uit te klokken op mijn 50.
Genieten doe ik nu ook al, maar na mijn 50 komt rust....
 
Ik vind dat moeilijk om te zeggen. De wetenschap gaat in rasse schreden vooruit. Voor hetzelfde geld dragen wij allemaal een exoskelet op ons 85 jaar waardoor we mobiel blijven en onze kleinkinderen elke dag kunnen opzoeken... . Ik denk dat we de komst van supercomputers etc. niet mogen onderschatten voor de medische wereld. Aan de andere kant wens ik ook geen eeuwig leven... . Niet dat ik dood wil, maar er is wel een cirkel van het leven die je moet respecteren.
 
Door toch wel vrij veel sterfgevallen in 2022 in mijn kring (5), toch eens beginnen stil staan hieromtrent.

2 ervan waren weliswaar 92 & 95 jaar, en levens kwaliteit nihil,
dus is mijn vraag: aan welk jaar is het volgens jouw genoeg?
Als ik 100 jaar word, en kerngezond. Dwz ik kan nog wandelen met een rollator, geestelijk in orde en ik voel mij goed, doe er dan nog maar 10 jaar bij.

Als ik 70 word, in ne rolstoel zit, niet meer zelfstandig kan eten, drinken en praten, ik dement begin te worden en ik heb elke dag pijn. Geef mij dan maar ASAP een spuitje.

De buurvrouw van mijn moeder is 96 jaar, ze woont nog alleen thuis, kuist en kookt nog volledig zelf, ze bezit zelfs nog geen rolstoel of niks en is mentaal scherper dan mijn moeder die 21 jaar jonger is. Waarom zou ze willen of moeten sterven?

Dus het hangt gewoon van de gezondheid af en de levensvreugde of moeheid.
 
Als ik 100 jaar word, en kerngezond. Dwz ik kan nog wandelen met een rollator, geestelijk in orde en ik voel mij goed, doe er dan nog maar 10 jaar bij.

Als ik 70 word, in ne rolstoel zit, niet meer zelfstandig kan eten, drinken en praten, ik dement begin te worden en ik heb elke dag pijn. Geef mij dan maar ASAP een spuitje.

De buurvrouw van mijn moeder is 96 jaar, ze woont nog alleen thuis, kuist en kookt nog volledig zelf, ze bezit zelfs nog geen rolstoel of niks en is mentaal scherper dan mijn moeder die 21 jaar jonger is. Waarom zou ze willen of moeten sterven?

Dus het hangt gewoon van de gezondheid af en de levensvreugde of moeheid.
Dit.

Zolang het geestelijk & fysiek goed zit, laat mij maar zo oud worden als het kan. Maar vanaf het bergaf gaat, hoeft het voor mij niet meer. Zeker bv met dementie/parkinson/alzheimer, dan moogt ge mij euthanasitie geven.
 
Terug
Bovenaan