Eén van de eerste gamepersonages waar ik als kind enorm aan verslingerd was, is onze geliefde Italiaanse loodgieter, beter bekend als Mario. Super Mario Land was bovendien letterlijk één van de eerste games die ik ooit in mijn leven gespeeld heb. Nu, als vijfendertigjarige papa, moet ik toegeven dat ik nog steeds – net als toen als klein manneke – een enorme fan ben van het personage. Door de jaren heen zijn er natuurlijk ontelbaar veel games verschenen met Mario in de hoofdrol. Hoewel ik er al heel wat gespeeld heb, liet ik de Mario Tennis-games en andere sporttitels met Mario en zijn vrienden eigenlijk altijd links liggen. Ik koos steevast voor de klassieke platformers en liet deze sportgames aan mij voorbijgaan. Omdat mijn Switch 2 sinds het geweldige Donkey Kong Bananza vooral stof lag te verzamelen, dacht ik: waarom mezelf niet eens uitdagen? Tijd om de nieuwe Mario Tennis te spelen én te reviewen. Aangezien ik zelf ook weinig affiniteit heb met de tennissport, was dit voor mij echt een sprong in het duister. Hoe de game mij uiteindelijk bevallen is, lees je in deze review van Mario Tennis Fever.
Het verhaal van het spel is vrij simpel van opzet. Monsters betoveren Mario en zijn vrienden, waardoor ze plotseling in babyversies van zichzelf veranderen. Door deze betovering verdwijnen ook hun tennisvaardigheden als sneeuw voor de zon, waardoor ze opnieuw van nul moeten beginnen om het spel onder de knie te krijgen. Naast het herleren van tennis moeten Mario en co natuurlijk ook proberen weer groot te worden, en van hun babyvormen af te geraken. Dat doen ze door de kwaadaardige monsters te verslaan - en hoe kan het ook anders - via tenniswedstrijden. Alsof dat nog niet moeilijk genoeg is, gooien Bowser, Wario en Waluigi gaandeweg ook nog eens roet in het eten. Zal het Mario en zijn vrienden lukken om opnieuw normaal te worden en weer de tennistalenten van vroeger te worden? Je ontdekt het allemaal in het verhaal van Mario Tennis Fever
.
Daarnaast dient het verhaal vooral als een lange, uitgebreide tutorial om je de game echt onder de knie te laten krijgen. Want hoewel de gameplay op het eerste zicht vrij simpel lijkt, zit er eigenlijk meer diepgang in dan je zou verwachten. Je hebt namelijk verschillende soorten slagen tot je beschikking en moet gaandeweg leren welke slag je wanneer het best gebruikt. Staan je tegenstanders bijvoorbeeld dicht bij het net, dan is het vaak verstandig om een harde bal diep achterin het veld te spelen, zodat ze minder kans hebben om de bal op tijd te bereiken. In andere situaties is een lobbal dan weer de betere keuze. Het zou natuurlijk geen Mario-spel zijn zonder dat er ook wat leuke, fantasierijke elementen aan de tennissport worden toegevoegd, en juist dat maakt deze game zo plezant om te spelen, zelfs voor iemand die niets met tennis heeft.
Wat Nintendo natuurlijk altijd uitstekend doet, is spelers motiveren om alles vrij te spelen dat in het begin nog vergrendeld is. Denk hierbij aan personages, tennisrackets en speelvelden. Uiteraard wil je met elk personage uit het roster kunnen spelen, alle dertig rackets met hun unieke krachten uittesten én alle speelvelden vrijspelen. Die speelvelden zijn bovendien leuk ontworpen in typische Mario-stijl, waardoor dit aspect erg belonend aanvoelt. Het enige minpunt is dat er momenteel niet enorm veel speelvelden zijn, zeker in vergelijking met het aantal personages en tennisrackets.
Naast de verhaalmodus zijn er gelukkig nog heel wat andere speltypes aanwezig. Zo kan je toernooien tegen de CPU spelen, zowel één tegen één als twee tegen twee, om verschillende bekers te verzamelen. Daarnaast zijn er missietorens, wedstrijden met speciale regels en andere uitdagingen die voor variatie zorgen. Ook kan je dynamische duels spelen, waarbij je net zoals vroeger op de Wii de Joy-Cons gebruikt alsof je met een echte tennisracket slaat, dankzij motion controls. Heb je daarna nog steeds niet genoeg geoefend, dan kan je je uiteraard wagen aan het online gedeelte: samen met of tegen vrienden spelen, ranked matches aangaan of gewoon enkele potjes tennissen tegen willekeurige online spelers. De keuzes zijn enorm en op vlak van content zit er meer dan genoeg in het spel om urenlang plezier uit te halen.
Ook op grafisch en technisch vlak weet de game te overtuigen. Op de Switch 2 ziet het spel er prachtig uit en draait het bovendien enorm soepel. Tijdens mijn speelsessies heb ik geen enkele hapering of bug ervaren. Zowel grafisch als technisch is de game tot in de puntjes uitgewerkt, en het is duidelijk dat deze titel speciaal voor Nintendo’s nieuwe console is ontworpen.
Het verhaal van het spel is vrij simpel van opzet. Monsters betoveren Mario en zijn vrienden, waardoor ze plotseling in babyversies van zichzelf veranderen. Door deze betovering verdwijnen ook hun tennisvaardigheden als sneeuw voor de zon, waardoor ze opnieuw van nul moeten beginnen om het spel onder de knie te krijgen. Naast het herleren van tennis moeten Mario en co natuurlijk ook proberen weer groot te worden, en van hun babyvormen af te geraken. Dat doen ze door de kwaadaardige monsters te verslaan - en hoe kan het ook anders - via tenniswedstrijden. Alsof dat nog niet moeilijk genoeg is, gooien Bowser, Wario en Waluigi gaandeweg ook nog eens roet in het eten. Zal het Mario en zijn vrienden lukken om opnieuw normaal te worden en weer de tennistalenten van vroeger te worden? Je ontdekt het allemaal in het verhaal van Mario Tennis Fever
Leuk om te spelen, zelfs voor iemand die niets met tennis heeft
In Mario-spellen zijn de verhaallijnen traditioneel vrij simpel van opzet, en ook hier vormt dat geen uitzondering. Zoals altijd bij Nintendo primeert de gameplay, en dat is ook in deze titel duidelijk het geval. In de Avontuurmodus - zoals de verhaalmodus hier heet - moet je via allerlei minigames de tennisvaardigheden van Mario en Luigi opnieuw aanscherpen. Die minigames zijn op zich leuk en creatief, maar toegegeven: na een aantal uur begint er wel wat sleet op de formule te komen. Uiteindelijk draait het er telkens om dat je met je tennisracket bepaalde objecten raakt of specifieke wedstrijden wint, allemaal met als doel om Mario en zijn vrienden stap voor stap weer naar hun normale grootte terug te laten keren.Daarnaast dient het verhaal vooral als een lange, uitgebreide tutorial om je de game echt onder de knie te laten krijgen. Want hoewel de gameplay op het eerste zicht vrij simpel lijkt, zit er eigenlijk meer diepgang in dan je zou verwachten. Je hebt namelijk verschillende soorten slagen tot je beschikking en moet gaandeweg leren welke slag je wanneer het best gebruikt. Staan je tegenstanders bijvoorbeeld dicht bij het net, dan is het vaak verstandig om een harde bal diep achterin het veld te spelen, zodat ze minder kans hebben om de bal op tijd te bereiken. In andere situaties is een lobbal dan weer de betere keuze. Het zou natuurlijk geen Mario-spel zijn zonder dat er ook wat leuke, fantasierijke elementen aan de tennissport worden toegevoegd, en juist dat maakt deze game zo plezant om te spelen, zelfs voor iemand die niets met tennis heeft.
Wat Nintendo natuurlijk altijd uitstekend doet, is spelers motiveren om alles vrij te spelen
Zo bevat het spel dertig verschillende tennisrackets, elk met hun eigen vaardigheden. Tijdens het spelen bouw je punten op om een Fever-slag uit te voeren, waarvan het effect afhangt van het racket dat je gebruikt. Met sommige rackets kan een Fever-slag er bijvoorbeeld voor zorgen dat de bal in vuur en vlam staat, waardoor je tegenstander in brand wordt gezet en er nadien zelfs vuur op het speelveld achterblijft. Dat verkleint het speelveld aanzienlijk. Andere rackets roepen dan weer tornado’s op die over het veld razen of laten bijvoorbeeld een modderpoel verschijnen waarin je tegenstander kan uitglijden. Door deze grote variatie aan krachten en effecten blijft de game, zelfs na de vele uren die ik er de afgelopen week heb ingestoken, verrassend leuk en fris om te blijven spelen.Wat Nintendo natuurlijk altijd uitstekend doet, is spelers motiveren om alles vrij te spelen dat in het begin nog vergrendeld is. Denk hierbij aan personages, tennisrackets en speelvelden. Uiteraard wil je met elk personage uit het roster kunnen spelen, alle dertig rackets met hun unieke krachten uittesten én alle speelvelden vrijspelen. Die speelvelden zijn bovendien leuk ontworpen in typische Mario-stijl, waardoor dit aspect erg belonend aanvoelt. Het enige minpunt is dat er momenteel niet enorm veel speelvelden zijn, zeker in vergelijking met het aantal personages en tennisrackets.
Op vlak van content zit er meer dan genoeg in het spel om urenlang plezier uit te halen
Al deze content speel je vrij door het verhaal uit te spelen, maar ook door verschillende speltypes te proberen, specifieke personages in te zetten of andere doelen en uitdagingen te voltooien. De game nodigt je dus constant uit om te experimenteren met diverse speelmodi en personages, waardoor je de gameplay steeds beter leert kennen.Naast de verhaalmodus zijn er gelukkig nog heel wat andere speltypes aanwezig. Zo kan je toernooien tegen de CPU spelen, zowel één tegen één als twee tegen twee, om verschillende bekers te verzamelen. Daarnaast zijn er missietorens, wedstrijden met speciale regels en andere uitdagingen die voor variatie zorgen. Ook kan je dynamische duels spelen, waarbij je net zoals vroeger op de Wii de Joy-Cons gebruikt alsof je met een echte tennisracket slaat, dankzij motion controls. Heb je daarna nog steeds niet genoeg geoefend, dan kan je je uiteraard wagen aan het online gedeelte: samen met of tegen vrienden spelen, ranked matches aangaan of gewoon enkele potjes tennissen tegen willekeurige online spelers. De keuzes zijn enorm en op vlak van content zit er meer dan genoeg in het spel om urenlang plezier uit te halen.
Door een enorme variatie aan krachten en effecten blijft de game, zelfs na vele uren verrassend leuk en fris om te blijven spelen.
Ook op grafisch en technisch vlak weet de game te overtuigen. Op de Switch 2 ziet het spel er prachtig uit en draait het bovendien enorm soepel. Tijdens mijn speelsessies heb ik geen enkele hapering of bug ervaren. Zowel grafisch als technisch is de game tot in de puntjes uitgewerkt, en het is duidelijk dat deze titel speciaal voor Nintendo’s nieuwe console is ontworpen.
Conclusie
Als iemand die niets met de tennissport heeft, heb ik mij toch enorm vermaakt met Mario Tennis Fever. De gameplay is simpel om op te pikken, maar dankzij de typische Mario-twist verrassend leuk en verslavend. Het verhaal zelf is vrij eenvoudig en zeker niet de hoofdreden om het spel aan te raden, al blijft het wel aangenaam om door te spelen, ondanks dat er na verloop van tijd wat sleet op de minigames komt. Wat mij uiteindelijk het meest bleef vasthouden, is de gameplayloop rond het vrijspelen van alle content die de game te bieden heeft. De Fever-slagen vormen een bijzonder leuke toevoeging aan de toch al solide gameplay, en de grote variatie aan tennisrackets met hun unieke krachten is creatief en tof ontworpen. Daarnaast zit er enorm veel content in het spel, wat het tot een echte must-play maakt voor iedereen die een Switch 2 in huis heeft en ook maar iets met de Mario-reeks heeft. Grafisch ziet de game er prachtig uit en ook op technisch vlak valt er niets op aan te merken.
Hiermee sluit ik deze review af, want het kriebelt alweer om te spelen. Tijd om achter mijn console te kruipen en nog wat balletjes te slaan!
Hiermee sluit ik deze review af, want het kriebelt alweer om te spelen. Tijd om achter mijn console te kruipen en nog wat balletjes te slaan!
Pro
- Enorm veel content om vrij te spelen
- Gameplay is verrassend leuk dankzij de typische Mario-twist
- Grafisch en technisch indrukwekkend op de Switch 2
- Het vrijspelen van alles werkt verslavend
- Veel variatie aan rackets en personages
Con
- Er mochten meer speelvelden beschikbaar zijn
- Het verhaal is vrij simpel
- Minigames in het verhaal voelen na verloop van tijd te snel herhalend aan
8
Over
Beschikbaar vanaf
12 februari 2026
Gespeeld op
- Nintendo Switch 2
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
Genre
- Sport
Ontwikkelaar
- Camelot
- Nintendo
Uitgever
- Nintendo
