De Nintendo World Championships … Een fenomeen waar wij ‘onbeschaafde’ Europeanen helemaal geen intieme familiariteit mee hebben, aangezien het een reeks van kampioenschappen was die uitsluitend in het Amerikaanse continent plaatsvond. Destijds organiseerde Nintendo zulke evenementen rond 1990, maar ook de latere revival die vanaf 2015 opnieuw begon, had niet bepaald een globaal bereik, in tegenstelling tot diens naam. Vreemd dus dat de firma die naam dit jaar nogmaals uit de opbergkast haalt, hoewel men hun vorige aanpak niet op exacte wijze wenst te herhalen. Ditmaal kwam men namelijk op de proppen met een initiatief dat je gewoonweg thuis kunt spelen, dicht tegen het einde van Nintendo Switch' zogezegde loopbaan. Competitie staat alweer centraal in deze nieuwe editie van het vertrouwelijke formaat, met nog altijd een aantal van Nintendo’s oudere titels die als een doorslaggevende factor zullen dienen. Hebben we echter een overtuigende heruitvinding voorhanden?
First things first: hoe werkt Nintendo World Championships: NES Edition in de praktijk? Het bevat om te beginnen meer dan 150 uitdagingen, welke op hun beurt verdeeld werden tussen dertien verschillende spellen uit de Nintendo Entertainment System-catalogus. Vier Super Mario- en twee The Legend of Zelda-titels behoren tot de lijst van aanwezige kandidaten, maar men koos alsook Donkey Kong, de eerste Metroid, Kirby’s Adventure, plus minder populaire games zoals pakweg Excitebike of Kid Icarus. Iedere uitdaging fungeert in principe als een kleinschalige speedrun, wat betekent dat je een gegeven opdracht zo snel mogelijk moet uitvoeren. Tijd speelt logischerwijze dus de grootste rol, maar de complexiteit en striktheid van zo’n opdracht krikt men stapsgewijs op afhankelijk van de moeilijkheid die je selecteert, waarover later meer. Telkens als je over de figuurlijke eindstreep van zo’n uitdaging gaat, zie je overigens een geklasseerde score (zoals een B+ rank) op het scherm en deze structuur is op zich de fundamentele basis van het hele pakket.
Die standaard modus beviel me wel, al zeg ik dit als iemand die zoiets reeds op eigen houtje deed indien bepaalde games voor mij dermate in de smaak vielen. Hier streefde ik meestal om S-ranks in de wacht te slepen en vanwege die ervaring kan ik je ten minste een paar essentiële weetjes verklappen. Het verschil tussen dit of een A++ is soms microscopisch, tot het punt dat superieure tijden wel degelijk nader onderzoek vergen. Gelukkig slaat Nintendo World Championships: NES Edition altijd je beste poging op in de vorm van replays die je kunt pauzeren en terugspoelen. Maak hier dus absoluut gebruik van als je zelf nieuwe strategieën wilt uitproberen. Door de korte lengte van sommige uitdagingen hoef je soms niet ver te zoeken voor enige optimalisaties: ergens scherpere bochten nemen of jezelf bovenop een doorgang (die je eerst moet blootleggen) positioneren kan in specifieke gevallen al volstaan. Andere keren moet je echter bewust zijn over abstracte logica: mezelf opzettelijk beschadigen voor invincibility frames of voorwaartse momentum (oftewel damage boosting) bijvoorbeeld bespaarde me elders enkele seconden, mits correct toegepast.
Toch heb ik m’n bedenkingen betreffende de uitvoering hiervan en welke demografie Nintendo feitelijk in hun vizier heeft. Een concept zoals deze, zelfs met de hoeveelheid wereldberoemde franchises, is en blijft sowieso een nicheproduct. De games zelf zijn bovendien – volgens moderne standaarden – ook primitief, met zo goed als geen Quality-of-Life wijzigingen. Ik bedoel met die zin niet dat men de authenticiteit van de spellen moest opofferen, maar is zoiets genoeg om een groter publiek aan boord te brengen? Daarnaast duwde men de waarde van deze belevenis naar beneden, want volledige versies (in plaats van selectieve fragmenten) van quasi iedere aanwezige titel staan op heden al digitaal ter beschikking via een Nintendo Switch Online-abonnement. Iets wat je nota bene nodig hebt voor de centrale online-gerelateerde functies. Rechtstreekse multiplayer beperkte men tevens tot een offline-only bezigheid, weliswaar met een toegestane maximum van acht spelers. Goed voor sociale bijeenkomsten met een groep vrienden, maar heeft dit op lange termijn evenveel 'pick up & play’ appeal tegenover andere party-games uit Nintendo’s stal?
Mijn gemopper over “wat had kunnen zijn …” laat ik weldra achterwege, want Nintendo World Championships: NES Edition lijdt ook aan een bizarre uitsluiting. Obscure curiosa zoals Urban Champions, Wrecking Crew of Mach Rider zouden één ding zijn, maar het verbaasde me dat men zelfs Punch-Out!! negeerde! Deze competitieve collectie staat volledig in het teken van situationele en compacte gameplayscenario’s; iets wat die klassieker van nature in gedachte had! Verder liet men een gouden kans liggen om creatieve elementen toe te voegen, mogelijk via aparte uitdagingen met unieke wendingen in de stijl van de NES Remix-compilaties die op de Wii U uitkwamen.
De User Interface verwittigt je alleen over de Quit-shortcut, welke (na het indrukken van de ZL- en ZR-schouderknoppen) je prompt naar het vorige menu brengt. Niet ideaal, omdat je hier de volgende poging manueel moet confirmeren. Wat ik echter nooit wist, totdat een officiële contact ons na de publicatie van deze recensie hierover informeerde, is dat de L + R combinatie een onmiddellijke reset activeert, zonder diezelfde menu te openen. In-game wordt die feature nergens vermeld, ondanks hoe handig zo'n inclusie is wanneer je nieuwe records wenst te strikken, dus hopelijk corrigeert men dit in de nabije toekomst! En als de ontwikkelaars eventueel een patch plannen, dan zou ik opgetogen zijn als Nintendo ooit in-game playlists toevoegt die relevante soundtracks zonder onderbrekingen blijven spelen. Je wordt haast gek wanneer je per poging slechts vijf seconden (of zelfs minder) van een lied hoort …
Tot slot deden de twee overige modi weinig om m’n relatief negatieve mening te verbeteren. Fundamenteel gezien introduceren ze geen drastische gameplay-verschillen tegenover de standaard Speedrun Mode, behalve hun onderliggende structuur. World Championship Mode concentreert zich vooral op een wekelijkse rotatie van vijf uitdagingen, terwijl je in Survivor Mode concurreert tegen opgenomen ‘ghost data’ van andere spelers, dit gedurende opeenvolgende challenges. Socialer, dat wel, maar hier ga ik wellicht niet vaak voor terugkomen, wegens de oppervlakkige realisatie ervan. De modi zijn trouwens ook geen vervanging voor online multiplayer, indien je op zoek was naar iets traditioneler.
First things first: hoe werkt Nintendo World Championships: NES Edition in de praktijk? Het bevat om te beginnen meer dan 150 uitdagingen, welke op hun beurt verdeeld werden tussen dertien verschillende spellen uit de Nintendo Entertainment System-catalogus. Vier Super Mario- en twee The Legend of Zelda-titels behoren tot de lijst van aanwezige kandidaten, maar men koos alsook Donkey Kong, de eerste Metroid, Kirby’s Adventure, plus minder populaire games zoals pakweg Excitebike of Kid Icarus. Iedere uitdaging fungeert in principe als een kleinschalige speedrun, wat betekent dat je een gegeven opdracht zo snel mogelijk moet uitvoeren. Tijd speelt logischerwijze dus de grootste rol, maar de complexiteit en striktheid van zo’n opdracht krikt men stapsgewijs op afhankelijk van de moeilijkheid die je selecteert, waarover later meer. Telkens als je over de figuurlijke eindstreep van zo’n uitdaging gaat, zie je overigens een geklasseerde score (zoals een B+ rank) op het scherm en deze structuur is op zich de fundamentele basis van het hele pakket.
Bite-sized retro
Aanvankelijk heb je slechts toegang tot één uitdaging per spel, maar het spel beloont je regelmatig met munten, naarmate je meer pogingen waagt en tevens succesvol beëindigt. Met die munten kun je daarna zelf bepalen aan welke uitdaging jij je gaming skills wilt meten, wat uiteraard diezelfde reward loop gaande houdt. Wil je liever Ice Climber vermijden, of ben je belabberd in Balloon Fight, dan forceert de standaard single player-modus van het spel je niet om je ooit daarop te richten. Je mag alle uitdagingen gerust op je eigen tempo en tot in het oneindige uitproberen, laat staan dat het behalen van de hoogste onderscheiding (een S-rank) louter van de speler z’n zelfmotivatie afhangt. Zo’n persoonlijke drijfveer gaf Nintendo wel een duw in de rug via onder meer de implementatie van de online leaderboards, maar de keuze ligt ook hier geheel bij jou, zoals ik eerder al zei.Het bevat om te beginnen meer dan 150 uitdagingen, welke op hun beurt verdeeld werden tussen dertien verschillende spellen ...
Die standaard modus beviel me wel, al zeg ik dit als iemand die zoiets reeds op eigen houtje deed indien bepaalde games voor mij dermate in de smaak vielen. Hier streefde ik meestal om S-ranks in de wacht te slepen en vanwege die ervaring kan ik je ten minste een paar essentiële weetjes verklappen. Het verschil tussen dit of een A++ is soms microscopisch, tot het punt dat superieure tijden wel degelijk nader onderzoek vergen. Gelukkig slaat Nintendo World Championships: NES Edition altijd je beste poging op in de vorm van replays die je kunt pauzeren en terugspoelen. Maak hier dus absoluut gebruik van als je zelf nieuwe strategieën wilt uitproberen. Door de korte lengte van sommige uitdagingen hoef je soms niet ver te zoeken voor enige optimalisaties: ergens scherpere bochten nemen of jezelf bovenop een doorgang (die je eerst moet blootleggen) positioneren kan in specifieke gevallen al volstaan. Andere keren moet je echter bewust zijn over abstracte logica: mezelf opzettelijk beschadigen voor invincibility frames of voorwaartse momentum (oftewel damage boosting) bijvoorbeeld bespaarde me elders enkele seconden, mits correct toegepast.
E for everyone?
Zulke vereiste nuances om in de buurt van de beste resultaten te komen, samen met de replays, de LiveSplit-achtige timer en de immer zichtbare weergave van je inputs, bevestigden voor mij dat Nintendo in zekere mate de hardcore retro-gamer met dit pakket wou aanspreken. Uiteindelijk zal de kamp voor de eerste plaats ongetwijfeld rondom een tiende of een honderdste van een seconde draaien, wat de geïnformeerden onder ons nauwelijks zal verrassen. Inmiddels werden de presente retro-aanbiedingen (door de jaren heen) zodanig doorgrond, dat er binnenin hun respectievelijke speedrun communities een uiterst precieze wetenschap werd uitgevoerd. Tegelijkertijd wou Nintendo dit hele gebeuren eveneens toegankelijk maken voor toeschouwers, zij het tijdens multiplayersessies of wanneer je andermans replays via de leaderboards bekijkt. Dit kan de meer passieve spectator misschien met een “hé, dit kan ik toch ook!” gevoel lokken, waardoor het ene makkelijk naar het andere kan leiden …Uiteindelijk zal de kamp voor de eerste plaats ongetwijfeld rondom een tiende of een honderdste van een seconde draaien ...
Toch heb ik m’n bedenkingen betreffende de uitvoering hiervan en welke demografie Nintendo feitelijk in hun vizier heeft. Een concept zoals deze, zelfs met de hoeveelheid wereldberoemde franchises, is en blijft sowieso een nicheproduct. De games zelf zijn bovendien – volgens moderne standaarden – ook primitief, met zo goed als geen Quality-of-Life wijzigingen. Ik bedoel met die zin niet dat men de authenticiteit van de spellen moest opofferen, maar is zoiets genoeg om een groter publiek aan boord te brengen? Daarnaast duwde men de waarde van deze belevenis naar beneden, want volledige versies (in plaats van selectieve fragmenten) van quasi iedere aanwezige titel staan op heden al digitaal ter beschikking via een Nintendo Switch Online-abonnement. Iets wat je nota bene nodig hebt voor de centrale online-gerelateerde functies. Rechtstreekse multiplayer beperkte men tevens tot een offline-only bezigheid, weliswaar met een toegestane maximum van acht spelers. Goed voor sociale bijeenkomsten met een groep vrienden, maar heeft dit op lange termijn evenveel 'pick up & play’ appeal tegenover andere party-games uit Nintendo’s stal?
Should’ve, would’ve, could’ve …
Dat je er niet de volle pot voor moet ophoesten, is alvast een opluchting, maar wegens de bovenstaande punten heerst niettemin een belangenconflict over Nintendo World Championships: NES Edition. In mijn opinie kon Nintendo deze opportuniteit beter benutten als men dit product gedeeltelijk als een hulde samenstelde. Toon hoe het vroeger (in het echt) eraan toeging; vermoedelijk schuilen er toch wat archiefbeelden in hun kluis! Praat met enkele ex-ontwikkelaars en laat ons horen wat ze te zeggen hebben over de competitieve interpretaties van hun werk. Hetgeen wat Nintendo voor de hoogste moeilijkheidsgraad voorbereidde, apprecieerde ik daarentegen wel. Begin je aan een Legend-uitdaging, dan schotelt het spel overzichtelijke instructies voor die zo’n challenge ontleden, à la een gids die je vroeger in een magazine kon lezen. Meer van dat soort materiaal alstublieft! Op dit vlak kon het geen kwaad als Nintendo een beetje bij anderen spiekte, want teams zoals Digital Eclipse verwenden ons recent met diepgaande eerbetonen in de aard van Llamasoft: The Jeff Minter Story …Het verbaasde me dat men zelfs Punch-Out!! negeerde!
Mijn gemopper over “wat had kunnen zijn …” laat ik weldra achterwege, want Nintendo World Championships: NES Edition lijdt ook aan een bizarre uitsluiting. Obscure curiosa zoals Urban Champions, Wrecking Crew of Mach Rider zouden één ding zijn, maar het verbaasde me dat men zelfs Punch-Out!! negeerde! Deze competitieve collectie staat volledig in het teken van situationele en compacte gameplayscenario’s; iets wat die klassieker van nature in gedachte had! Verder liet men een gouden kans liggen om creatieve elementen toe te voegen, mogelijk via aparte uitdagingen met unieke wendingen in de stijl van de NES Remix-compilaties die op de Wii U uitkwamen.
Future proof?
Zo’n extraatje kon althans één reële tekortkoming verhelpen, want er ontbreekt namelijk diversiteit qua objectieven voor specifieke spellen. Sommige uitdagingen worstelen daarenboven met een vleugje willekeur: het ritme van een boss z’n aanvallen, de spawn-locaties van een stelletje vijanden, enzovoort. Dit brengt de pure ‘eerlijkheid’ van de competitieve aspecten enigszins in het gedrang, al geef ik toe dat zo’n wending toch een aparte werkwijze (en dus meer variatie) van de speler vraagt. Nintendo kon langs de andere kant nóg meer afwisseling voorbereiden indien ze games uit de SNES- en GBA-bibliotheken zouden lenen, maar ach, ik begin weer hypothetische scenario’s uit m’n duim te zuigen. M’n resterende klachten zijn daarentegen op de huidige realiteit gebaseerd, zoals hoe je de controls niet kunt configureren – intussen een verwachte omissie voor Nintendo-games – en dat het spel raar genoeg het bestaan van instant retries verborg.L + R activeert een onmiddellijke reset. In-game wordt die feature nergens vermeld ...
De User Interface verwittigt je alleen over de Quit-shortcut, welke (na het indrukken van de ZL- en ZR-schouderknoppen) je prompt naar het vorige menu brengt. Niet ideaal, omdat je hier de volgende poging manueel moet confirmeren. Wat ik echter nooit wist, totdat een officiële contact ons na de publicatie van deze recensie hierover informeerde, is dat de L + R combinatie een onmiddellijke reset activeert, zonder diezelfde menu te openen. In-game wordt die feature nergens vermeld, ondanks hoe handig zo'n inclusie is wanneer je nieuwe records wenst te strikken, dus hopelijk corrigeert men dit in de nabije toekomst! En als de ontwikkelaars eventueel een patch plannen, dan zou ik opgetogen zijn als Nintendo ooit in-game playlists toevoegt die relevante soundtracks zonder onderbrekingen blijven spelen. Je wordt haast gek wanneer je per poging slechts vijf seconden (of zelfs minder) van een lied hoort …
Tot slot deden de twee overige modi weinig om m’n relatief negatieve mening te verbeteren. Fundamenteel gezien introduceren ze geen drastische gameplay-verschillen tegenover de standaard Speedrun Mode, behalve hun onderliggende structuur. World Championship Mode concentreert zich vooral op een wekelijkse rotatie van vijf uitdagingen, terwijl je in Survivor Mode concurreert tegen opgenomen ‘ghost data’ van andere spelers, dit gedurende opeenvolgende challenges. Socialer, dat wel, maar hier ga ik wellicht niet vaak voor terugkomen, wegens de oppervlakkige realisatie ervan. De modi zijn trouwens ook geen vervanging voor online multiplayer, indien je op zoek was naar iets traditioneler.
Conclusie
De toon van m’n recensie doet blijken dat ik Nintendo World Championships: NES Edition haatte. Ik wil die indruk echter partieel tegenspreken, want in werkelijkheid beleefde ik toch wat plezier met het opzet erachter. Of ik daarentegen akkoord ga met hoe men alles tot stand bracht, dat is nu eenmaal een volledig andere kwestie. Sommige van de aanwezige NES-games zijn uiterst geschikt voor zulke bondige uitdagingen, hoewel jammer genoeg niet ieder spel als interessante mini-speedruns werd hervormd. Nintendo kon over de algemene lijn het potentieel van dit retro-pakket niet ten volle waarmaken, omdat men niet ver genoeg in iets specialiseerde. Het is geen viering van hun World Championships uit de jaren stillekes, het is noch een geïnspireerde, noch een uitgebreide voorstelling van hun oudere catalogus en ik ben sceptisch of het diens beoogde doelgroepen lang zal behagen. Een niet zo denderend eindproduct met andere woorden, zowel binnen als buiten multiplayer-kringen.
Pro
- Degelijke replay value
- Het idee is tof
Con
- Belangenconflict qua fixaties
- Beperkte schaal
- Punch-Out!! is spoorloos
- Rechtstreekse multiplayer is louter een lokale bedoening
6
Over
Beschikbaar vanaf
18 juli 2024
Gespeeld op
- Nintendo Switch
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
Genre
- Party
- Retro
Ontwikkelaar
- Nintendo
Uitgever
- Nintendo
Website
Laatst bewerkt:
