Review: Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles

Sinds ik negen jaar geleden met Final Fantasy XV ben begonnen, kijk ik steeds reikhalzend uit naar elk nieuw deel of elke nieuwe iteratie op een klassieke game uit de reeks. Waar ik vroeger als kind geen fan was van turn-based combat, kan ik dat soort spellen nu enorm appreciëren de laatste jaren. Toen ik hoorde dat er een soort remake van Final Fantasy Tactics kwam, was ik dan ook enorm benieuwd om deze eens aan de tand te voelen. De game is geen traditionele remake of remaster zoals we die kennen, want de originele code van het spel zou met de jaren verloren zijn gegaan. Hierdoor werd de game opnieuw van nul opgebouwd met behulp van de mobiele versie en resources die Square Enix nog tot hun beschikking had.

Het verhaal van Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles speelt zich af in een wereld genaamd Ivalice, zoals de titel al doet vermoeden. We volgen twee jeugdvrienden, Ramza Beoulve en Delita Heiral, die zich midden in een oorlog bevinden. Er woedt een strijd om de troon van Ivalice nadat de voorgaande koning gestorven is. Door de oorlog en de politieke intriges die dat met zich meebrengt, lijken Ramza en Delita steeds verder uit elkaar gedreven te worden. Jij kruipt als speler in de huid van Ramza tijdens de strijd om de troon.

Turn-based gemixt met tactische gameplay​

Allereerst is dit een totaal ander soort Final Fantasy-spel dan de voorgaande delen die ik al speelde. Niet alleen is het turn-based, maar ook speelt de game zich af op een isometrische driedimensionale rastermap tijdens de gevechten. Hierdoor moet je niet alleen om de beurt aanvallen, maar ook tactisch je personages positioneren op de map. Elke beurt kun je stappen zetten en daarna een aanval kiezen op je tegenstanders. Het tactische aspect dat dit met zich meebrengt, was nieuw voor mij omdat ik dit soort spellen nog maar weinig gespeeld heb. Ik kan meteen meegeven dat dit aspect zeer goed in elkaar zit: het steeds nadenken over je volgende zet werkt enorm goed en houdt je als speler voortdurend aandachtig. De gevechten blijven dan ook doorheen het spel leuk om te doen en de regelmatige variatie van vijanden en mogelijkheden als speler houdt het interessant tijdens je playthrough.

Naast Ramza, die je steeds bestuurt, komen er soms ook gastpersonages met je mee die door de computer worden aangestuurd. Hierin heb je zelf geen keuze, maar je andere troepen kun je wel zelf kiezen door ze in te huren bij een Warriors Guild die je in elke stad in Ivalice vindt. De twist is dat ingehuurde personages ook echt kunnen sterven op het slagveld. Als ze neergaan heb je drie beurten de tijd om ze te reviven of om het gevecht te winnen voordat ze voorgoed naar het hiernamaals gaan. Dit aspect zal voor fans van tactische games bekend klinken, maar voelde voor mij als nieuwkomer enorm fris aan. Ik raakte op een bepaald moment gehecht aan bepaalde personages die ik dan ineens voorgoed verloor omdat ik ze niet op tijd kon redden. Dit risico dat Tactics met zich meebrengt, werkt vandaag de dag nog steeds enorm goed.

Jobsysteem en enorme keuzevrijheid​

Niet alleen kun je kiezen wie je inhuurt tijdens je reis, maar zoals we dat kennen in RPG’s hebben je personages een job-systeem. Afhankelijk van de job die jij kiest, hebben ze andere wapens en vaardigheden die je kunt inzetten tijdens gevechten. Aan het begin van het spel kun je kiezen uit een schildknaap, chemist, ridder en boogschutter, maar naarmate je vordert worden er steeds meer jobs beschikbaar. In totaal zijn er meer dan twintig jobs om uit te kiezen, wat zorgt voor enorme keuzevrijheid en veel afwisseling doorheen de combat. Ik heb me alleszins uren vermaakt met de mogelijkheden, en de gevechten bleven leuk om te doen, ook na urenlang spelen.

Camera zorgt voor regelmatig vloeken​

Een minpunt dat ik wel wil benoemen in het spel is dat de camera werkt met een snap rotation. Je kunt de camera 360 graden draaien, maar dit gebeurt in stappen van 90 graden. Dit zorgde ervoor dat ik regelmatig zat te vloeken, want na het roteren kreeg ik vaak een slecht standpunt te zien, waardoor mijn personages soms niet zichtbaar waren zoals ik het wilde. Wel heb je ook een tactisch camerastandpunt van bovenaf bekeken, maar het voelt toch klungelig aan om steeds te moeten wisselen tussen de verschillende hoeken die het spel je biedt.

Het verhaal van het spel daarentegen is wel heel goed geschreven en bevat zowel verrassingen als leuke twists die je doorheen de speelduur zullen blijven boeien. Ook bevat deze versie nu volledige voice-acting, iets wat het origineel niet had en wat het verhaal meeslepender maakt.

In totaal zijn er meer dan twintig jobs om uit te kiezen, wat zorgt voor enorme keuzevrijheid en veel afwisseling doorheen de combat.

Wat Final Fantasy natuurlijk ook altijd typeert, is de prachtige muziek die de spellen bevatten. Ook hier slaat de game de bal niet mis. De muziek is prachtig en hoewel het voor mij persoonlijk niet de beste soundtrack uit de reeks is, is het wel weer geweldig om naar te luisteren. Het ene liedje is natuurlijk wel mooier dan het andere, maar er zijn een paar nummers die ik alvast nog zal beluisteren na het spelen van het spel.

Grafisch mooi opgepoetst en trouw aan het origineel​

Grafisch ziet het spel er goed uit en ondanks de opgepoetste textures en omgevingen blijft het redelijk trouw aan het origineel. Het lijkt nog steeds alsof de omgevingen en personages bestaan uit pixels, zichtbaar als een soort CRT-effect van vroeger. Dit draagt zeker bij aan het klassieke gevoel dat fans van het origineel zullen waarderen. Je kan bovendien kiezen om de verbeterde versie met mooiere graphics te spelen alsook de klassieke versie die grafisch meer lijkt op het origineel. Dus wil je toch nog dieper in nostalgie duiken, biedt de game je dit ook aan.

Op het gebied van performance heb ik spijtig genoeg ook wel enkele opmerkingen. De game is gelockt op zestig frames per seconde op pc, wat ik spijtig vind in deze tijd. Ook zijn er hier en daar kleine framedrops waardoor het geen constante zestig frames per seconde is. Door de tactische turn-based stijl stoort dat gelukkig niet echt.

Conclusie

Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles is een game die ik zeker en vast zou aanraden aan zowel fans van het origineel als nieuwkomers zoals ikzelf. Het vechtsysteem werkt nog steeds uitstekend en er zit genoeg variatie in de gevechten. Door het job-systeem heb je enorm veel keuzevrijheid voor je personages. Ook het risico van bepaalde personages permanent te verliezen houdt het interessant. Het verhaal is goed geschreven en meeslepend, en ook de muziek is prachtig en draagt bij aan de sfeerzetting van het spel. Spijtig genoeg werkt wel de camera regelmatig tegen en is het spel gelockt op zestig frames per seconde, met af en toe kleine framedrops die ik ervaarde. Ondanks deze minpuntjes blijft de game wel een absolute aanrader voor fans van het genre, en van de reeks in zijn geheel.

Pro

• Verhaal is goed geschreven
• Keuzevrijheid door het job-systeem
• Risico van personages te verliezen
• Muziek is prachtig zoals we gewend zijn van de reeks
• Grafisch mooi ondanks trouw aan het origineel

Con

• Gelockt op zestig frames per seconde
• Framerate niet altijd stabiel
• Camerasysteem werkt vaak tegen

8

Over

Beschikbaar vanaf

30 september 2025

Gespeeld op

1. PC

Beschikbaar op

1. Nintendo Switch
2. Nintendo Switch 2
3. PC
4. PlayStation 5
5. Xbox Series X|S

Genre

1. JRPG
2. Strategy

Ontwikkelaar

1. Square Enix

Uitgever

1. Square Enix

Website

Officiële website

Partnerlink

Koop hier en steun ons!