Rue Valley is een bescheiden indie waarvan de invloeden niet te negeren zijn. Het is dan ook onmiskenbaar een game die schatplichtig is aan Disco Elysium, in een potje door elkaar geschud met Groundhog Day. Dat is ietwat van een dubbelzijdig zwaard, want hoewel het onmiskenbaar interesse opwekt, schept het ook verwachtingen die nauwelijks in te lossen zijn. Disco Elysium, we moeten er eerlijk in durven zijn, was bliksem in een flesje. We kunnen van een game als Rue Valley toch onmogelijk verwachten dat het ook maar in de buurt komt van de existentiële klasse van ZA/UM’s cultklassieker?
Waar Rue Valley, los van het gegeven van een tijdloop, in verschilt, is de toon. Je bent geen detective in een film noir-setting, maar een eenzaat die worstelt met een stevige depressie. Rue Valley is de naam van het motel waar Eugene Harrow onder lichte gerechtelijke dwang is heen gestuurd om een soort van therapie te ondergaan. Wat hij heeft uitgespookt om in deze situatie te belanden, dat weten we niet, maar erg koosjer kan het in elk geval niet geweest zijn. Het komt in elk geval neer op die timeloop, het tijdstip tussen 20 u en 20.47 u dat zich steevast herhaalt, en uitdokteren hoe je in die situatie bent beland en vooral hoe je eraan kan ontsnappen.
Robin zit achter de balie van het motel, Dr. Fink zit in zijn kantoor, een mysterieuze vrouw staat tegen de drankautomaat te schoppen ... stuk voor stuk puzzelstukjes. Waar iedereen zich ophoudt, is een belangrijk onderdeel van de puzzel die je als speler moet memoriseren. Weten waar de andere personages zich mee bezighouden tijdens die 47 minuten durende timeloop is dan ook van belang. Beetje bij beetje ontdek je meer over de personages, zoals Robins fascinatie voor sloten en haar onvermogen om haar dromen na te jagen, of de echtscheiding waar de barman in verwikkeld is. Je bent geen detective zoals in Disco Elysium, maar een archeoloog van de menselijke geest.
Als je hem opzadelt met een knoert van een schuldgevoel en een impulsief karakter, dan kan het gebeuren dat sommige conversaties frustrerend genoeg op een dood spoor belanden. Als je Eugene echter extravert maakt, dan kun je op andere manieren tegen een muur aanlopen. Ook hier komt het dus neer op experimenteren, omdat de manier waarop Eugene in het leven staat een andere kijk op Rue Valley kan geven. Is het altijd amusant om te spelen met een personage dat opgezadeld zit met een donkere wolk boven zijn hoofd? Verre van. Maar toch is Rue Valley geen deprimerende buzzkill. Er zitten genoeg mooie momentjes van licht in de game. Mooie menselijke momentjes die eventjes alles doen opklaren en voor hoop zorgen. Op dat vlak slaagt Rue Valley er aardig in om elegant om te gaan met zware thema’s. Wanneer Eugene tijdens het spelen dan nog eens nieuwe, positieve kenmerken in zichzelf ontdekt om zijn persoonlijkheid mee uit te breiden, besef je ten volle wat de game probeert te vertellen.
Waar Rue Valley, los van het gegeven van een tijdloop, in verschilt, is de toon. Je bent geen detective in een film noir-setting, maar een eenzaat die worstelt met een stevige depressie. Rue Valley is de naam van het motel waar Eugene Harrow onder lichte gerechtelijke dwang is heen gestuurd om een soort van therapie te ondergaan. Wat hij heeft uitgespookt om in deze situatie te belanden, dat weten we niet, maar erg koosjer kan het in elk geval niet geweest zijn. Het komt in elk geval neer op die timeloop, het tijdstip tussen 20 u en 20.47 u dat zich steevast herhaalt, en uitdokteren hoe je in die situatie bent beland en vooral hoe je eraan kan ontsnappen.
Vast in de Loop
Tijdens de eerste loops voelt de narratieve RPG-ervaring een tikje frustrerend aan. De verschillen tussen de loops voelen triviaal en verwaarloosbaar aan en geven je zelfs even het gevoel dat je iets verkeerd doet. En dan valt het kwartje. Die verwarring tijdens de eerste loops is volledig de bedoeling. De game maakt je duidelijk dat je samen met Eugene vastzit in die steeds zichzelf herhalende cyclus. De bedoeling is dat je met je acties, hoe klein die ook mogen lijken, het verloop van de cyclus steeds meer weet te beïnvloeden. Het trage tempo kan weliswaar afstotend werken voor veel spelers, maar het geeft je broodnodige stukjes om de puzzel te kunnen leggen.Robin zit achter de balie van het motel, Dr. Fink zit in zijn kantoor, een mysterieuze vrouw staat tegen de drankautomaat te schoppen ... stuk voor stuk puzzelstukjes. Waar iedereen zich ophoudt, is een belangrijk onderdeel van de puzzel die je als speler moet memoriseren. Weten waar de andere personages zich mee bezighouden tijdens die 47 minuten durende timeloop is dan ook van belang. Beetje bij beetje ontdek je meer over de personages, zoals Robins fascinatie voor sloten en haar onvermogen om haar dromen na te jagen, of de echtscheiding waar de barman in verwikkeld is. Je bent geen detective zoals in Disco Elysium, maar een archeoloog van de menselijke geest.
Het gewicht op je schouders
Rue Valley draait dus vooral om exploreren en proberen. Uitzoeken hoe de dingen die je doet tijdens die 47 minuten grote en kleine effecten met zich meebrengen. Uiteraard draait het leeuwendeel van de tijd die je kan spenderen in die korte tijd die je hebt zich af rond het motel, maar je kan ook naar de bar trekken of het tankstation en de wegversperring wat verderop. Stuk voor stuk plekken waar er hints te rapen vallen of mogelijke acties uit te voeren zijn, die gevolgen kunnen hebben die je mee kan nemen naar de volgende loop. Op zich klinkt het allemaal rechttoe rechtaan, maar dat is buiten Eugene zelf gerekend. Zie je, Eugene is uiteraard in therapie voor een reden. De man heeft angsten en innerlijke demonen, en dat betekent dat je aan het begin een paar negatieve kenmerken moet kiezen die hun gevolg hebben voor het spelverloop. Concreet zorgt dit ervoor dat de persoonlijkheid van Eugene stuurt hoe de game verloopt.Dat je personage niet de meest stabiele persoonlijkheid heeft, maakt de zaken niet makkelijker.
Als je hem opzadelt met een knoert van een schuldgevoel en een impulsief karakter, dan kan het gebeuren dat sommige conversaties frustrerend genoeg op een dood spoor belanden. Als je Eugene echter extravert maakt, dan kun je op andere manieren tegen een muur aanlopen. Ook hier komt het dus neer op experimenteren, omdat de manier waarop Eugene in het leven staat een andere kijk op Rue Valley kan geven. Is het altijd amusant om te spelen met een personage dat opgezadeld zit met een donkere wolk boven zijn hoofd? Verre van. Maar toch is Rue Valley geen deprimerende buzzkill. Er zitten genoeg mooie momentjes van licht in de game. Mooie menselijke momentjes die eventjes alles doen opklaren en voor hoop zorgen. Op dat vlak slaagt Rue Valley er aardig in om elegant om te gaan met zware thema’s. Wanneer Eugene tijdens het spelen dan nog eens nieuwe, positieve kenmerken in zichzelf ontdekt om zijn persoonlijkheid mee uit te breiden, besef je ten volle wat de game probeert te vertellen.
Struikelen in het voetspoor van giganten
Rue Valley probeert dus iets vrij unieks te doen met onderwerpen die niet echt voor de hand liggen in een medium als dit, dat vooral teert op de power fantasy. Alleen daarvoor al zou ik het spel willen aanprijzen. Toch is het verre van perfect. Er zijn wat ruwe, budgettaire kantjes waarbij het stemmenwerk een stuk kariger is dan bij grote broer Disco Elysium, of rare momenten waarbij de actie die verteld wordt niet matcht met de animatie van het personage. Gooi er nog wat bugs bij, zoals audio die er plots even de brui aan geeft, en het stapelt zich op. Het grootste probleem is echter dat de game zich met dat isometrische perspectief en die artstyle spiegelt aan Disco Elysium. Uiteraard genereert dat de nodige aandacht, maar de makers krijgen met hun vrij lineaire, kleine game uiteraard onmogelijk die grote voetsporen gevuld. Dat Rue Valley echter probeert, is al een kleine overwinning op zich.Conclusie
Rue Valley heeft net als haar hoofdpersonage de nodige minpunten, maar is uiteindelijk wel de moeite waard. Het lukt de game weliswaar niet om uit de schaduw van Disco Elysium te stappen, maar weet de stijl van dat magnum opus wel fijn te vermengen met een zwaarwichtige Groundhog Day-opzet. Deze existentiële crisis in gamevorm zal ongetwijfeld niet iedereen kunnen bekoren, maar het doet genoeg unieke dingen om een kans te verdienen.
Pro
- Heeft een intrigerend concept
- Sterke verhaalvertelling
- Gaat elegant om met zware thema's
Con
- De onderwerpen en hoofdpersonage maken het niet noodzakelijk 'fun'.
- Heeft wat ruwe kantjes door het kleine budget
- Haalt inspiratie uit Disco Elysium, maar voelt stukken beperkter aan.
7
Over
Beschikbaar vanaf
12 november 2025
Gespeeld op
- Xbox Series X|S
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Adventure
- RPG
Ontwikkelaar
- Emotion Spark Studio
Uitgever
- Owlcat Games
