Toen ik de eerste trailer van South of Midnight zag, was ik meteen geïntrigeerd. De unieke artistieke stijl sprong er direct uit en gaf de game meteen een coole vibe. De combat zag er uitdagend en flashy uit en ook de folkloristische setting sprak me meteen aan. Ik begon er dus met best wat enthousiasme aan, misschien zelfs met iets te hoge verwachtingen. Nu de game ook op PS5 en Nintendo Switch 2 is verschenen, is dat het ideale moment om te zien of die eerste indruk ook echt standhoudt.
South of Midnight is geen nieuw spel. Ongeveer een jaar geleden kwam de game reeds uit op pc en Xbox Series X/S. Het team achter het spel, Compulsion Games (een onderdeel van Xbox Game Studios) is bekend van de artsy puzzel-platformer Contrast en de actie-adventure game We Happy Few. Opvallend bij deze studio is dat er vaak voor een duidelijke artistieke richting wordt gekozen. Dat is niet anders bij South of Midnight. De stop-motion geïnspireerde stijl met Southern gothic-achtige invloeden doet meteen de ogen opensperren.
Wat ik aangenaam vind aan het verhaal, is dat de emotionele drijfveer van Hazel geloofwaardig blijft. Ze trekt niet op pad omdat ze ineens een uitverkoren heldin moet zijn, maar omdat ze haar moeder terug wil vinden en tegelijk moet leren begrijpen wat er met haar familie en haar omgeving aan de hand is. Onderweg komt ze terecht in een versie van het Amerikaanse zuiden waar vreemde dingen gebeuren en waar de ramp meer heeft aangericht dan eerst gedacht. De game laat Hazel niet alleen vechten tegen corrupte wezens, maar ze moet ook omgaan met visioenen van verdriet en trauma die overal in Prospero blijven hangen. Letterlijk, je wordt constant geconfronteerd met schimmen uit het verleden waardoor je stilaan begint te begrijpen wat er allemaal gebeurd is.
Hazel staat er gelukkig niet alleen voor. Onderweg duiken ook figuren op om je te helpen in je missie, zoals Catfish, een gigantische, pratende vis. Ja, dat heb je goed gelezen. Daarnaast kruist Hazel het pad van allerlei folkloristische wezens en rondzwervende geesten, waardoor het verhaal steeds verder uitbreidt van een simpele zoektocht naar een veel grotere revelatie van het verleden. Het plot wordt met een goed tempo uit de doeken gedaan waardoor je als speler de drive hebt om te blijven doorgaan om toch nog iets meer van het mysterie te onthullen.
De krachten die je gaandeweg vrijspeelt, helpen om alles toch wat dynamischer te maken. In het begin voelen die abilities ook oprecht leuk aan. Ze geven je het gevoel dat Hazel evolueert en meer controle krijgt over de situaties waarin ze terechtkomt. Alleen gaat dat gevoel ook vrij snel over. Na verloop van tijd heb je de meeste mogelijkheden gezien en vervallen gevechten al snel in een vaste routine. Je weet wat werkt, herhaalt dat patroon en gaat verder naar alweer eenzelfde encounter. Functioneel werkt het perfect maar echt boeiend is het niet.
Wat mij vooral is opgevallen, is dat de wereld en de sfeer vaak sterker bleken te zijn dan wat je er effectief moet doen. Dat klinkt als kritiek, maar het is ergens ook een compliment. Want als een game je toch blijft meeslepen puur op basis van stijl, muziek en verhaal, dan doet het duidelijk ook iets goed. Alleen had ik hier graag gezien dat de spelmechanieken evenveel persoonlijkheid hadden als de presentatie. Nu blijft het geheel soms hangen in dat gevoel van “bijna”. Er is een sterke basis die net dat extra duwtje mist om echt te blijven verrassen.
De combinatie van art direction, muziek en sfeer zorgt ervoor dat de game veel langer blijft nazinderen dan sommige technisch indrukwekkendere titels die inhoudelijk minder durven. Ik heb South of Midnight niet gespeeld voor adrenaline of pure uitdaging, maar voor de sfeer, de thematiek en de unieke identiteit. En daarin slaagt de game wel goed. Het spel is zeker niet voor iedereen weggelegd, en wie op zoek is naar diepe gevechtsmechanieken of veel vrijheid, zal hier misschien minder plezier aan beleven. Maar wie openstaat voor een compacte, sfeervolle en emotioneel getinte game-ervaring, krijgt met South of Midnight een titel met veel karakter en eigen identiteit.
South of Midnight is geen nieuw spel. Ongeveer een jaar geleden kwam de game reeds uit op pc en Xbox Series X/S. Het team achter het spel, Compulsion Games (een onderdeel van Xbox Game Studios) is bekend van de artsy puzzel-platformer Contrast en de actie-adventure game We Happy Few. Opvallend bij deze studio is dat er vaak voor een duidelijke artistieke richting wordt gekozen. Dat is niet anders bij South of Midnight. De stop-motion geïnspireerde stijl met Southern gothic-achtige invloeden doet meteen de ogen opensperren.
Een bovennatuurlijk familiedrama
South of Midnight draait rond Hazel, een jonge vrouw uit het fictieve Prospero die na een verwoestende orkaan plots zonder moeder achterblijft. Wanneer die storm haar thuis letterlijk meesleurt, moeder inclusief, wordt Hazel meegezogen in een wereld waarin folklore, verdriet en een donkere twist elkaar tegemoetkomen. Ze ontdekt al snel dat ze een Weaver is: iemand die gebroken banden, beschadigde zielen en onrustige energieën opnieuw kan herstellen. Wat eerst begint als een reddingsmissie om haar moeder terug te vinden, ontaardt dan ook al snel in een veel uitgebreider plot met een bovennatuurlijke kant.Wat ik aangenaam vind aan het verhaal, is dat de emotionele drijfveer van Hazel geloofwaardig blijft. Ze trekt niet op pad omdat ze ineens een uitverkoren heldin moet zijn, maar omdat ze haar moeder terug wil vinden en tegelijk moet leren begrijpen wat er met haar familie en haar omgeving aan de hand is. Onderweg komt ze terecht in een versie van het Amerikaanse zuiden waar vreemde dingen gebeuren en waar de ramp meer heeft aangericht dan eerst gedacht. De game laat Hazel niet alleen vechten tegen corrupte wezens, maar ze moet ook omgaan met visioenen van verdriet en trauma die overal in Prospero blijven hangen. Letterlijk, je wordt constant geconfronteerd met schimmen uit het verleden waardoor je stilaan begint te begrijpen wat er allemaal gebeurd is.
Hazel staat er gelukkig niet alleen voor. Onderweg duiken ook figuren op om je te helpen in je missie, zoals Catfish, een gigantische, pratende vis. Ja, dat heb je goed gelezen. Daarnaast kruist Hazel het pad van allerlei folkloristische wezens en rondzwervende geesten, waardoor het verhaal steeds verder uitbreidt van een simpele zoektocht naar een veel grotere revelatie van het verleden. Het plot wordt met een goed tempo uit de doeken gedaan waardoor je als speler de drive hebt om te blijven doorgaan om toch nog iets meer van het mysterie te onthullen.
Visueel sterk, qua gameplay te eenvoudig
Helaas zit er ook een duidelijke keerzijde aan de sterke stijl van South of Midnight. Het spel is prachtig om naar te kijken en aangenaam om in te verdwalen, maar op vlak van gameplay blijft het allemaal wat aan de povere kant. Gevechten duiken regelmatig op en vormen een belangrijk deel van de ervaring, maar echt verdiepen doen ze nooit. Al vrij vroeg merkte ik dat die momenten eerder een verplicht onderdeel van het spel werden dan iets waar ik naar uitkeek. Het basisidee zit goed, maar de variatie is beperkt en de vijanden dwingen je zelden om je strategie echt aan te passen.De krachten die je gaandeweg vrijspeelt, helpen om alles toch wat dynamischer te maken. In het begin voelen die abilities ook oprecht leuk aan. Ze geven je het gevoel dat Hazel evolueert en meer controle krijgt over de situaties waarin ze terechtkomt. Alleen gaat dat gevoel ook vrij snel over. Na verloop van tijd heb je de meeste mogelijkheden gezien en vervallen gevechten al snel in een vaste routine. Je weet wat werkt, herhaalt dat patroon en gaat verder naar alweer eenzelfde encounter. Functioneel werkt het perfect maar echt boeiend is het niet.
Wat mij vooral is opgevallen, is dat de wereld en de sfeer vaak sterker bleken te zijn dan wat je er effectief moet doen. Dat klinkt als kritiek, maar het is ergens ook een compliment. Want als een game je toch blijft meeslepen puur op basis van stijl, muziek en verhaal, dan doet het duidelijk ook iets goed. Alleen had ik hier graag gezien dat de spelmechanieken evenveel persoonlijkheid hadden als de presentatie. Nu blijft het geheel soms hangen in dat gevoel van “bijna”. Er is een sterke basis die net dat extra duwtje mist om echt te blijven verrassen.
Een avontuurlijke tocht die blijft nazinderen
Toch komt South of Midnight bij mij wel overwegend positief binnen. Niet omdat alles perfect is, maar omdat het precies weet wat het wil zijn. De game probeert geen honderd systemen tegelijk te combineren, en dat maakt de ervaring heel toegankelijk. De korte, lineaire opbouw werkt in haar voordeel, omdat ze de sterke punten compact houdt en onnodige opvulling vermijdt. Daardoor blijft de impact relatief hoog, zelfs al is het geen uitzonderlijk complexe actiegame.De combinatie van art direction, muziek en sfeer zorgt ervoor dat de game veel langer blijft nazinderen dan sommige technisch indrukwekkendere titels die inhoudelijk minder durven. Ik heb South of Midnight niet gespeeld voor adrenaline of pure uitdaging, maar voor de sfeer, de thematiek en de unieke identiteit. En daarin slaagt de game wel goed. Het spel is zeker niet voor iedereen weggelegd, en wie op zoek is naar diepe gevechtsmechanieken of veel vrijheid, zal hier misschien minder plezier aan beleven. Maar wie openstaat voor een compacte, sfeervolle en emotioneel getinte game-ervaring, krijgt met South of Midnight een titel met veel karakter en eigen identiteit.
Conclusie
South of Midnight is voor mij vooral een game die blijft hangen door zijn unieke stijl, mythische sfeer en spannend verhaal. De wereld, de muziek en Hazels persoonlijke zoektocht zorgen voor een ervaring met veel karakter en emotie. Ook het feit dat Hazel niet de typische supersterke game-heldin is, kan ik wel waarderen. Tegelijk kan ik niet negeren dat de gameplay wat te eenvoudig en repetitief aanvoelt, waardoor het na verloop van tijd wat te veel in dezelfde lijn blijft hangen. Vooral de combat had meer diepgang mogen hebben. Gevechten voelen meer aan als iets dat moet gebeuren dan een onderdeel van het spel waarnaar je uitkijkt. Het is dus geen perfecte game, maar wel een bijzondere ervaring. Wie vooral speelt voor sfeer en verhaal zit hier goed, wie meer diepgang zoekt in gameplay zal wat op zijn honger blijven zitten.
Pro
- Sterke, unieke artstyle
- Sfeervolle wereld geïnspireerd door folklore
- Boeiend en persoonlijk verhaal rond Hazel
- Lineaire opbouw zorgt voor genoeg tempo
Con
- Gameplay blijft vrij eenvoudig en mist diepgang
- Gevechten worden snel repetitief
- Te weinig variatie in vijanden en encounters
7
Over
Beschikbaar vanaf
31 maart 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Adventure
Ontwikkelaar
- Compulsion Games
Uitgever
- Xbox Game Studios
Website
Forumlink
Laatst bewerkt door een moderator:
