Op de eerste dag van gamescom was ik uitgenodigd om de kathedraal van Rebel Wolves te betreden en een duistere mis van de wezens van de nacht bij te wonen. Niet letterlijk natuurlijk, maar de presentatie van The Blood of the Dawnwalker werd in een booth gehouden die prachtig was opgebouwd als de binnenruimte van een kathedraal. De toon was meteen gezet voor deze debuuttitel van de nieuwe Poolse studio, die werd opgericht door enkele voormalige veteranen van CD Projekt RED, die hebben meegewerkt aan Cyberpunk 2077 en de The Witcher-reeks. Hun nieuwe duistere avontuur zal in 2026 verschijnen voor pc, PlayStation 5 en Xbox Series X|S.
Waarom juist een kathedraal vraag je je misschien af? Wel, in de missie die we te zien krijgen, ging het hoofdpersonage Coen in een kathedraal op zoek naar een legendarisch zwaard van een van de patroonheiligen die door de inwoners van het gebied Vale Sangore werd aanbeden. Ik zeg werd, want deze vallei werd ondergedompeld in duisternis door de vampier Brencis, waarbij een nieuwe occulte religie werd geïnstalleerd en de bewoners elke week een bloedtaks moeten betalen aan hun nieuwe vampiervorsten. Coen is echter noch mens, noch vampier. Hij is een Dawnwalker, hij draagt de vloek in zich en kan zich zowel 's nachts als overdag bewegen. Hoe dit zich vertaalt naar de gameplay, was net een van de centrale uitgangspunten van deze presentatie.
Tijdens de dag is deze plaats minder bewaakt en kan Coen gewoon langs de voordeur binnenwandelen. Omdat je nu geen Shadowstep kan gebruiken, moet Coen een andere manier zoeken om de nodige info te vergaren. Hiervoor vraagt hij hulp aan de Deacon, maar deze man heeft op zijn beurt een wederzijds verzoek: hij vraagt Coen om te zoeken naar de verdwenen Caretaker. Hiervoor stuurt hij je naar een godshuis waar de zieken worden verzorgd en waar je een lugubere ontdekking doet. Door de Deacon te helpen krijg je dus ook toegang tot de bibliotheek en uiteindelijk de crypte, waar je een bijzonder baasgevecht te wachten staat. Er zijn slechts twee manieren om deze missie tot een goed einde te brengen, maar de manier waarop ze zich ontvouwen lijkt alvast een grote verscheidenheid te vertonen. Hoe je de missie aanpakt, ligt volledig in jouw handen. De makers beloven alvast dat The Blood of the Dawnwalker een narratieve speeltuin is waarbij je heel wat vrijheid krijgt in hoe je het verhaal en de missies benadert. Sommige missies kunnen wel enkel 's nachts worden voltooid, maar dit wordt aangegeven door een kleine maan als symbool.
Verder viel ook op hoe prachtig en sfeervol de stad Svartrau en de omliggende gebieden waren. Het mag dan wel een fictieve wereld zijn, maar de stad is gebaseerd op bestaande middeleeuwse steden en de Karpaten vormden de inspiratiebron voor de omgeving, een gebergte dat wel vaker dienst doet voor vampierverhalen. Deze wereld is natuurlijk niet enkel mooi, maar ook gevaarlijk. Ook de combat zal de duale aard van Coen naar boven brengen. Zo kan je gewoon met je zwaard vechten, maar je zal ook je vampierkrachten kunnen gebruiken en je vijanden te lijf kunnen gaan met je klauwen. De getoonde gevechten waren alvast lekker brutaal en bloederig, en de makers pakken ook uit met enkele leuke ideeën. Zo kan je bijvoorbeeld gewoon de knop gebruiken om aan te vallen of de verdedigingsknop ingedrukt houden om te blijven blokkeren. Maar het gevechtssysteem is omnidirectioneel, wat wil zeggen dat je de richting van het aanvallen en afweren kan kiezen, en als je dit correct timet, dan zijn je aanvallen en blokkeren effectiever. Dit kan het vechten toch net iets meer diepgang geven voor zij die hiernaar op zoek zijn.
Waarom juist een kathedraal vraag je je misschien af? Wel, in de missie die we te zien krijgen, ging het hoofdpersonage Coen in een kathedraal op zoek naar een legendarisch zwaard van een van de patroonheiligen die door de inwoners van het gebied Vale Sangore werd aanbeden. Ik zeg werd, want deze vallei werd ondergedompeld in duisternis door de vampier Brencis, waarbij een nieuwe occulte religie werd geïnstalleerd en de bewoners elke week een bloedtaks moeten betalen aan hun nieuwe vampiervorsten. Coen is echter noch mens, noch vampier. Hij is een Dawnwalker, hij draagt de vloek in zich en kan zich zowel 's nachts als overdag bewegen. Hoe dit zich vertaalt naar de gameplay, was net een van de centrale uitgangspunten van deze presentatie.
Voor elk probleem een oplossing
Overdag beschikt Coen immers niet over dezelfde krachten als wanneer de duisternis valt. Zo kan hij 's nachts gebruikmaken van Shadowstep, een kracht waarmee hij zich over een korte afstand kan teleporteren. Hier maakte de demonstrator handig gebruik van om de zwaar bewaakte kathedraal 's nachts te betreden door via de daken een hoger gelegen open raam binnen te dringen. Eens binnen, werd een van de gameplaymechanismes getoond van het spel, namelijk de mogelijkheid om dingen te onderzoeken. Op deze manier kwam Coen het embleem van Saint Mihai te weten via een fresco van de patroonheilige met het zwaard in zijn handen. Coen vervolgde zijn tocht via de gronden van de kathedraal en hij maakte gebruik van Shadowstep om de bibliotheek te betreden. Hier vond hij een boek over de geschiedenis van de kathedraal, waarin wordt vermeld dat de toegang tot de crypte waar Mihai begraven ligt zich bevindt onder de begraafplaats met zijn symbool. Nadat Coen de plek vond en de crypte afdaalde, kregen we de kans om te zien hoe deze missie tot dusver zou verlopen als je beslist om de kathedraal overdag te betreden.Overdag beschikt Coen niet over dezelfde krachten als wanneer de duisternis valt.
Tijdens de dag is deze plaats minder bewaakt en kan Coen gewoon langs de voordeur binnenwandelen. Omdat je nu geen Shadowstep kan gebruiken, moet Coen een andere manier zoeken om de nodige info te vergaren. Hiervoor vraagt hij hulp aan de Deacon, maar deze man heeft op zijn beurt een wederzijds verzoek: hij vraagt Coen om te zoeken naar de verdwenen Caretaker. Hiervoor stuurt hij je naar een godshuis waar de zieken worden verzorgd en waar je een lugubere ontdekking doet. Door de Deacon te helpen krijg je dus ook toegang tot de bibliotheek en uiteindelijk de crypte, waar je een bijzonder baasgevecht te wachten staat. Er zijn slechts twee manieren om deze missie tot een goed einde te brengen, maar de manier waarop ze zich ontvouwen lijkt alvast een grote verscheidenheid te vertonen. Hoe je de missie aanpakt, ligt volledig in jouw handen. De makers beloven alvast dat The Blood of the Dawnwalker een narratieve speeltuin is waarbij je heel wat vrijheid krijgt in hoe je het verhaal en de missies benadert. Sommige missies kunnen wel enkel 's nachts worden voltooid, maar dit wordt aangegeven door een kleine maan als symbool.
De tijd tikt verder
Een ander element dat tijdens deze presentatie opviel, was dat sommige opdrachten tijdens je missie tijd kosten. Coen heeft namelijk slechts dertig dagen om zijn familie te redden en de makers willen hier een zekere urgentie aan koppelen. Maar ze willen dat je tijd eerder als een resource ziet dan als een restrictie. Een voorbeeld hiervan: een gesprek met een monnik eens je de kathedraal binnenwandelt. Hij stelt je voor om je biecht af te nemen. Je kan zeggen dat dit niet nodig is, of je kan instemmen. Dit kost je één tijd, maar levert je mogelijks wel relevante informatie op. Je zal dus slim moeten zijn in hoe je de missies aanpakt, want een tijdsrestrictie wil natuurlijk zeggen dat je keuzes zal moeten maken en je de gevolgen zal moeten dragen van deze keuzes. Ze willen je echter niet belemmeren om de wereld te verkennen, dus dingen zoals gewoon rondlopen zorgen er niet voor dat de tijd verloopt.Verder viel ook op hoe prachtig en sfeervol de stad Svartrau en de omliggende gebieden waren. Het mag dan wel een fictieve wereld zijn, maar de stad is gebaseerd op bestaande middeleeuwse steden en de Karpaten vormden de inspiratiebron voor de omgeving, een gebergte dat wel vaker dienst doet voor vampierverhalen. Deze wereld is natuurlijk niet enkel mooi, maar ook gevaarlijk. Ook de combat zal de duale aard van Coen naar boven brengen. Zo kan je gewoon met je zwaard vechten, maar je zal ook je vampierkrachten kunnen gebruiken en je vijanden te lijf kunnen gaan met je klauwen. De getoonde gevechten waren alvast lekker brutaal en bloederig, en de makers pakken ook uit met enkele leuke ideeën. Zo kan je bijvoorbeeld gewoon de knop gebruiken om aan te vallen of de verdedigingsknop ingedrukt houden om te blijven blokkeren. Maar het gevechtssysteem is omnidirectioneel, wat wil zeggen dat je de richting van het aanvallen en afweren kan kiezen, en als je dit correct timet, dan zijn je aanvallen en blokkeren effectiever. Dit kan het vechten toch net iets meer diepgang geven voor zij die hiernaar op zoek zijn.
Conclusie
Met mensen die onder andere The Witcher 3: Wild Hunt op hun palmares hebben staan, was het sowieso uitkijken geblazen naar wat Rebel Wolves aan het klaarstomen is met hun debuuttitel The Blood of the Dawnwalker. Deze eerste kennismaking met het spel, waarbij we te zien kregen hoe de vampierkrachten van Coen en het tijdsgebonden systeem hun stempel drukken op de manieren waarop je de missies kan aanpakken, gaven alvast een positieve indruk. Maar ook de wereld en de brutale combat smaakten naar meer.
Over
Beschikbaar vanaf
TBA
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- RPG
Ontwikkelaar
- Rebel Wolves
Uitgever
- Bandai Namco Entertainment
