Hellsdinner
Crew Member
Zit iets over de helft en ben er volop van aan het genieten, wat een boek!
In The Distance - Hernan Diaz (Boekenclub #6)
- Onderwerp starter PBR Streetgang
- Startdatum
- Boekenclub
Hellsdinner
Crew Member
Done!
Een bedachtzame kijk in het wilde westen, een epos van eenzaamheid.
Hernan Diaz' In The Distance mag voor mij gerust tot dezelfde echelon als McCarthy's Blood Meridian gerekend worden, zowel in style als substance.
Een bedachtzame kijk in het wilde westen, een epos van eenzaamheid.
Zonder boe of bah in begonnen, geen idee wat voor boek me te wachten stond. Hoofdstuk 1 schetst ons meteen een beeld van een mythisch figuur, The Hawk, een reusachtige, stoicijnse man. Iemand die ontspannende duiken in ijswater doet en een cape met leeuwenpels draagt als een ware Westerse Hercules. Wanneer hij begint aan zijn verhaal verwachtte ik me aan een heldhaftige, coole hero's journey door het wilde westen, maar de werkelijkheid van Hawk's verhaal tarte al mijn verbeelding.
Wanneer we de jonge 'Hoaukan' volgen in Zweden en zijn reis start naar Amerika wordt het meteen duidelijk dat dit geen gemakkelijke opdracht wordt. Hij wordt een speelbal van het lot, een volger, beinvloed door de acties van de mensen rondom hem. Hij arriveert uiteindelijk in Californie, slechts een kind, alhoewel een uit de kluiten gewassen kind. Ook hier is er nog weinig daadkracht van Hawk zelf, iets dat hem zal typeren doorheen de rest van zijn leven.
In het wilde westen wordt hij tijdens zijn reizen geconfronteerd met zowel de slechtere als de betere kanten van de mensheid. Verbetenheid, obsessie, wraak, hebzucht maar ook de dorst naar kennis, naastenliefde, gulheid en eerlijkheid.
Met momenten deed Hakan's ervaring me denken aan Dante's Inferno, door de 7 cirkels van de hel. Maar het zou Diaz' werk te niet doen door het af te beelden als een adaptie daar van. In The Distance is meer dan dat, het is een verhaal dat je bij momenten niet los raakt, zowel door de wreedheid als de zachtheid van de mensen waarmee Hakan in contact komt. Meer nog, Hakan zelf is een karakter waar je niet anders kan dan je empatisch tegenover opstellen.
Hij is als het ware opgeleid door het Westen, de personen waarmij hij in contact komt en het land zelf.
En de persoon die daar naar het einde van het boek uit voorkomt is gebroken maar leeft, op de manier die hij het beste kent, een reiziger, constant kijkend in de verte.
Wanneer we de jonge 'Hoaukan' volgen in Zweden en zijn reis start naar Amerika wordt het meteen duidelijk dat dit geen gemakkelijke opdracht wordt. Hij wordt een speelbal van het lot, een volger, beinvloed door de acties van de mensen rondom hem. Hij arriveert uiteindelijk in Californie, slechts een kind, alhoewel een uit de kluiten gewassen kind. Ook hier is er nog weinig daadkracht van Hawk zelf, iets dat hem zal typeren doorheen de rest van zijn leven.
In het wilde westen wordt hij tijdens zijn reizen geconfronteerd met zowel de slechtere als de betere kanten van de mensheid. Verbetenheid, obsessie, wraak, hebzucht maar ook de dorst naar kennis, naastenliefde, gulheid en eerlijkheid.
Met momenten deed Hakan's ervaring me denken aan Dante's Inferno, door de 7 cirkels van de hel. Maar het zou Diaz' werk te niet doen door het af te beelden als een adaptie daar van. In The Distance is meer dan dat, het is een verhaal dat je bij momenten niet los raakt, zowel door de wreedheid als de zachtheid van de mensen waarmee Hakan in contact komt. Meer nog, Hakan zelf is een karakter waar je niet anders kan dan je empatisch tegenover opstellen.
Hij is als het ware opgeleid door het Westen, de personen waarmij hij in contact komt en het land zelf.
En de persoon die daar naar het einde van het boek uit voorkomt is gebroken maar leeft, op de manier die hij het beste kent, een reiziger, constant kijkend in de verte.
welcometorapture
Member
Ik ben er eindelijk deftig aan begonnen. Eerste indrukken (tot ~p.60).
De verteller maakt enerzijds duidelijk dat Hakan bijna geen woord Engels spreekt (conversaties worden weergegeven door indrukken, in de tekst zelf verschijnt Engels soms als een halve pagina klanken), anderzijds worden kamers en landschappen met veel detail beschreven. Precies of je wisselt tussen de ervaring van de jonge Hakan en de oudere, vertellende (?) Hakan. Maar ik ben wel benieuwd of iemand anders daarover heeft nagedacht, misschien zoek ik er te veel achter.
De vergelijking met McCarthy wringt toch wel wat voor mij, die zijn schrijfstijl is moeilijk te evenaren
waarschijnlijk komt het qua thematiek meer naar boven verder in het boek.
De verteller maakt enerzijds duidelijk dat Hakan bijna geen woord Engels spreekt (conversaties worden weergegeven door indrukken, in de tekst zelf verschijnt Engels soms als een halve pagina klanken), anderzijds worden kamers en landschappen met veel detail beschreven. Precies of je wisselt tussen de ervaring van de jonge Hakan en de oudere, vertellende (?) Hakan. Maar ik ben wel benieuwd of iemand anders daarover heeft nagedacht, misschien zoek ik er te veel achter.
De vergelijking met McCarthy wringt toch wel wat voor mij, die zijn schrijfstijl is moeilijk te evenaren
waarschijnlijk komt het qua thematiek meer naar boven verder in het boek.Het stuk met Eileen en James in het bos vond ik alvast heel geslaagd geschreven. Super sfeervol, bijna iets weg van horror met momenten, ook net omdat we die conversaties niet te lezen krijgen.
Dyer Hunt
Well-known member
Ik zit ongeveer even ver, had daar nog niet zo over nagedacht eerlijk gezegd. Het leest best vlot, al ben ik in het algemeen niet zo een fan van te veel (detail)beschrijvingen. Maar goed, de sfeerschepping is verder wel uitstekend.Ik ben er eindelijk deftig aan begonnen. Eerste indrukken (tot ~p.60).
De verteller maakt enerzijds duidelijk dat Hakan bijna geen woord Engels spreekt (conversaties worden weergegeven door indrukken, in de tekst zelf verschijnt Engels soms als een halve pagina klanken), anderzijds worden kamers en landschappen met veel detail beschreven. Precies of je wisselt tussen de ervaring van de jonge Hakan en de oudere, vertellende (?) Hakan. Maar ik ben wel benieuwd of iemand anders daarover heeft nagedacht, misschien zoek ik er te veel achter.
De vergelijking met McCarthy wringt toch wel wat voor mij, die zijn schrijfstijl is moeilijk te evenaren
Het stuk met Eileen en James in het bos vond ik alvast heel geslaagd geschreven. Super sfeervol, bijna iets weg van horror met momenten, ook net omdat we die conversaties niet te lezen krijgen.
Leuke proloog ook, doet je meteen zin krijgen om te lezen, om erachter te komen wat het het echte verhaal is achter die intrigerende man.
PBR Streetgang
Well-known member
Zit nog niet ver maar
er wordt wel gezegd dat Håkan Engels leert van de kindjes Brennan in de periode wanneer papa James bezig is in de mijn, voordat hij 'ontvoerd' en naar Clangston gedeporteerd wordt. Het Engels dat hij leert is weliswaar beperkt gezien hun leefwereld en woordenschat, maar in elk geval beheerst Håkan de taal al wel een beetje
Ook klaar mee en ervan genoten. Goede nominatie PBR en ook goed gestemd door vijf personen 
Ik stemde op Harlem Shuffle.
Mooie cover trouwens.
Ik stemde op Harlem Shuffle.Het begin trok me onmiddellijk het verhaal in en ik raakte direct in vervoering door die western setting. Diaz schreef een meeslepend verhaal en hield een zeer goed tempo aan, al vond ik dat stuk met Asa een tikkeltje te lang. Heerlijk hoe hard, kil en brutaal de mensen en de natuur werden neergepend. Wat ik minder begreep is hoe Linus zo plots verdween.
Wat ik bijzonder vond was hoe Håkan geen tot weinig Engels spreekt in het begin waardoor zowel hij als de lezer niet precies begrijpt wat er gaande is in Clangston of waarom, althans dat was mijn ervaring. Ik denk specifiek aan de Ierse goudzoeker -> vrouw die hem als toyboy misbruikt -> die afrekening -> ontsnapping. Dat mysterieuze stopt zodra ie de taal leert van Lorimer.
De personages (inclusief Håkan) vond ik oppervlakkig neergeschreven. Spijtig vond ik hoe Håkan voortdurend in een soort zombie-modus zat maar misschien moet ik dat eerder als overlevingsmodus zien of zou het een gevolg moeten zijn van die traumatische ervaringen. Vond hem ook te bovenmenselijk beschreven, hoe hij alles miraculeus weet te overleven.
Tevreden over het einde? Ik ben redelijk neutraal maar sowieso beter dan een hereniging in NY of een toevallige ontmoeting met Linus. Ik was opgelucht dat Diaz Linus niet opvoerde in dat korte stuk met die vier of vijf soldaten.
Wat ik bijzonder vond was hoe Håkan geen tot weinig Engels spreekt in het begin waardoor zowel hij als de lezer niet precies begrijpt wat er gaande is in Clangston of waarom, althans dat was mijn ervaring. Ik denk specifiek aan de Ierse goudzoeker -> vrouw die hem als toyboy misbruikt -> die afrekening -> ontsnapping. Dat mysterieuze stopt zodra ie de taal leert van Lorimer.
De personages (inclusief Håkan) vond ik oppervlakkig neergeschreven. Spijtig vond ik hoe Håkan voortdurend in een soort zombie-modus zat maar misschien moet ik dat eerder als overlevingsmodus zien of zou het een gevolg moeten zijn van die traumatische ervaringen. Vond hem ook te bovenmenselijk beschreven, hoe hij alles miraculeus weet te overleven.
Tevreden over het einde? Ik ben redelijk neutraal maar sowieso beter dan een hereniging in NY of een toevallige ontmoeting met Linus. Ik was opgelucht dat Diaz Linus niet opvoerde in dat korte stuk met die vier of vijf soldaten.
Mooie cover trouwens.
Ik heb me tijdens het lezen geen moment verveeld. Dit lijkt me een uitstekend boek om in groep te lezen omdat het veel soorten lezers zal aanspreken:
Langs de ene kant is het erg beeldend en mooi stilistisch geschreven. Er zitten zeker invloeden van McCarthy in, maar die indruk wordt wel door de setting versterkt. De stilistische gelijkenissen met McCarthy vond ik naarmate het boek vorderde ook meer naar de achtergrond treden. Voor mij vloeide de initiele spartaanse, koele stem toch over in eentje met meer franjes en menselijkheid. Wat de weergave van de menselijke psyche betreft kan je Diaz' debuutroman ook niet echt naast McCarthy zetten, daarvoor zijn er te veel sprankeltjes hoop, te veel mensen met goede intenties en krijgt Hakan een te genereuze dosis verdovingsmiddel ter beschikking. Zelfs Hakan die op het einde zijn onschuld verliest wanneer hij zich als een oude, zwakke man voordoet om niet herkend te worden doet dit niet met als doel anderen in de luren te leggen of op hun kap er zelf profijt uit te halen. Die laatste punten zijn overigens zeker geen kritiek: als ik McCarthy wil lezen, zal ik wel McCarthy lezen - laat Diaz maar zijn eigen stem en sfeer ontwikkelen.
Langs de andere kant gaan de traditionele plot-zoekers hier ook aan hun trekken komen. De roman blijft de hele tijd een razendsnel tempo aanhouden, met sprongen in de tijd om de periode van eenzaamheid en desolaatheid met één korte knip te overbruggen. Wat mij betreft had Diaz die episodes juist meer mogen uitwerken om de geleidelijke terugtrekking van Hakan inzichtelijker te maken.
Het einde van de roman vond ik sterk gekozen. Je kan er niet omheen dat Hakan jarenlang verschillende pogingen onderneemt om naar het Oosten te trekken om herenigd te worden met zijn broer, en daarbij toch steeds weer richting Westen wordt gestuwd. Ik interpreteer de finale scène als Hakan die vrede neemt met de magnetische kracht die hem de hele tijd van zijn pad leidde, en die niet uit California kwam (waar traditioneel de meeste gelukzoekers naartoe trokken), maar via het (quasi-) vastenland uit zijn Zweedse heimat.
Langs de andere kant gaan de traditionele plot-zoekers hier ook aan hun trekken komen. De roman blijft de hele tijd een razendsnel tempo aanhouden, met sprongen in de tijd om de periode van eenzaamheid en desolaatheid met één korte knip te overbruggen. Wat mij betreft had Diaz die episodes juist meer mogen uitwerken om de geleidelijke terugtrekking van Hakan inzichtelijker te maken.
Het einde van de roman vond ik sterk gekozen. Je kan er niet omheen dat Hakan jarenlang verschillende pogingen onderneemt om naar het Oosten te trekken om herenigd te worden met zijn broer, en daarbij toch steeds weer richting Westen wordt gestuwd. Ik interpreteer de finale scène als Hakan die vrede neemt met de magnetische kracht die hem de hele tijd van zijn pad leidde, en die niet uit California kwam (waar traditioneel de meeste gelukzoekers naartoe trokken), maar via het (quasi-) vastenland uit zijn Zweedse heimat.
De verteller is wat mij betreft een alwetende, abstracte verteller die met wisselende perspectieven werkt, en niet letterlijk Hakan zelf. De structuur van de roman als raamvertelling vond ik een van de weinige keuzes die Diaz heeft gemaakt die mede om die reden niet helemaal werkten.
Hellsdinner
Crew Member
Nu er wat tijd is over gegaan denk ik ook wel dat mijn eerste gedachten meteen nadat ik het uit had iets te voorbarig waren.
In the end is Blood Meridian een boek dat nog weken lang in mijn hoofd is blijven spoken terwijl In The Distance toch al weer vrij snel naar de achtergrond verdween. Dat kan door de content zijn maar hoe meer ik hier de reviews lees, en hoe meer ik er zelf over nadenk, hoe meer ik de mindere kantjes van Diaz werk zie.
Blijft zeker sterk overeind en kan absoluut tellen als debuut roman.
In the end is Blood Meridian een boek dat nog weken lang in mijn hoofd is blijven spoken terwijl In The Distance toch al weer vrij snel naar de achtergrond verdween. Dat kan door de content zijn maar hoe meer ik hier de reviews lees, en hoe meer ik er zelf over nadenk, hoe meer ik de mindere kantjes van Diaz werk zie.
Blijft zeker sterk overeind en kan absoluut tellen als debuut roman.
clercqie
Well-known member
Het kost me langer dan ik dacht om het boek uit te krijgen. Zit nu aan p.190, dus pakweg 2/3e ver.
Het is best goed geschreven, maar ik merk dat ik een beetje mijn aandacht verlies omdat hoofdpersonage Hakan zowat een supermens is die in alles uitblinkt wat hij probeert. Dat contrasteert voor mij wat te veel met de ruwe setting. Ik denk, moest ik zelf ooit in die tijd in die situatie verzeild zijn geraakt, dan was ik allang tenonder gegaan aan ziekte, honger, ontbering of een foute ontmoeting. Misschien ben ik wat teveel geconditioneerd door Game of Thrones waar personages plots uit het verhaal geschreven worden. Toch wel benieuwd naar hoe het eindigt, maar ik heb ergens het gevoel dat hier meer in had gezeten. Maar kan ook zijn dat ik wat in de verkeerde mindset zit.
Het is best goed geschreven, maar ik merk dat ik een beetje mijn aandacht verlies omdat hoofdpersonage Hakan zowat een supermens is die in alles uitblinkt wat hij probeert. Dat contrasteert voor mij wat te veel met de ruwe setting. Ik denk, moest ik zelf ooit in die tijd in die situatie verzeild zijn geraakt, dan was ik allang tenonder gegaan aan ziekte, honger, ontbering of een foute ontmoeting. Misschien ben ik wat teveel geconditioneerd door Game of Thrones waar personages plots uit het verhaal geschreven worden. Toch wel benieuwd naar hoe het eindigt, maar ik heb ergens het gevoel dat hier meer in had gezeten. Maar kan ook zijn dat ik wat in de verkeerde mindset zit.
Hellsdinner
Crew Member
Die indruk had ik ook wel voor een groot deel van het boek moet gezegd worden.
Ik ben er donderdag mee begonnen, en op vrijdagavond had ik het uitgelezen. Dus ja, het leest wel vlotjes. Mooie beschrijvende stijl, heel sfeerscheppend, interessante personages ... daar kan ik niet negatiefs over zeggen.
Maar het punt dat sommigen hier al maakten in hun reviews dat Hakan nogal bovenmenselijk of als een supermens overkomt kan ik bijtreden en dat maakte het voor mij ergens ook wel ongeloofwaardig en dat maakte dat ik er ook niet 100 procent in kon opgaan.
Ik heb ergens tijdens het lezen van het boek gespeculeerd dat Linus, omdat die blijkbaar nogal verhalen verzon, dit boek verzon om het verlies van zijn broertje een plaats te geven, maar dat heb ik op een gegeven moment aan de kant geschoven want het lijkt me niet dat je voor iemand van wie je hebt gehouden zo een miserabel leven bedenkt.
Het einde. Hmmm, niet dat ik verwachte of wilde dat hij Linus terug ontmoette, maar ik vond het einde nogal plots en een tikkeltje vreemd.
Maar het punt dat sommigen hier al maakten in hun reviews dat Hakan nogal bovenmenselijk of als een supermens overkomt kan ik bijtreden en dat maakte het voor mij ergens ook wel ongeloofwaardig en dat maakte dat ik er ook niet 100 procent in kon opgaan.
Ik heb ergens tijdens het lezen van het boek gespeculeerd dat Linus, omdat die blijkbaar nogal verhalen verzon, dit boek verzon om het verlies van zijn broertje een plaats te geven, maar dat heb ik op een gegeven moment aan de kant geschoven want het lijkt me niet dat je voor iemand van wie je hebt gehouden zo een miserabel leven bedenkt.
Het einde. Hmmm, niet dat ik verwachte of wilde dat hij Linus terug ontmoette, maar ik vond het einde nogal plots en een tikkeltje vreemd.
Al bij al een mooi, vlot geschreven boek met interessante personages, maar ik denk inderdaad dat er meer had ingezeten.
welcometorapture
Member
Ik heb het eindelijk (al enkele dagen) uit, na een leespauze die voor alle duidelijkheid niet kwam door de kwaliteit van het boek.
Top eerste boek om mee te starten in de BG leesclub alleszins.
Ik moet meer noteren tijdens het lezen want ik weet dat ik aan meer dacht dan enkel die twee puntjes. Ach ja. Ik kijk alvast uit naar de volgende stemming!
Top eerste boek om mee te starten in de BG leesclub alleszins.
Het viel me op hoe Diaz Hakan laat contrasteren met zijn reiscompagnons, bijna altijd mensen die fanatiek gedreven zijn naar een doel: Lorimer, Brennan, de karavaan die onverbiddelijk naar het westen trekt. Hakan's eigen reis wordt daarbij bijzaak tot hij zelfs verglijdt in jarenlange doelloze stilstand.
Ik volg coldplayke, zo grauw als in de boeken van McCarthy wordt het nooit. De menselijkheid van Hakan zorgt uiteindelijk voor zijn "redding", of toch alleszins voor een ontsnapping uit het land waarin hij een exoot is en blijft. In het begin valt hij op door zijn gebrekkige kennis van het Engels, wordt hij ook een soort verzamelobject voor de vrouw in Clangston, later valt hij op door zijn lengte, die de mythos rond hem enkel versterkt.
Re de vorige comments die over "bovenmenselijk" spreken, misschien is dat ook wel deel van de sfeer die Diaz wou scheppen. Het is duidelijk dat het verhaal van de dingen die Hakan heeft gedaan, en vooral niet heeft gedaan, hem ongewild voorgaat. Iedereen lijkt ook meteen te denken dat hij de bergleeuw eigenhandig heeft afgemaakt, terwijl die al gestorven was, en hij eerst nog het welpje probeerde redden.
Ik volg coldplayke, zo grauw als in de boeken van McCarthy wordt het nooit. De menselijkheid van Hakan zorgt uiteindelijk voor zijn "redding", of toch alleszins voor een ontsnapping uit het land waarin hij een exoot is en blijft. In het begin valt hij op door zijn gebrekkige kennis van het Engels, wordt hij ook een soort verzamelobject voor de vrouw in Clangston, later valt hij op door zijn lengte, die de mythos rond hem enkel versterkt.
Re de vorige comments die over "bovenmenselijk" spreken, misschien is dat ook wel deel van de sfeer die Diaz wou scheppen. Het is duidelijk dat het verhaal van de dingen die Hakan heeft gedaan, en vooral niet heeft gedaan, hem ongewild voorgaat. Iedereen lijkt ook meteen te denken dat hij de bergleeuw eigenhandig heeft afgemaakt, terwijl die al gestorven was, en hij eerst nog het welpje probeerde redden.
Ik moet meer noteren tijdens het lezen want ik weet dat ik aan meer dacht dan enkel die twee puntjes. Ach ja. Ik kijk alvast uit naar de volgende stemming!
Vrouwtje Theelepel
Well-known member
Helemaal vergeten mijn leeservaring hier neer te pennen.
Ik had het boek al snel uit, het las vlot weg.
Ik vond de eerste hoofdstukken het beste gedeelte van het boek en ik denk ook dat er meer in gezeten had.
Het is voor mij het boek wat het minst is blijven hangen ivg met de andere boeken van de boekenclub.
Ik had het boek al snel uit, het las vlot weg.
Ik vond de eerste hoofdstukken het beste gedeelte van het boek en ik denk ook dat er meer in gezeten had.
Het is voor mij het boek wat het minst is blijven hangen ivg met de andere boeken van de boekenclub.