Na mijn eerste stappen in de gamewereld met Tetris, waren de originele Pokémon-spellen op de Nintendo Game Boy de eerste games die me als kind volledig betoverden. Ik speelde regelmatig Pokémon Red en Pokémon Blue op de Game Boy van een buurmeisje. Pas toen ik jaren later zelf een Game Boy Color kreeg, samen met Pokémon Yellow, kon ik het spel echt onbeperkt spelen. Ik heb dan ook niet dagen, maar maanden versleten met niets anders dan Pokémon. Ik was er oprecht door geobsedeerd. Overal waar ik ging, ging mijn limoengroene Game Boy Color mee - op reis, naar familiebezoeken … En net als Ash Ketchum droomde ik ervan om de beste Pokémon-meester te worden. Toen Nintendo onlangs aankondigde dat Pokémon FireRed en Pokémon LeafGreen opnieuw zouden verschijnen voor de Nintendo Switch, flitste mijn jeugd meteen voorbij. De nostalgie sloeg hard toe en ik kreeg direct zin om deze klassiekers opnieuw te beleven. Maar de vraag blijft: zijn deze games vandaag de dag nog even speelbaar voor nieuwe spelers? Of is de nostalgie groter dan de kwaliteit van het spel zelf?
Het verhaal van FireRed en LeafGreen speelt zich af in de iconische Kanto-regio. Je begint je avontuur als een jonge trainer en ontvangt van Professor Oak één van de drie klassieke starter-Pokémon. Je doel is helder: verzamel acht Gym Badges, versla de Pokémon League en groei uit tot de beste trainer. Tijdens je reis kruisen niet alleen je rivaal en andere trainers je pad, maar krijg je ook te maken met de beruchte criminele organisatie Team Rocket. Voor veel spelers is dit een vertrouwd verhaal, maar voor nieuwkomers leek het me de moeite om het nog eens kort samen te vatten.
Al binnen het eerste uur spelen werd ik echter geconfronteerd met hoe klassiek deze opzet aanvoelt, zeker in vergelijking met de verbeteringen die latere games hebben geïntroduceerd, en dat zijn er best wel wat. Het valt meteen op hoe sterk de reeks doorheen de jaren geëvolueerd is. Dat is iets wat we soms vergeten, want ook ik maak me er schuldig aan om te zeggen dat alle Pokémon-games hetzelfde zijn en weinig vernieuwing bieden.
Dat klinkt misschien negatief, maar net daarin schuilt ook de charme. FireRed en LeafGreen voelen puur en authentiek aan, een terugkeer naar de essentie van Pokémon. Toch moet ik eerlijk zijn: zonder nostalgische bril zou ik deze games niet snel aanraden aan nieuwe spelers, vooral door het gebrek aan moderne quality of life-verbeteringen.
Toch blijft het, dankzij de nostalgie, een geweldige ervaring. De originele 151 Pokémon hebben voor mij nog steeds de sterkste designs in de reeks, en ook de muziek roept meteen warme herinneringen op en blijft geweldig gecomponeerd. Technisch presteren de games uiteraard feilloos op moderne hardware, en de pixelstijl blijft ook in 2026 charmant en visueel aantrekkelijk.
Het verhaal van FireRed en LeafGreen speelt zich af in de iconische Kanto-regio. Je begint je avontuur als een jonge trainer en ontvangt van Professor Oak één van de drie klassieke starter-Pokémon. Je doel is helder: verzamel acht Gym Badges, versla de Pokémon League en groei uit tot de beste trainer. Tijdens je reis kruisen niet alleen je rivaal en andere trainers je pad, maar krijg je ook te maken met de beruchte criminele organisatie Team Rocket. Voor veel spelers is dit een vertrouwd verhaal, maar voor nieuwkomers leek het me de moeite om het nog eens kort samen te vatten.
De reeks is doorheen de jaren enorm geëvolueerd
De gameplay van de originele Pokémon-spellen is eenvoudig en rechtlijnig, zoals ik eerder al beschreef. In Pokémon draait alles om turn-based gevechten: je traint je Pokémon, maakt ze sterker en probeert er zoveel mogelijk te verzamelen. Gotta Catch ’Em All, natuurlijk.Al binnen het eerste uur spelen werd ik echter geconfronteerd met hoe klassiek deze opzet aanvoelt, zeker in vergelijking met de verbeteringen die latere games hebben geïntroduceerd, en dat zijn er best wel wat. Het valt meteen op hoe sterk de reeks doorheen de jaren geëvolueerd is. Dat is iets wat we soms vergeten, want ook ik maak me er schuldig aan om te zeggen dat alle Pokémon-games hetzelfde zijn en weinig vernieuwing bieden.
Een terugkeer naar de essentie van Pokémon
Zo worden experience points in deze klassieke spellen niet automatisch over je hele team verdeeld, wat tegenwoordig wel standaard is. Daarnaast ontbreken passieve vaardigheden, zijn de strategische mogelijkheden eerder beperkt en voelt de interface merkbaar trager aan. Daardoor voelt het trainen van Pokémon minder efficiënt aan en zijn er minder hulpmiddelen om zeldzame Pokémon te vangen. Ook ontbreken systemen zoals EV- en IV-training, wat de diepgang beperkt.Dat klinkt misschien negatief, maar net daarin schuilt ook de charme. FireRed en LeafGreen voelen puur en authentiek aan, een terugkeer naar de essentie van Pokémon. Toch moet ik eerlijk zijn: zonder nostalgische bril zou ik deze games niet snel aanraden aan nieuwe spelers, vooral door het gebrek aan moderne quality of life-verbeteringen.
De originele Pokémon hebben voor mij nog steeds de sterkste designs in de reeks
Wat ik persoonlijk fantastisch vond, was om deze klassiekers eindelijk op een groot OLED-scherm te spelen. Als kind heb ik die ervaring nooit gehad. Het werkt goed, al zijn de zwarte balken aan de zijkanten wel zichtbaar, dit door de originele 4:3-verhouding. Het stoort niet echt, maar het haalt je toch een beetje uit de ervaring. Hoewel ik blij ben dat deze games nu eindelijk beschikbaar zijn op moderne hardware, voelt het toch ergens aan als een gemiste kans. Een echte remake of remaster, met verbeterde visuals, fullscreen-ondersteuning en moderne gameplay-elementen, had deze titels naar een nog hoger niveau kunnen tillen.FireRed en LeafGreen voelen aan als een terugkeer naar de essentie van Pokémon.
Toch blijft het, dankzij de nostalgie, een geweldige ervaring. De originele 151 Pokémon hebben voor mij nog steeds de sterkste designs in de reeks, en ook de muziek roept meteen warme herinneringen op en blijft geweldig gecomponeerd. Technisch presteren de games uiteraard feilloos op moderne hardware, en de pixelstijl blijft ook in 2026 charmant en visueel aantrekkelijk.
Conclusie
Ben je, net als ik, nostalgisch naar de originele Pokémon-games? Dan zijn deze ports zeker het overwegen waard. Ben je daarentegen vooral gewend aan de moderne titels, dan kun je ze beter overslaan en uitkijken naar nieuwe delen zoals Waves en Winds. FireRed en LeafGreen blijven fantastische games, maar zijn onmiskenbaar producten van hun tijd. Deze ports zijn degelijk uitgevoerd, maar voelen als een gemiste kans om deze klassiekers echt te vernieuwen. Desondanks heb ik, met een flinke dosis nostalgie, enorm genoten van mijn terugkeer naar Kanto. Hopelijk zien we in de toekomst nog meer klassieke Pokémon-games verschijnen op de Switch 2.
Pro
- Op en top nostalgie
- Eindelijk op moderne hardware te spelen
- De muziek is nog steeds fantastisch
- De beste designs van Pokémon
- Technisch en grafisch een authentieke port
Con
- In essentie blijft dit een oude game
- Gemist potentieel van een remake/remaster
- Quality of life-verbeteringen in nieuwe iteraties worden gemist
8
Over
Beschikbaar vanaf
27 februari 2026
Gespeeld op
- Nintendo Switch 2
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- Nintendo Switch 2
Genre
- RPG
Ontwikkelaar
- Game Freak
Uitgever
- Nintendo
