Soms is de elevator pitch voor een game erg gemakkelijk. Je kan je namelijk zo voorstellen hoe Metal Eden werd voorgesteld op de kantoren van Reikon Games. Dus we doen een mengelmoes van Doom Eternal en Ghostrunner, met een snuifje Metroid Prime om het af te kruiden. Daar moet het ongetwijfeld op neer zijn gekomen, maar dan in het Pools. Nee, originaliteitsprijzen gaat Metal Eden niet winnen, maar maakt dat wat uit wanneer je razendsnel gaat?
Metal Eden is gedrenkt in kleurrijke neon en cyberpunk, maar evoceert al tijdens de eerste minuten spelen herinneringen aan titels als Doom, Mirror’s Edge, Titanfall en Ghostrunner. Het voelt kortom als vertrouwd terrein, maar het spel heeft uiteraard het voordeel dat het de componenten leent om een erg solide en erg fluïde shooter op te leveren. Het heeft duidelijk de munitie om op meerdere registers te knallen.
Maar goed, niemand boeit het uiteindelijk waarom stiefzus vast is komen te zitten in de droogtrommel, het is de keiharde actie die primeert. Dus ... hoe zit het met de shootey shootey jumpy jumpy van het geheel? Nou, die actie haalt behoorlijk wat krediet uit het hoge tempo dat de game hanteert. Het speelt ontzettend snel en strak, wat meteen ook maskeert dat je eigenlijk door vrij generieke omgevingen aan het knallen bent. Het levert die shots dopamine op die je verlangt van een game als dit. Aan een rotvaart over een muur rennen om de afstand met je tegenstanders te overbruggen, hen trakteren op een regen van kokend lood om vervolgens weg te grapplen en een paar andere malloten het hoekje om te ruimen. De vloeiende, vlotte manier waarop je dat allemaal doet is de ster van de show, dat is duidelijk. Metal Eden heeft die snelheid die je toelaat om je een volstrekte bikkel te voelen ook echt wel nodig, want zodra je het tempo laat zakken verliest het zijn glans. Dan valt op dat het in essentie gewoon een collectie van arena’s is die golf na golf aan soortgelijke vijanden over je uitstort. Dat je al die Cleaners die je het leven zuur maken in elkaar kan rammen, verpulveren met kogels en de cores uit hun metalen lijf kan rukken aan een tempo dat doet denken aan een rondje op de Deca Dance, dat helpt wel.
Goed zo, kom even op adem en maak je klaar voor de volgende. De game hanteert een niet-aflatend tempo, en dat is een munt met twee kanten. Wanneer het werkt en je helemaal in de flow zit, dan is Metal Eden een trip. Maar het kan tegelijk ook een vermoeiende game zijn waarbij de frustratie op de loer ligt. Zeker wanneer je titanen tegenover je krijgt die een erg specifieke aanpak vereisen en je wanhopig kleinere vijanden van hun core probeert te ontdoen om toch maar in leven te blijven, kan de fun wat wegebben. Ook het feit dat alle coole shit die je tot je beschikking hebt, van wapens tot abilities, een cooldown heeft, gaat vervelen. Het is duidelijk bedoeld om je aan te sporen te diversifiëren, maar het zorgt gaandeweg voor frustraties. Je kan de game weliswaar op de makkelijke moeilijkheidsgraad spelen om een deel van de wrevel weg te werken, maar ook dan slaat de balans verkeerd door en speelt het te simpel. Metal Eden heeft kortom wat moeite om de sweet spot te vinden.
Metal Eden is gedrenkt in kleurrijke neon en cyberpunk, maar evoceert al tijdens de eerste minuten spelen herinneringen aan titels als Doom, Mirror’s Edge, Titanfall en Ghostrunner. Het voelt kortom als vertrouwd terrein, maar het spel heeft uiteraard het voordeel dat het de componenten leent om een erg solide en erg fluïde shooter op te leveren. Het heeft duidelijk de munitie om op meerdere registers te knallen.
Verwrongen metaal
Dat is maar goed ook, want van de verhaalvertelling moet Metal Eden het niet hebben. Het komt er in een notendop op neer dat spelers de rol aannemen van ASKA, een vrouwelijke “Hyper Unit” die de levensgevaarlijke opdracht krijgt om burgers te redden uit een volledig op hol geslagen utopische stad genaamd Moebius. Niet enkel het redden van levens staat op de agenda, maar ook achterhalen waar het fout liep en ontdekken hoe de verantwoordelijken voor de val van dit futuristische Eden aangepakt kunnen worden. De game doet effectief wel moeite om een verhaal te brengen, inclusief knap gerenderde cutscenes, maar de vertelling zelf is warrig te noemen. De game verliest zichzelf in vage details en slechte pogingen tot worldbuilding, en zorgt er op die manier voor dat het verhaal je koude kleren niet raakt. Het is gewoon een complexe kapstok om de actie aan op te hangen.Maar goed, niemand boeit het uiteindelijk waarom stiefzus vast is komen te zitten in de droogtrommel, het is de keiharde actie die primeert. Dus ... hoe zit het met de shootey shootey jumpy jumpy van het geheel? Nou, die actie haalt behoorlijk wat krediet uit het hoge tempo dat de game hanteert. Het speelt ontzettend snel en strak, wat meteen ook maskeert dat je eigenlijk door vrij generieke omgevingen aan het knallen bent. Het levert die shots dopamine op die je verlangt van een game als dit. Aan een rotvaart over een muur rennen om de afstand met je tegenstanders te overbruggen, hen trakteren op een regen van kokend lood om vervolgens weg te grapplen en een paar andere malloten het hoekje om te ruimen. De vloeiende, vlotte manier waarop je dat allemaal doet is de ster van de show, dat is duidelijk. Metal Eden heeft die snelheid die je toelaat om je een volstrekte bikkel te voelen ook echt wel nodig, want zodra je het tempo laat zakken verliest het zijn glans. Dan valt op dat het in essentie gewoon een collectie van arena’s is die golf na golf aan soortgelijke vijanden over je uitstort. Dat je al die Cleaners die je het leven zuur maken in elkaar kan rammen, verpulveren met kogels en de cores uit hun metalen lijf kan rukken aan een tempo dat doet denken aan een rondje op de Deca Dance, dat helpt wel.
Metaalmoeheid
Dat je de core uit een verslagen vijand kan rukken, is niet louter om te showboaten of een collectie te vervolledigen, ze zijn namelijk een behoorlijk essentieel onderdeel van de game. Je gebruikt ze namelijk om je gezondheid aan te vullen, je bepantsering te verstevigen of je melee een boost te geven. Of je gooit ze gewoon weg als een geïmproviseerde granaat, dat werkt uiteraard ook. Dat klinkt uiteraard behoorlijk Doom, maar dat is ook wel nodig, want ook Metal Eden is niet bepaald een eenvoudige game op normale settings. Elk gevecht is een hectische uitputtingsslag waar vijanden langs alle kanten je bestoken, en je al die snelheid en wapens in je arsenaal moet benutten om niet het onderspit te delven. Heb je een golf succesvol uit de weg geruimd?Metal Eden gebruikt sterke elementen, maar weet ze niet erg elegant te vermengen.
Goed zo, kom even op adem en maak je klaar voor de volgende. De game hanteert een niet-aflatend tempo, en dat is een munt met twee kanten. Wanneer het werkt en je helemaal in de flow zit, dan is Metal Eden een trip. Maar het kan tegelijk ook een vermoeiende game zijn waarbij de frustratie op de loer ligt. Zeker wanneer je titanen tegenover je krijgt die een erg specifieke aanpak vereisen en je wanhopig kleinere vijanden van hun core probeert te ontdoen om toch maar in leven te blijven, kan de fun wat wegebben. Ook het feit dat alle coole shit die je tot je beschikking hebt, van wapens tot abilities, een cooldown heeft, gaat vervelen. Het is duidelijk bedoeld om je aan te sporen te diversifiëren, maar het zorgt gaandeweg voor frustraties. Je kan de game weliswaar op de makkelijke moeilijkheidsgraad spelen om een deel van de wrevel weg te werken, maar ook dan slaat de balans verkeerd door en speelt het te simpel. Metal Eden heeft kortom wat moeite om de sweet spot te vinden.
Corrosie
Metal Eden heeft duidelijk potentieel en leent van de groten, maar schiet tekort om zelf groots te zijn. Het duurt nauwelijks langer dan vier uur, maar weet zelfs op die korte tijd al de aandacht te verliezen met een verhaal dat niet weet te boeien en actie die na een tijd zijn glans verliest. Van tijd tot tijd probeert Reikon Games de repetitieve sleur wat te breken, door je secties voor te schotelen waarin je als een soort Samus als een grote metalen bal door de omgeving rolt en met een laser en raketten de tegenstanders afweert, maar ook deze sequenties voelen repetitief uitgewerkt en vrij ongeïnspireerd. Het is tekenend voor een game die tal van goede ideeën gebruikt, maar zelf te veel steken laat vallen wanneer het op het implementeren ervan aankomt.Conclusie
Metal Eden leent sterke elementen van andere games, maar valt wat door de mand met de gebrekkige uitwerking. De snelle actie doet bij momenten het bloed pompen, maar gaandeweg nemen het repetitieve karakter en rare designkeuzes net iets te veel de bovenhand om een sterke indruk achter te laten. De game doet te hard denken aan betere inspiratiebronnen, en laat zelf te veel steken vallen om memorabel te zijn.
Pro
- De actie is razendsnel en fluïde
- Audiovisueel degelijk
Con
- Het verhaal is een rommeltje
- De moeilijkheidsgraad klikt niet altijd even lekker
- Zelfs op vier uur vrij repetitief
6.5
Over
Beschikbaar vanaf
2 september 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
Ontwikkelaar
- Reikon Games
Uitgever
- Deep Silver
