Het is vrij makkelijk om teleurgesteld te zijn omwille van de dingen die Mafia: The Old Country niet doet. Het is bijvoorbeeld geen game die Mafia als franchise verder stuwt op het natuurlijke pad van de reeks. Wie dus dacht dat we na uitstapjes in de jaren dertig, veertig en zestig nu in de glitzy seventies terecht zouden komen, is eraan voor de moeite. Geen door Scorsese geïnspireerde Las Vegas-glamour met een vleugje Goodfellas dus. Het is op elk vlak een game die stappen terug in de tijd zet, zowel op vlak van setting als op vlak van gameplay. Mafia: The Old Country is op nagenoeg elk vlak een spel dat verankerd zit in het verleden. Wanneer de teleurstelling voor wat de game niet doet echter wegebt, heeft de game nog meer dan genoeg troefkaarten op zak om spelers voor zich te winnen met wat het wel op tafel legt.
Het is haast onmogelijk om de vergelijking met The Godfather niet te maken. Niet enkel omdat in de meesterwerken van Coppola de sequenties in het thuisland van de Corleones een belangrijke rol spelen in het DNA van de misdaadfamilie, maar ook vanwege het trage, haast meditatieve tempo dat beiden delen. De vendetta’s, het afpersen en geweld dat je associeert met de maffia zijn aanwezig, maar net als bij The Godfather is die misdaad slechts het gevolg van een oorzaak. Wat de filmklassiekers en Mafia: The Old Country
vooral delen, is het aantonen dat de wortels in het oude land een met bloed doordrenkte voedingsbodem vonden waar misdaadfamilies uit konden groeien die hun weg naar de Verenigde Staten vonden.
Het verhaal is van A tot Z een voorspelbaar gegeven dat zich vlotjes in het template van het klassieke Mafia-verhaal nestelt. De scantulinu die je een mes in de rug zal steken, de dochter van de Don die de verboden liefde van je leven zal worden: dit is een spel dat niet bepaald subtiel is met haar plotwendingen. De voorspelbaarheid van de verhaalvertelling gooit echter niet al te veel roet in de pasta, omdat de dialogen en personages sterk genoeg zijn uitgeschreven en nog sterker worden vertolkt. De stemacteurs doen hun stinkende best om hun personages tot leven te brengen, wat in tandem met erg overtuigende gezichtsanimaties voor geloofwaardigheid zorgt. Dat is ook verdomd hard nodig, want de verhaalvertelling is de lijm die de achterhaalde gameplay-elementen doet uitstijgen boven de som der delen.
Enkel wanneer het aankomt op de feitelijke actie, laat Mafia: The Old Country wat steken vallen. Dat deed het, als we eerlijk zijn, ook al in de eerdere delen. Mafia is altijd al een reeks geweest die het meer moest hebben van de mise-en-scène dan van de eigenlijke gameplay, en dat is ook nu niet anders. De vele segmenten waarin je sluipt, zijn functioneel, maar tegelijk ook erg rudimentair en aan de saaie kant. Ook de vuurgevechten voelen niet bepaald opwindend aan. De wapens uit de jaren 1900 blonken nou niet bepaald uit in precisie, wat stukjes schieten vanuit cover oplevert die impact en fun missen. Het is allemaal verre van abominabel, maar het voelt als het herkauwen van gameplay-elementen die andere titels reeds tien jaar geleden al beter deden. Zo’n man-tegen-man-messengevecht is bijvoorbeeld op zich nog best geinig, alleen bedenk je al snel dat Nathan Drake het vroeger stukken beter deed. Verder gooit de game er nog wat races te paard of met de auto tegenaan, maar ook daar vindt de game uiteraard niet bepaald het warm water opnieuw uit. Niks van wat Mafia: The Old Country je te spelen geeft, is niet ergens anders reeds beter gedaan.
Het is haast onmogelijk om de vergelijking met The Godfather niet te maken. Niet enkel omdat in de meesterwerken van Coppola de sequenties in het thuisland van de Corleones een belangrijke rol spelen in het DNA van de misdaadfamilie, maar ook vanwege het trage, haast meditatieve tempo dat beiden delen. De vendetta’s, het afpersen en geweld dat je associeert met de maffia zijn aanwezig, maar net als bij The Godfather is die misdaad slechts het gevolg van een oorzaak. Wat de filmklassiekers en Mafia: The Old Country
De lokroep van de misdaad
De eerste uren van Mafia: The Old Country zijn traag, ontzettend traag zelfs. Maar dat trage tempo is doelbewust. Je moet namelijk voelen wat het betekent om Enzo te zijn in het Sicilië van 1904: een jonge kerel, die in essentie een slaaf is, gedwongen om hard labeur te verrichten in de mijnen om te overleven. Jezelf kapotwerken voor tafelrestjes. Het voelt genadeloos geestdodend aan, maar door sterke verhaalvertelling en een hoofdpersonage dat goed uitgewerkt wordt, lukt het ontwikkelaar Hangar 13 moeiteloos om je aan boord te houden. Het is van vitaal belang om het steek te doen houden en je als speler volledig te laten begrijpen waarom een jonge kerel als Enzo het breekpunt bereikt en een toevlucht zoekt tot een leven van misdaad. Enzo zoekt een ontsnapping uit de armoedige hel en vindt die in de aangereikte hand van Don Torrisi, het hoofd van de plaatselijke misdaadfamilie.Het verhaal is van A tot Z een voorspelbaar gegeven dat zich vlotjes in het template van het klassieke Mafia-verhaal nestelt. De scantulinu die je een mes in de rug zal steken, de dochter van de Don die de verboden liefde van je leven zal worden: dit is een spel dat niet bepaald subtiel is met haar plotwendingen. De voorspelbaarheid van de verhaalvertelling gooit echter niet al te veel roet in de pasta, omdat de dialogen en personages sterk genoeg zijn uitgeschreven en nog sterker worden vertolkt. De stemacteurs doen hun stinkende best om hun personages tot leven te brengen, wat in tandem met erg overtuigende gezichtsanimaties voor geloofwaardigheid zorgt. Dat is ook verdomd hard nodig, want de verhaalvertelling is de lijm die de achterhaalde gameplay-elementen doet uitstijgen boven de som der delen.
Blik naar het verleden
Wat de eigenlijke gameplay betreft, is het namelijk overduidelijk dat Hangar 13 een stevige tik op de neus heeft gehad met de kritiek die de openwereldgameplay van Mafia 3 kreeg, en dan maar besloot om terug te keren naar de bron. De game speelt namelijk zo hard als de Definitive Edition van de eerste Mafia die we rond 2019 kregen, dat het je vergeven zou worden als je het gevoel kreeg dat ook dit een remake was. Net zoals de andere vroege Mafia-games is deze Old Country dus een lineaire singleplayer die een beperkte open wereld als een soort van extravagant podium gebruikt. Je rijdt met een antiek excuus voor een wagen of een viriel paard door de bloedmooie landschappen van Sicilië, maar doet dat aan de leiband van het narratief. Er is geen vrijheid om rond te neuzen of van het opgelegde pad af te wijken, want dan begint de game ietwat tegen te sputteren. Voor fans van de reeks voelt het uiteraard allemaal vertrouwd aan: een sfeervolle manier om de actie in een realistische context te kaderen. Voor het grootste deel van de game werkt het ook, zeker wanneer je in galop met je paard in een slaperig Siciliaans dorpje binnenrijdt, waan je jezelf even in een Siciliaanse variant op Red Dead Redemption. Dat de game qua sfeerschepping bij momenten aan het magnum opus van Rockstar doet denken, is misschien wel het beste compliment dat we de game kunnen geven.Mafia: The Old Country maakt zoals vanouds meer indruk met het tot leven brengen van de wereld, dan met wat je er in kan beleven.
Enkel wanneer het aankomt op de feitelijke actie, laat Mafia: The Old Country wat steken vallen. Dat deed het, als we eerlijk zijn, ook al in de eerdere delen. Mafia is altijd al een reeks geweest die het meer moest hebben van de mise-en-scène dan van de eigenlijke gameplay, en dat is ook nu niet anders. De vele segmenten waarin je sluipt, zijn functioneel, maar tegelijk ook erg rudimentair en aan de saaie kant. Ook de vuurgevechten voelen niet bepaald opwindend aan. De wapens uit de jaren 1900 blonken nou niet bepaald uit in precisie, wat stukjes schieten vanuit cover oplevert die impact en fun missen. Het is allemaal verre van abominabel, maar het voelt als het herkauwen van gameplay-elementen die andere titels reeds tien jaar geleden al beter deden. Zo’n man-tegen-man-messengevecht is bijvoorbeeld op zich nog best geinig, alleen bedenk je al snel dat Nathan Drake het vroeger stukken beter deed. Verder gooit de game er nog wat races te paard of met de auto tegenaan, maar ook daar vindt de game uiteraard niet bepaald het warm water opnieuw uit. Niks van wat Mafia: The Old Country je te spelen geeft, is niet ergens anders reeds beter gedaan.
Groter dan de som der delen
En toch ga ik er een goede score op plakken, ondanks de achterhaalde gameplay die af en toe zelfs lijkt te vergeten dat een game ook wel fun mag zijn. En dat komt omdat het exact het soort game geworden is die fans van Mafia verwachten. Dit is geen game waar de spelwereld een theater is voor de actie, maar eerder een ervaring waar die actie een onderdeel is om de spelwereld te verheffen. Je merkt dan ook in alles dat Hangar 13 enorm veel moeite gedaan heeft om hun voorspelbare verhaal zo sfeervol mogelijk te kaderen. Het zit hem in de vele wondermooie vista’s die je te zien krijgt wanneer je met je paard door het oude land aan het rijden bent, of een auto vol zatlappen die je passeert, terwijl ze grammofoonplaten afspelen. Het is een land waar sereniteit en ruwheid hand in hand gaan, en waar setpieces zich laten afwisselen door kleine momenten. De speelwereld van The Old Country is ontzettend geregisseerd, maar dat maakt de rol die je erin te spelen krijgt er één is die barst van de romantische pathos en ouderwetse sfeer.Conclusie
Mafia: The Old Country richt de blik op het verre verleden. Niet enkel qua setting, maar ook qua uitwerking is het een game die haar wortels in antieke grond plant. Dat zorgt voor een spel dat voor de fans van de reeks erg vertrouwd zal aanvoelen, en waar de rudimentaire gameplay vooral fungeert als een vehikel om de spelwereld en verhaalvertelling mee aan te drijven. Uiteindelijk is ook dit een titel die meer interesse heeft in verhaalvertelling en sfeerschepping dan shoot-outs, en laat dat nu exact zijn wat de fans van het eerste uur appreciëren aan een Mafia-game.
Pro
- De sfeervolle wereld komt prachtig tot leven
- De personages zijn sterk vertolkt en goed uitgewerkt
- Een gebalde twaalf uur single player aan een goedkoper prijskaartje
Con
- Het verhaal volgt alle voorspelbare clichés
- De eigenlijke gameplay is weinig opzienbarend
7.5
Over
Beschikbaar vanaf
8 augustus 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Adventure
Ontwikkelaar
- Hangar 13
Uitgever
- 2K Games
