Moeten huismoeders aan de slag?

Een huismoeder die geen uitkering krijgt kun je niet verplichten te werken, want ze profiteert niet. Iemand die effectief al 2 jaar een uitkering geniet, die mag van mij wel verplicht worden om IETS te doen. Al was het 20u per week.
 
't Is alleszins een dankbaar onderwerp om gekaapt te worden door politici.
Het lijkt wel plots het belangrijkste nieuwsfeit van de afgelopen dagen te zijn, ook een beetje gek.
Maar hoeveel gewicht draagt die eigen mening? Ik bedoel, ok Connor richt zich impliciet op allochtonen, maar hij raakt wel een kernvraag van onze sociale welvaartstaat: hoeveel beslissingsrecht heeft een individu om niet bij te dragen aan de maatschappij waar hij/zij wel van geniet. En daar volgen veel subvragen op waar vandaag geen antwoorden op voorzien zijn, en tegelijk de druk op de beperkte activeringsgraad duiden.

De crux is solidariteit, en werken is de beste vorm van solidariteit
Het lijkt mij dat de oude/ouderwetse visie was dat eerder per gezinseenheid te zien, per gezamenlijke aangifte van de personenbelasting. Met het huwelijksquotiënt zelfs als lichte bonus om het haalbaarder te maken dat iemand de zorg van de kinderen op zich neemt. Het is opvallend hoe dat quotiënt nu wordt aangevallen vind ik, terwijl dat vroeger net gold als solidariteit.

Anyway, het lijkt me ook gekoppeld aan enkele ideologische vragen over hoe we net de zorg voor onze kinderen zien. En misschien ook wel in hoeverre ons maatschappelijk model ons leven moet ondersteunen of omgekeerd.
 
Maar hoeveel gewicht draagt die eigen mening? Ik bedoel, ok Connor richt zich impliciet op allochtonen, maar hij raakt wel een kernvraag van onze sociale welvaartstaat: hoeveel beslissingsrecht heeft een individu om niet bij te dragen aan de maatschappij waar hij/zij wel van geniet. En daar volgen veel subvragen op waar vandaag geen antwoorden op voorzien zijn, en tegelijk de druk op de beperkte activeringsgraad duiden.

De crux is solidariteit, en werken is de beste vorm van solidariteit
Het lijkt mij dat de oude/ouderwetse visie was dat eerder per gezinseenheid te zien, per gezamenlijke aangifte van de personenbelasting. Met het huwelijksquotiënt zelfs als lichte bonus om het haalbaarder te maken dat iemand de zorg van de kinderen op zich neemt. Het is opvallend hoe dat quotiënt nu wordt aangevallen vind ik, terwijl dat vroeger net gold als solidariteit.

Anyway, het lijkt me ook gekoppeld aan enkele ideologische vragen over hoe we net de zorg voor onze kinderen zien. En misschien ook wel in hoeverre ons maatschappelijk model ons leven moet ondersteunen of omgekeerd.
 
Laatst bewerkt:
Het lijkt mij dat de oude/ouderwetse visie was dat eerder per gezinseenheid te zien, per gezamenlijke aangifte van de personenbelasting. Met het huwelijksquotiënt zelfs als lichte bonus om het haalbaarder te maken dat iemand de zorg van de kinderen op zich neemt. Het is opvallend hoe dat quotiënt nu wordt aangevallen vind ik, terwijl dat vroeger net gold als solidariteit.

Anyway, het lijkt me ook gekoppeld aan enkele ideologische vragen over hoe we net de zorg voor onze kinderen zien. En misschien ook wel in hoeverre ons maatschappelijk model ons leven moet ondersteunen of omgekeerd.

We hebben meer inkomsten nodig dus er moeten meer mensen werken. Zo simpel is het :p.

Daarnaast blijft dat een giftig geschenk voor de "thuisblijver". Minder opbouw maar ook jarenlang van de arbeidsmarkt. Er zijn sommigen al 20 jaar van de arbeidsmarkt dus die vinden nauwelijks iets op hun 45ste-50ste. Die komen dus terecht in de armoede en bij het OCMW.

Beter een stop zetten aan het fiscaal stimuleren van armoede.
 
Het lijkt mij dat de oude/ouderwetse visie was dat eerder per gezinseenheid te zien, per gezamenlijke aangifte van de personenbelasting. Met het huwelijksquotiënt zelfs als lichte bonus om het haalbaarder te maken dat iemand de zorg van de kinderen op zich neemt. Het is opvallend hoe dat quotiënt nu wordt aangevallen vind ik, terwijl dat vroeger net gold als solidariteit.

Anyway, het lijkt me ook gekoppeld aan enkele ideologische vragen over hoe we net de zorg voor onze kinderen zien. En misschien ook wel in hoeverre ons maatschappelijk model ons leven moet ondersteunen of omgekeerd.

Het huwelijksquotiënt is géén "lichte bonus", maar bedraagt al minstens 4000 euro per jaar. Dat zijn ongeveer 2 maandlonen voor een kapotbelaste alleenstaande/alleenwonende in dit land.

Tel daarbij ook maar minstens € 1750 aan bijdrage voor gezondheidszorgen, die de partner niet betaalt omdat zij of hij ten laste valt van de RSZ van de werkende partner, maar die ook "solidair" betaald wordt, terwijl die dat als niet werkende alleenstaande zonder uitkering (want niet werkwillig) wél zou moeten betalen. Het verhoogde risico op armoede na scheiding, het niet delen van pensioenrechten... allemaal onvoldoende geregeld.

Werkende mensen die de kosten van hun kinderopvang aftrekken van hun belastingen krijgen daarvoor hooguit ongeveer € 1600 terug. Ondertussen genereren die wél meer economische inkomsten, zowel bij de kinderopvang, als waar zij werken. Betalen zij hun eigen aandeel in de gezondheidszorg, etc.

Ik vind het dus niet meer dan normaal dat er 30 jaar na de invoering van dat huwelijksquotiënt eens kritisch naar gekeken wordt.
 
Met het huwelijksquotiënt zelfs als lichte bonus om het haalbaarder te maken dat iemand de zorg van de kinderen op zich neemt.
Huwelijksquotiënt hangt vaak helemaal niet samen met zorgen voor kinderen.
Een kinderloos koppel waarvan 1 partner niet werkt, geniet hier evengoed van.

In hetzelfde interview gaf Rousseau trouwens ook aan dat hij het ouderschapsverlof wou uitbreiden.
Zorgen voor kinderen wordt dus langs een andere kant wel draaglijker gemaakt.
 
Het huwelijksquotiënt is géén "lichte bonus", maar bedraagt al minstens 4000 euro per jaar. Dat zijn ongeveer 2 maandlonen voor een kapotbelaste alleenstaande/alleenwonende in dit land.

Tel daarbij ook maar minstens € 1750 aan bijdrage voor gezondheidszorgen, die de partner niet betaalt omdat zij of hij ten laste valt van de RSZ van de werkende partner, maar die ook "solidair" betaald wordt, terwijl die dat als niet werkende alleenstaande zonder uitkering (want niet werkwillig) wél zou moeten betalen. Het verhoogde risico op armoede na scheiding, het niet delen van pensioenrechten... allemaal onvoldoende geregeld.

Werkende mensen die de kosten van hun kinderopvang aftrekken van hun belastingen krijgen daarvoor hooguit ongeveer € 1600 terug. Ondertussen genereren die wél meer economische inkomsten, zowel bij de kinderopvang, als waar zij werken. Betalen zij hun eigen aandeel in de gezondheidszorg, etc.

Ik vind het dus niet meer dan normaal dat er 30 jaar na de invoering van dat huwelijksquotiënt eens kritisch naar gekeken wordt.
Het gaat mij niet om de uitwerking, ik zeg gewoon dat het vroeger waarschijnlijk ook wel als solidair werd bekeken dat men zo een gezin ondersteunde, terwijl nu, in een veranderende samenleving, het plots asociaal is om niet te werken. Ik begrijp de problemen die iemand kan hebben na een gestrand huwelijk zonder ooit te werken, maar ik vind het nog altijd een lichte bonus hoor. Het is niet of het maakt het plots zeer haalbaar voor velen om op een inkomen terug te vallen.

Persoonlijk ben ik niet gehecht aan dat huwelijksquotiënt, maar ik vind het een beetje richting populisme gaan om nu plots problemen te maken van gezinnen eenverdieners alsof daar een hoop inkomsten voor de schatkist worden misgelopen (de problemen op vlak van de gezinnen zelf, en het aandeel in generatie-armoede erken ik volledig). Wij hebben het even overwogen dat mijn vrouw een jaar of twee zou thuis blijven, en de klassieke Vlaamse reactie is dan om te denken dat je in de jaren '50 leeft. Nogal gemakkelijk die groep te viseren denk ik dan.
Huwelijksquotiënt hangt vaak helemaal niet samen met zorgen voor kinderen.
Een kinderloos koppel waarvan 1 partner niet werkt, geniet hier evengoed van.
Ja dat iedereen het kan gebruiken weet ik, zo gaat dat met elke maatregel. Maar heb jij daar enige cijfers van?
In hetzelfde interview gaf Rousseau trouwens ook aan dat hij het ouderschapsverlof wou uitbreiden.
Zorgen voor kinderen wordt dus langs een andere kant wel draaglijker gemaakt.
Ja, en we gaan zwaar investeren in opvang, en nog wat zaken die ik niet meteen zie gebeuren of effect zie hebben vermoed ik.
 
Ja dat iedereen het kan gebruiken weet ik, zo gaat dat met elke maatregel.
Zoals die nu bestaat wel, maar je kan die gunstmaatregel bijv ook beperken en enkel toestaan aan ouders met kinderen onder een bepaalde leeftijd.

Maar heb jij daar enige cijfers van?
Nope, maar zal niet gering zijn.

Bij anderen ga je dan waarschijnlijk de discussie krijgen dat ze dit doen om voor een ziek familielid te zorgen.
(Iets waarvan in de praktijk ook gigantisch veel misbruik wordt gemaakt om toch uitkeringen te bekomen, veel huisartsen schrijven hier ook snel attesten voor.)
 
Ik vind het absurd dat de dag van vandaag een koppel niet zou mogen kiezen voor een situatie waar een partner werkt en de andere de zorg voor kinderen op zich neemt. Massaal investeren in kinderopvang (waar we nu al niemand voor vinden) zodat iedereen die zorg kan uitbesteden.

Gaan we daar allemaal gelukkiger door worden?

Onlangs trouwens gehoord dat al die kampen voor kinderen tijdens de schoolvakanties ook onder kinderopvang vallen en dus een deel fiscaal in te brengen zijn, dan liever iemand die de keuze maakt om onbezoldigd thuis te blijven.
 
Onlangs trouwens gehoord dat al die kampen voor kinderen tijdens de schoolvakanties ook onder kinderopvang vallen en dus een deel fiscaal in te brengen zijn, dan liever iemand die de keuze maakt om onbezoldigd thuis te blijven.
Geen idee, nog niet relevant hier. Maar ik vermoed dat men dit betaalbaarder wil houden voor mensen die geen keuze hebben zeker. Als je iedereen aan de slag wil, zullen er wel situaties genoeg zijn waar er geen grootouders of andere partijen zijn om de 2 maand zomervakantie te overbruggen. Dat gaat hier ook nog een probleem worden in de toekomst.
 
Het huwelijksquotiënt is géén "lichte bonus", maar bedraagt al minstens 4000 euro per jaar. Dat zijn ongeveer 2 maandlonen voor een kapotbelaste alleenstaande/alleenwonende in dit land.

Tel daarbij ook maar minstens € 1750 aan bijdrage voor gezondheidszorgen, die de partner niet betaalt omdat zij of hij ten laste valt van de RSZ van de werkende partner, maar die ook "solidair" betaald wordt, terwijl die dat als niet werkende alleenstaande zonder uitkering (want niet werkwillig) wél zou moeten betalen. Het verhoogde risico op armoede na scheiding, het niet delen van pensioenrechten... allemaal onvoldoende geregeld.

Werkende mensen die de kosten van hun kinderopvang aftrekken van hun belastingen krijgen daarvoor hooguit ongeveer € 1600 terug. Ondertussen genereren die wél meer economische inkomsten, zowel bij de kinderopvang, als waar zij werken. Betalen zij hun eigen aandeel in de gezondheidszorg, etc.

Ik vind het dus niet meer dan normaal dat er 30 jaar na de invoering van dat huwelijksquotiënt eens kritisch naar gekeken wordt.

De staat gaat meer verdienen aan een gezin waarbij de man 60k bruto verdient en de vrouw 0, dan aan een gezin waarbij beiden ouders 30k verdienen. Het huwelijkquotient helpt hier een beetje, maar de eerste situatie betaald nog steeds meer belastingen.

Daarnaast is het wenselijk voor de maatschappij dat een kuisvrouw aan minimum loon gaat werken en haar 3 kinderen naar de creche/school stuurt ? Ipv thuis te blijven ? Ik denk als je er economisch naar kijkt dat dat eerste nog wel is duurder kan uitvallen voor de staat (vrij zeker aangezien die kuisvrouw zo goed als 0 belastingen gaat betalen en die creche vrij zwaar gesubsidieerd gaat zijn).
 
Onlangs trouwens gehoord dat al die kampen voor kinderen tijdens de schoolvakanties ook onder kinderopvang vallen en dus een deel fiscaal in te brengen zijn, dan liever iemand die de keuze maakt om onbezoldigd thuis te blijven.
Klopt, en zelfs voor de volle 14,4 EUR/dag (lang 11,2 geweest) welke ene belastingvoordeel oplevert van 45% = welgeteld 6,5 EUR/Dag. Een fractie van wat de werkelijke kostprijs voor de ouders van de kampen en een fractie van het verlies voor de overheid aan RSZ/belastingen op het loon wat de ouders nu kunnen verdienen op die dag i.p.v. (onbetaald) thuis te zitten met hun kinderen.

Een huismoeder die geen uitkering krijgt kun je niet verplichten te werken, want ze profiteert niet. Iemand die effectief al 2 jaar een uitkering geniet, die mag van mij wel verplicht worden om IETS te doen. Al was het 20u per week.
Deze profiteert misschien niet onmiddellijk/direct financieel, maar dragen langs de andere kant niets bij en genieten toch van (vele) voordelen. Vele hier al opgenoemd (huwelijk quotiënt,...) maar afh van het inkomen denk ik ook aan:
-goedkope kinderopvang (en ja er zijn "huismoeders" die hun kinderen naar de opvang sturen want voor die 10 eur (op inkomen gebasseerd) kan ik ze niet thuis houden
-Schooltoeslag/studiebeurzen
-Sociale toeslag kindergeld
-Sociale woningen
-Maximumfactuur medische kosten
-Pensioen: normaal niet (niet gewerkt) maar mogelijkheden bij echtscheiding of inkomensgarantie ouderen
-Medische kosten en rusthuiskosten

Onmiddellijk krijgen deze geen voordeel, maar onrechtstreeks (vaak omwille van lagere gezinsinkomen) zijn deze soms toch aanzienlijk.

De huisvrouwen "activeren" voor de arbeidsmarkt zou m.i. zeker niet de hoogste prioriteit moeten krijgen (eerst werklozen/"landurig zieken"/...) maar er mag m.i. wel eens gekeken worden of deze recht moeten hebben op al deze voordelen aangezien het (vaak) een bewuste keuze is.

Voor een aantal sociale "basisvoorzieningen" (gezondheidszorg, ouderenzorg) mag m.i. wel een correcte bijdrage gevraagd worden eventueel te verrekenen via werkende partner (net zoals vb zelfstandigen met een minimum sociale bijdrage zitten, ookal maken ze verlies)
 
Daarnaast is het wenselijk voor de maatschappij dat een kuisvrouw aan minimum loon gaat werken en haar 3 kinderen naar de creche/school stuurt ? Ipv thuis te blijven ? Ik denk als je er economisch naar kijkt dat dat eerste nog wel is duurder kan uitvallen voor de staat (vrij zeker aangezien die kuisvrouw zo goed als 0 belastingen gaat betalen en die creche vrij zwaar gesubsidieerd gaat zijn).
Gezien het tekort aan poetsvrouwen en andere laagbetaalde arbeidskrachten zou ik denken dat dat inderdaad wel maatschappelijk wenselijk is, los van het financiële.
 
Dat voorstel van Van Peteghem gaat veel gepensioneerden treffen. Bij de oudere generaties vind je nog veel koppels waarvan de echtgenote huisvrouw is geweest. Dat gaat de CD&V veel stemmen kosten. Daar zitten nog veel CD&V stemmers bij die oudere generaties.
 
Dat voorstel van Van Peteghem gaat veel gepensioneerden treffen. Bij de oudere generaties vind je nog veel koppels waarvan de echtgenote huisvrouw is geweest. Dat gaat de CD&V veel stemmen kosten. Daar zitten nog veel CD&V stemmers bij die oudere generaties.

Dat huwelijksquotient wordt niet afgeschaft in één moment :p. Ik lees op sommige plaatsen een uitfasering over twintig jaar. Dus de gepensioneerden gaan de dans ontspringen.
 
1 ding is zeker, moedertje thuis of met 2 part time time werken ? Schrijf je dure woning lening vandaag maar mogelijks op je buik
(tenzij hulp van ouders) !

Voor de rest ben ik voor de gulden middenweg, schaf die huwelijkscoëfficient* af in een maatschappij waar er nu blijkbaar veel singles zijn die weinig of geen voordeel genieten. Maar geef mensen de keus wat ze doen met hun gezin, creëer een kader waar beide mogelijk is, met 2 werken en opvang voorzien, of meer tijd voor je kind(eren) en minder werken ...
Die oplopende voordelen voor meer kinderen mag er ook uit van me.... per kind evenveel. En vanaf 4? CO2 taks! (grapje)

ps. akkoord dit* uit te faseren, gepensioneerden met lage pensioenen hebben het ook al soms lastig.
 
Laatst bewerkt:
Wat een vrijheidsbeperking zou dat zijn. Wat een ridicuul idee, wellicht van één of andere politicus die gewoon eens de spotlights op zich wou hebben.

*checks notes*: "Conner Rousseau"

Enough said.
 
  • Verplichte pensioen-split tussen de twee partners, en (extra) langdurige onderhoudsplicht na eventuele echtscheiding.
Goh, dat zou ik toch zeker niet standaard verplichten. Wat als je partner gewoon geen zin (meer) heeft om te werken, en het dus geen bewuste keuze is van beide partners? Er zou zeker wel een systeem mogen bestaan dat je het huisvrouw/man-schap officieel kan vastleggen, met opbouw van bepaalde rechten via de werkende partner, en uiteraard het akkoord van beide partners.
 
Terug
Bovenaan