Dat je in een productieproces alle machines zo strak mogelijk programmeert om zoveel mogelijk taken uit te voeren op een zo kort mogelijke tijd, lijkt me logisch. Dat je daarnaast ook elk element en sub-element in uw proces op elk moment zoveel mogelijk monitort om te zien of de machines ook daadwerkelijk presteren wat je geprogrammeerd hebt, lijkt me ook logisch.
Maar het lijkt me een steeds toenemende trend om dit ook bij mensen te doen. Vinden we dit dan even normaal? Aan een arbeider bijvoorbeeld de doelstelling opleggen: je moet minstens 6 bouten per minuut indraaien. Dit ook effectief gaan monitoren, elke dag en op elk moment: hoeveel heeft hij er daadwerkelijk ingedraaid? Hoeveel hebben andere arbeiders er ingedraaid? Wat zijn de gemiddeldes? En indien het gemiddelde op 7 bouten ligt per minuut ligt, dan kunnen we de doelstellingen aanpassen naar 7 per minuut. Waarna diegenen die het meeste vrezen voor hun job, nog een tandje zullen bijsteken naar 8 bouten per minuut. Waardoor het gemiddelde opnieuw hoger komt te liggen, waarna ze opnieuw de doelstellingen kunnen verhogen. Enzovoort. De eeuwige ratrace. Hoe scoort arbeider x t.o.v. het gemiddelde zodat we druk kunnen zetten op de slechtst-presterende arbeiders om het beter te doen of ze te ontslaan. Enzovoort. Wat met het risico dat een bout breekt? Moet het angstzweet je dan direct uitbreken? Wat als je eens niet goed geslapen hebt en je moet onmiddellijk op het matje komen omdat je vandaag slechts 5 bouten per minuut hebt ingedraaid. De volgende keer dat je slecht slaapt kun je al stress beginnen krijgen voor de volgende ochtend.
Het leken mij scenario's uit de film Dhaens uit de 19de eeuw, Chinese dwangarbeid of Vietnamese kinderarbeid maar ik heb de indruk dat dit bij ons steeds meer het nieuwe normaal wordt onder het mom van "meten is weten" en allerlei fancy management-talk.
En ik stel niet in vraag of dat geen nuttige informatie kan zijn. Dat zal vast en zeker zo zijn. Mijn vraag is eerder ethisch van aard: moeten we dit eigenlijk allemaal normaal vinden? Ik krijg toch de indruk dat sommige bedrijven de term "Human Resources" ietsje te letterlijk nemen en mensen beginnen beschouwen als eender welke andere random grondstof. Los van het feit dat dit nuttige informatie kan zijn, maar moet een manager niet zelf kunnen inschatten welke werknemer goed werk levert of niet in plaats van gewoon naar een lijstje met parameters te staren en op basis daarvan zijn conclusies te trekken? Is dit hoe we mensen gaan motiveren om tot hun 67ste te werken?
Enfin, enkele vragen om het debat op gang te krijgen. Vergeet ook niet de poll in te vullen aub.
Maar het lijkt me een steeds toenemende trend om dit ook bij mensen te doen. Vinden we dit dan even normaal? Aan een arbeider bijvoorbeeld de doelstelling opleggen: je moet minstens 6 bouten per minuut indraaien. Dit ook effectief gaan monitoren, elke dag en op elk moment: hoeveel heeft hij er daadwerkelijk ingedraaid? Hoeveel hebben andere arbeiders er ingedraaid? Wat zijn de gemiddeldes? En indien het gemiddelde op 7 bouten ligt per minuut ligt, dan kunnen we de doelstellingen aanpassen naar 7 per minuut. Waarna diegenen die het meeste vrezen voor hun job, nog een tandje zullen bijsteken naar 8 bouten per minuut. Waardoor het gemiddelde opnieuw hoger komt te liggen, waarna ze opnieuw de doelstellingen kunnen verhogen. Enzovoort. De eeuwige ratrace. Hoe scoort arbeider x t.o.v. het gemiddelde zodat we druk kunnen zetten op de slechtst-presterende arbeiders om het beter te doen of ze te ontslaan. Enzovoort. Wat met het risico dat een bout breekt? Moet het angstzweet je dan direct uitbreken? Wat als je eens niet goed geslapen hebt en je moet onmiddellijk op het matje komen omdat je vandaag slechts 5 bouten per minuut hebt ingedraaid. De volgende keer dat je slecht slaapt kun je al stress beginnen krijgen voor de volgende ochtend.
Het leken mij scenario's uit de film Dhaens uit de 19de eeuw, Chinese dwangarbeid of Vietnamese kinderarbeid maar ik heb de indruk dat dit bij ons steeds meer het nieuwe normaal wordt onder het mom van "meten is weten" en allerlei fancy management-talk.
En ik stel niet in vraag of dat geen nuttige informatie kan zijn. Dat zal vast en zeker zo zijn. Mijn vraag is eerder ethisch van aard: moeten we dit eigenlijk allemaal normaal vinden? Ik krijg toch de indruk dat sommige bedrijven de term "Human Resources" ietsje te letterlijk nemen en mensen beginnen beschouwen als eender welke andere random grondstof. Los van het feit dat dit nuttige informatie kan zijn, maar moet een manager niet zelf kunnen inschatten welke werknemer goed werk levert of niet in plaats van gewoon naar een lijstje met parameters te staren en op basis daarvan zijn conclusies te trekken? Is dit hoe we mensen gaan motiveren om tot hun 67ste te werken?
Enfin, enkele vragen om het debat op gang te krijgen. Vergeet ook niet de poll in te vullen aub.