Sommige bordspellen hebben de unieke gave om spontaan de zin in vakantie aan te wakkeren, nog voor je de doos hebt geopend of het regelboekje hebt opengeslaan. Postcards is zo’n titel: een blik op de prachtig vormgegeven speldoos en je ziet jezelf al door Frankrijk fietsen met de zon op je gezicht. Maar mooie vakantievibes alleen maken nog geen goed spel, dus sprong ik benieuwd op mijn stalen, euh, kartonnen ros om te zien wat er er zoal te beleven viel in deze bordspelversie van een Franse stedentrip.
Postcards is een sfeervol kaartspel van de ontwikkelaars Eric Dubus en Simon Kayne. Eric Dubus heeft in het verleden meegeholpen aan Museum en Encyclopedia, twee spellen met een stuk hogere complexiteit dan Postcards. Simon Kayne is dan weer een relatieve nieuwe naam in de bordspelwereld en maakt met Postcards zijn debuut als designer, al heeft hij volgens Boardgamegeek nog enkele titels in ontwikkeling zitten. Een nieuwe naam in de bordspeldesignerwereld is altijd wel spannend aangezien je moet afwachten wat voor piste wordt bewandeld. Zoals gezegd, weet de doos van Postcards alleszins uit te nodigen dankzij de zachte, pastelachtige kleuren en dromerige achtergrond.
Tijdens het spel speel je reiskaarten waarmee je acties uitvoert, zoals bewegen naar een aangrenzende regio, kamperen of een ansichtkaart nemen. Om een kaart daadwerkelijk te kunnen versturen moet je je in de juiste regio bevinden en voldoende postzegels hebben verzameld, want anders is je kaart onvoldoende gefrankeerd en dat is natuurlijk taboe in de postwereld. Deze dynamiek zorgt voor een leuke balans tussen routeplanning en timing: ga je eerst extra zegels verzamelen of fiets je snel door om als eerste een kaart te posten?
Je kan onderweg ook kamperen en dat levert voordelen of extra mogelijkheden op, terwijl bepaalde kaarten extra punten of speciale effecten kunnen geven. Zo bouw je stap voor stap aan jouw reisverhaal. Het spel eindigt zodra een speler vier ansichtkaarten heeft verstuurd. Daarna volgt de puntentelling en wint degene die zijn reis het slimst heeft gepland.
Tegelijkertijd worden door die eenvoud een paar zwaktes blootgelegd. In de praktijk voelt het spel sterk aan als een race naar het versturen van vier ansichtkaarten. Zodra een speler dat doel bereikt, wordt het einde getriggerd. Tijdens het spelen merkten we dat een strategie waarbij je vooral focust op het zo snel mogelijk versturen van kaarten, zonder veel aandacht voor kamperen of lange termijnplanning, verrassend effectief is. Extra optimalisatie of het benutten van nevenmechanismen leveren soms minder op dan simpelweg de snelste te zijn. Ook zorgt de eenvoud in beurten ervoor dat er eigenlijk weinig tot geen interactie is met andere spelers. Iedereen speelt zijn of haar eigen spel en werkt de meest optimale route voor zichzelf uit, maar elkaar hinderen zit er niet echt in. Het is aan de ene kant fijn dat je niet wordt gestoord in het uitvoeren van je plan, maar het voelt ook iets teveel aan als een solitair spel.
Postcards heeft trouwens ook een solo-modus waarbij je het tegen een geautomatiseerde tegenstander opneemt. Dat werkt best goed en er zijn niet teveel zaken die je moet onthouden als het de beurt is van de Automata. Een leuk detail is dat je ook meerdere Automata's kan toevoegen, zelfs aan spellen met meerdere (echte) spelers.
Ook de ansichtkaarten zijn royaal van formaat en prachtig geïllustreerd. Thematisch zit het helemaal goed: de sfeer spat van het materiaal af. De fietsmeeples en de postzegelfiches maken het plaatje compleet. Op vlak van productie laat Postcards weinig steken vallen. Het enige kleine minpuntje dat ik kan vermelden is dat het bord niet volledig plat blijft liggen en er iets zwaar opleggen is lastig aangezien je dan teveel van de kaart bedekt. Voor het overige kan ik alleen maar lovend zijn.
Postcards is een sfeervol kaartspel van de ontwikkelaars Eric Dubus en Simon Kayne. Eric Dubus heeft in het verleden meegeholpen aan Museum en Encyclopedia, twee spellen met een stuk hogere complexiteit dan Postcards. Simon Kayne is dan weer een relatieve nieuwe naam in de bordspelwereld en maakt met Postcards zijn debuut als designer, al heeft hij volgens Boardgamegeek nog enkele titels in ontwikkeling zitten. Een nieuwe naam in de bordspeldesignerwereld is altijd wel spannend aangezien je moet afwachten wat voor piste wordt bewandeld. Zoals gezegd, weet de doos van Postcards alleszins uit te nodigen dankzij de zachte, pastelachtige kleuren en dromerige achtergrond.
Op reis door Frankrijk: plannen, fietsen en versturen
In Postcards trek je per fiets door de mooiste regio’s van Frankrijk om herinneringen te verzamelen en ansichtkaarten naar huis te sturen. Het spel draait om reizen, plannen en het juiste moment kiezen om jouw belevenissen vast te leggen. Aan het begin van het spel ontvangt iedere speler een persoonlijke routekaart. Daarop staat aangegeven waar jouw reis start, en daar plaats je jouw fietsmeeple op het bord. Daarnaast krijg je meteen al een eerste ansichtkaart cadeau en kan je beginnen aan de fietstocht.Tijdens het spel speel je reiskaarten waarmee je acties uitvoert, zoals bewegen naar een aangrenzende regio, kamperen of een ansichtkaart nemen. Om een kaart daadwerkelijk te kunnen versturen moet je je in de juiste regio bevinden en voldoende postzegels hebben verzameld, want anders is je kaart onvoldoende gefrankeerd en dat is natuurlijk taboe in de postwereld. Deze dynamiek zorgt voor een leuke balans tussen routeplanning en timing: ga je eerst extra zegels verzamelen of fiets je snel door om als eerste een kaart te posten?
Je kan onderweg ook kamperen en dat levert voordelen of extra mogelijkheden op, terwijl bepaalde kaarten extra punten of speciale effecten kunnen geven. Zo bouw je stap voor stap aan jouw reisverhaal. Het spel eindigt zodra een speler vier ansichtkaarten heeft verstuurd. Daarna volgt de puntentelling en wint degene die zijn reis het slimst heeft gepland.
Een persoonlijke reis met beperkte interactie
Postcards speelt vlot en toegankelijk. De regels zijn snel uitgelegd en iedereen is vrijwel meteen vertrokken op zijn fietstocht door Frankrijk. Beurten verlopen soepel: je speelt kaarten, verplaatst je fiets, verzamelt postzegels en probeert op het juiste moment een ansichtkaart te versturen. Daardoor blijft het tempo hoog en is er weinig wachttijd tussen spelers. De kracht van het spel zit duidelijk in zijn eenvoud. Het thema komt mooi tot leven en het plannen van je route voelt logisch en intuïtief aan. Zeker voor gezinnen of beginnende spelers werkt dat erg goed: je bent bezig met reizen, timing en kleine optimalisaties zonder dat het zwaar aanvoelt. De productie en thematische samenhang versterken dat vakantiegevoel.Het openen van de speldoos is een feest. Wat een indrukwekkende productiewaarde.
Tegelijkertijd worden door die eenvoud een paar zwaktes blootgelegd. In de praktijk voelt het spel sterk aan als een race naar het versturen van vier ansichtkaarten. Zodra een speler dat doel bereikt, wordt het einde getriggerd. Tijdens het spelen merkten we dat een strategie waarbij je vooral focust op het zo snel mogelijk versturen van kaarten, zonder veel aandacht voor kamperen of lange termijnplanning, verrassend effectief is. Extra optimalisatie of het benutten van nevenmechanismen leveren soms minder op dan simpelweg de snelste te zijn. Ook zorgt de eenvoud in beurten ervoor dat er eigenlijk weinig tot geen interactie is met andere spelers. Iedereen speelt zijn of haar eigen spel en werkt de meest optimale route voor zichzelf uit, maar elkaar hinderen zit er niet echt in. Het is aan de ene kant fijn dat je niet wordt gestoord in het uitvoeren van je plan, maar het voelt ook iets teveel aan als een solitair spel.
Postcards heeft trouwens ook een solo-modus waarbij je het tegen een geautomatiseerde tegenstander opneemt. Dat werkt best goed en er zijn niet teveel zaken die je moet onthouden als het de beurt is van de Automata. Een leuk detail is dat je ook meerdere Automata's kan toevoegen, zelfs aan spellen met meerdere (echte) spelers.
Vakantiegevoel in XXL-formaat
Het openen van de speldoos is een feest, wat een indrukwekkende productiewaarde. Meteen springt het gigantische speelbord in het oog. De kaart van Frankrijk blijft zich maar uitvouwen en ik sta echt versteld van hoe groot het speelveld is waarop je de fietsmeeples plaatst. Indrukwekkend? Absoluut. Praktisch? Dat is een ander verhaal. Op onze speeltafel ontstond al snel een acuut plaatsgebrek. Samen met de overige componenten hadden we maar net genoeg ruimte om te spelen, en comfortabel was het niet. Ironisch genoeg is Postcards daardoor als reisspel geen echte hoogvlieger.Ook de ansichtkaarten zijn royaal van formaat en prachtig geïllustreerd. Thematisch zit het helemaal goed: de sfeer spat van het materiaal af. De fietsmeeples en de postzegelfiches maken het plaatje compleet. Op vlak van productie laat Postcards weinig steken vallen. Het enige kleine minpuntje dat ik kan vermelden is dat het bord niet volledig plat blijft liggen en er iets zwaar opleggen is lastig aangezien je dan teveel van de kaart bedekt. Voor het overige kan ik alleen maar lovend zijn.
Conclusie
Postcards charmeert meteen met zijn sterke productie, aantrekkelijke vormgeving en toegankelijk spelverloop. Het thema van fietsen door Frankrijk komt mooi tot leven op de gigantische map en het spel speelt vlot, waardoor het ideaal is voor gezinnen en beginnende spelers. Soms voelt het spel iets teveel aan als een race naar het versturen van vier ansichtkaarten waardoor het strategische luik wat op de achtergrond verdwijnt en de spelervaring wel heel licht wordt. Ook is er amper tot geen interactie met andere spelers, iets wat wel aangenaam had geweest. Postcards is dus een sfeervol en verzorgd spel dat vooral uitblinkt in toegankelijkheid, maar minder overtuigt op vlak van strategische diepgang.
Pro
- Heel gemakkelijk aan te leren
- Hoge productiewaarde
- Thematisch sterk
- Aanwezigheid van een solo-modus
Con
- Beperkte strategische diepgang
- Weinig interactie met andere spelers
- Veel tafelruimte nodig
7
Over
Uitgever
- 999 Games
Designer
Eric Dubus, Simon Kayne
Aantal spelers
1-4
Tijdsduur
30-45 minuten
