Ten tijde van de PlayStation 3 was SEGA’s Yakuza-franchise bijna met uitsterven bedreigd. “Absurd om te suggereren!” hoor ik de fans van vandaag al roepen, maar destijds leek het wel degelijk alsof de dagen van de crime-serie geteld waren. Noch Yakuza 3, noch deeltje 4 deden het zo denderend qua verkoopcijfers, en de 'controversiële' zombie spin-off genaamd Dead Souls verzuurde de meningen van loyalisten. Zo erg was de situatie toen, dat Sony zelf tussenstapte om Yakuza 5 alsnog te lokaliseren, hoewel wij Europeanen er drie jaar (na de Japanse release) op moesten wachten. Oh, en je kon het daarbij alleen digitaal in huis halen, in tegenstelling tot de voorgaande games! Yakuza 0’s opeenvolgende succes redde niet alleen de hele boel. Diens verrassende populariteit schudde SEGA prompt wakker om iedere mainline titel naar verscheidene platformen te porten, en om – waar haalbaar – simultaan bepaalde vergissingen te corrigeren. Daarom dat we ook de formidabele prequel te danken hebben voor de geboorte van de gemoderniseerde Kiwami-remakes, uiteraard terwijl men de juiste chronologie in het achterhoofd hield, maar bon …
Los van iemands standpunt over het Kiwami-initiatief, vanuit een zakelijk en logistiek perspectief begrijp ik enigszins waarom SEGA die richting uitging. Wellicht wist de firma al dat men de groeiende Yakuza-demografie niet kon behagen via simpele heruitgaven van beide PS2-games, aangezien men circa 2013 weigerde om de obscure “1 & 2 HD Editions” te vertalen. Wat is dan een geldig excuus voor het goedkeuren van een Kiwami 3? Goh, dat ik het zelf niet weet! Yakuza 3 Remastered bestond reeds sinds 2019 en werd bovendien aangevuld met bijna alle content die men oorspronkelijk voor het westen schrapte. Aartslelijk zag deze (inmiddels ‘antieke’) versie er ook niet uit, al ware het omdat je heel wat games uit die generatie behoorlijk kunt opknappen met louter scherpere resoluties en snellere framerates. Het klopt wel dat de gameplay van de originele Yakuza 3 bij velen minder geliefd was, ook al viel het bij mij persoonlijk in de smaak, maar daar sleutelden de ontwikkelaars van de remaster eveneens aan. Er resteren dus weinig legitieme motivaties om zo vroeg een remake hiervoor uit te pompen, in mijn opinie.
“Waarom toch?” is een vraag die ik herhaaldelijk aan mezelf stelde tijdens het spelen van deze remake, maar dat is leesmateriaal voor zo dadelijk. Waar draait allereerst het narratief van Kiwami 3 rond? Het pakt (als rechtstreekse continuatie) de draad weer op waar het einde van Kiwami 2 bleef. Protagonist Kiryu is officieel op pensioen als ex-yakuza en hij woont nu, samen met z’n pleegdochter Haruka, nabij een strand in het vergelegen Okinawa. In dit tropische oord hebben ze eveneens een weeshuis opgericht voor andere minderbedeelde kinderen, hoewel ze kort na aanvang van het verhaal een uitzettingsbevel in de brievenbus krijgen. Elders beginnen schijnbaar irrelevante spanningen ook stilletjes aan op te borrelen, zoals de doelen van twee politici die meer stemmen trachten te vergaren, plus daarbovenop een machtsstrijd tussen verschillende yakuza-facties terug bij Kamurocho. Drama à volonté, zoals we dat wel van de serie gewend zijn, en tot nu toe klinkt het krak hetzelfde als de oorspronkelijke Yakuza 3. Toch zijn er heel wat wijzigingen die beletten dat we Kiwami 3 als een fotokopie kunnen bestempelen.
Toch schuilen er enkele aspecten waar men (voor mijn part) gerust meer mee mag doen in toekomstige iteraties. Mine timmert ten eerste concurrerende criminelen in elkaar met manoeuvres die gebaseerd zijn op shoot-boxing en ik ontken niet dat deze move set niet even diepgaand is als de Dragon of Dojima-vechtstijl van Kiryu. Je beschikt ter vergelijking wel over meer behendigheid, aan de hand van hoe jij je tegenstanders als menselijke ‘springplanken’ kunt gebruiken. Een plezante vorm van crowd control, op z’n minst! De tweede aanwinst die ik graag wil zien evolueren, heet Survival Hell. Overduidelijk slechts een onambitieus startpunt voor RGG Studio’s interpretatie van een roguelite-modus, maar men haalde niettemin een degelijke fundamentele kern uit de oven met daarbij voldoende facetten om doorgaans rekening mee te houden. Voor hun hypothetische volgende poging kan RGG Studio bijvoorbeeld extra herspeelbaarheid hieruit persen door personages uit hun vorige games te lenen, dus hopelijk is men van plan om Survival Hell ooit uit te breiden.
Verder besteed je in Kiwami 3 meer tijd met de kinderen van het weeshuis, omdat Kiryu uiteindelijk extra verantwoordelijkheden wilt dragen. Als 'papa' wilt hij altijd een hechtere band met z’n familie vormen en dus tracht hij hen eender waar te steunen. Als gevolg steek je dus de handen uit de mouwen voor een resem interactieve klusjes, zoals kledij te naaien, voor iedereen een maaltijd te koken, iemand met hun huiswerk te helpen, het planten van groenten of fruit, enzovoort. Een logische uitbreiding, aangezien één van de centrale thema’s van het narratief zich helemaal rondom Kiryu’s geadopteerde kroost centreert. En Kiryu bewijst wederom dat hij iemand die in de penarie zit niet kan negeren, ongeacht hun achtergrond. Hij ‘bemoeit’ zich immers vrijwillig met de problemen van een sukeban biker gang, een groep delinquente dames wie hem al gauw als hun nieuwe leider bekronen. Als speler raak je zo dus verzeild in de gloednieuwe Bad Boy Dragon-minigame, waar je tezamen rivaliserende bendes bekampt om tevens hun territorium in te palmen, zelf bepaalt wat voor middelen er tijdens de turf wars worden gebruikt en zelfs het uiterlijk van je aanhangers kunt aanpassen. Okinawa en Kamurocho zijn misschien wel relatief kleine steden, maar in deze locaties is er zelden een tekort aan amusant vertier.
Die laatste anekdote is slechts een schamele troost, want er is nog zoveel meer dat ik betreurde. Bepaalde narratieve scènes werden door het slijk gesleurd aan de hand van onverstandige retcons, met één instantie (naar de slotfase toe) waar zelfs Yakuza 4’s beruchtste plot twist van zou blozen. Waar ik evenmin mee akkoord ga, is hoe men twee specifieke acteurs in dienst nam voor Kiwami 3. Ik bedoel de volgende opmerking omtrent Masaru Kasamutsu niet persoonlijk voor alle duidelijkheid, want de schuld valt ten slotte op de casting director, maar hij heeft noch het bedoelde voorkomen, noch de attitude voor iemand zoals Rikiya. Het gezicht van Rikiya ontwierp RGG Studio destijds alsof hij een alledaagse bewoner van de regio was en als iemand die allesbehalve bedreigend overkomt. Geliefd bij de plaatselijke bevolking, en zelf is Rikiya ook enorm trots dat hij de Okinawaanse cultuur belichaamt, maar er zijn momenten waar hij worstelt met hoe z’n vriendelijke, stereotypische uitstraling hem tijdens z’n beroep ‘verraadt.’ Het gelaat van Masaru Kamatsu geeft eerder de indruk van een kille gangster van Kamurocho die je het liefst niet nabij een steegje zou aanstoten, in plaats van de energieke malloot die je moeilijk in het originele spel kon haten.
Niettegenstaande al de misstappen die ik ondertussen opsomde, is Kiwami 3 ten minste mooier dan diens voorganger? Ook dit moet ik jammer genoeg in twijfel trekken. De kwaliteit van de karaktermodellen ging er objectief op vooruit en hetzelfde kunnen we enigermate zeggen over de textures … maar vooral dit laatste wordt voortdurend besmeurd door de omringende grafische elementen. Het kleurengamma is regelmatig zo fel dat het menig visuele details overweldigt, en er schort eveneens iets aan hoe men de omgevingen verlichtte. Hier bestaan er zoveel esthetisch afzichtelijke kwalen, dat ik eigenlijk m’n tel kwijt raakte. Een Kamurocho dat ‘s nachts in een bijna ziekelijke groene tint werd gedoopt. Kamers die ofwel te donker, ofwel te helder ogen vanwege overdreven contrast-kalibraties. Schaduwen die soms ontbreken. Personages of stukken landschap die gemiddeld niet op een plausibele manier aan de lichtomstandigheden werden onderworpen. Like a Dragon: Pirate Yakuza in Hawaii leed al onder een dergelijke onevenwichtige presentatie, maar Kiwami 3 is volgens mijns inziens een stilistisch dieptepunt voor RGG Studio’s Dragon Engine ...
Los van iemands standpunt over het Kiwami-initiatief, vanuit een zakelijk en logistiek perspectief begrijp ik enigszins waarom SEGA die richting uitging. Wellicht wist de firma al dat men de groeiende Yakuza-demografie niet kon behagen via simpele heruitgaven van beide PS2-games, aangezien men circa 2013 weigerde om de obscure “1 & 2 HD Editions” te vertalen. Wat is dan een geldig excuus voor het goedkeuren van een Kiwami 3? Goh, dat ik het zelf niet weet! Yakuza 3 Remastered bestond reeds sinds 2019 en werd bovendien aangevuld met bijna alle content die men oorspronkelijk voor het westen schrapte. Aartslelijk zag deze (inmiddels ‘antieke’) versie er ook niet uit, al ware het omdat je heel wat games uit die generatie behoorlijk kunt opknappen met louter scherpere resoluties en snellere framerates. Het klopt wel dat de gameplay van de originele Yakuza 3 bij velen minder geliefd was, ook al viel het bij mij persoonlijk in de smaak, maar daar sleutelden de ontwikkelaars van de remaster eveneens aan. Er resteren dus weinig legitieme motivaties om zo vroeg een remake hiervoor uit te pompen, in mijn opinie.
Trouble in paradise ...
Spijtig genoeg theoriseer ik dat dit mogelijk een cynische beslissing van hogerop was, op basis van wat SEGA zeer recent heeft gedaan. Een maand voordat men Kiwami 3 publiceerde, besloot SEGA om plots individuele aankopen van Yakuza 3 Remastered te verbieden, waardoor je die editie vanaf nu enkel kunt verkrijgen via een bundel die standaard € 153 bedraagt. Wees echter gerust: met de huidige korting hoef je ‘maar’ € 105 op te hoesten. Wat een koopje! Niet de eerste maal dat ze op korte termijn een soortgelijke stunt uithaalden, want in december 2025 verving men Yakuza 0 met de multiplatform port van de Director’s Cut. Dit tegen een ‘verleidelijke’ prijs van € 40 voor (in sommige opzichten) een inferieur alternatief, terwijl je daarvoor het originele werk veel goedkoper in de wacht kon slepen. En het ging van kwaad naar erger toen men de dwaze omstandigheden betreffende het upgraden van Yakuza 6, Yakuza 1 Kiwami en Yakuza 2 Kiwami aankondigde. Zoals hoe onder andere de fysieke console-exemplaren hiervoor niet in aanmerking komen, of dat je her en der moet betalen voor eenvoudige updates die in principe gratis horen te zijn. Wat doen ze daar toch als zulke anti-consument praktijken ginds door de beugel kunnen?“Waarom toch?” is een vraag die ik herhaaldelijk aan mezelf stelde tijdens het spelen van deze remake ...
“Waarom toch?” is een vraag die ik herhaaldelijk aan mezelf stelde tijdens het spelen van deze remake, maar dat is leesmateriaal voor zo dadelijk. Waar draait allereerst het narratief van Kiwami 3 rond? Het pakt (als rechtstreekse continuatie) de draad weer op waar het einde van Kiwami 2 bleef. Protagonist Kiryu is officieel op pensioen als ex-yakuza en hij woont nu, samen met z’n pleegdochter Haruka, nabij een strand in het vergelegen Okinawa. In dit tropische oord hebben ze eveneens een weeshuis opgericht voor andere minderbedeelde kinderen, hoewel ze kort na aanvang van het verhaal een uitzettingsbevel in de brievenbus krijgen. Elders beginnen schijnbaar irrelevante spanningen ook stilletjes aan op te borrelen, zoals de doelen van twee politici die meer stemmen trachten te vergaren, plus daarbovenop een machtsstrijd tussen verschillende yakuza-facties terug bij Kamurocho. Drama à volonté, zoals we dat wel van de serie gewend zijn, en tot nu toe klinkt het krak hetzelfde als de oorspronkelijke Yakuza 3. Toch zijn er heel wat wijzigingen die beletten dat we Kiwami 3 als een fotokopie kunnen bestempelen.
The Essence of Injection
Over dit wijdere onderwerp kan ik wel even doordrammen, maar laat ons eerst de meest noemenswaardige inclusie bespreken, aangezien Ryu Ga Gotoku Studio het zelfs op de naam van dit zogezegde renovatieproject hing. Dark Ties is concreet een mini-campagne van drie hoofdstukken die jou tegelijk meer inzicht omtrent het hoofdverhaal geeft, weliswaar vanuit een andere invalshoek. Je kruipt immers in de huid van een verschillende protagonist: in plaats van de barmhartige Kiryu bestuur je hier Mine, specifiek vooraleer hij de stinkend rijke hoge pief van z’n eigen yakuza-familie werd. De structuur van deze toevoeging is alvast niets om over naar huis te schrijven. Je vertoeft je opnieuw in het frequent bezochte Kamurocho, en het merendeel van de verwante karweien zijn onbenullige fetchquests die je vervult om zo het imago van Mine’s amorele partner in crime (Kanda) te rehabiliteren. Compact genoeg om voor een keer te beleven, maar niets dat op z’n ééntje stand zou houden à la Like a Dragon Gaiden: The Man Who Erased His Name, als je het mij vraagt.Dark Ties is concreet een mini-campagne van drie hoofdstukken ...
Toch schuilen er enkele aspecten waar men (voor mijn part) gerust meer mee mag doen in toekomstige iteraties. Mine timmert ten eerste concurrerende criminelen in elkaar met manoeuvres die gebaseerd zijn op shoot-boxing en ik ontken niet dat deze move set niet even diepgaand is als de Dragon of Dojima-vechtstijl van Kiryu. Je beschikt ter vergelijking wel over meer behendigheid, aan de hand van hoe jij je tegenstanders als menselijke ‘springplanken’ kunt gebruiken. Een plezante vorm van crowd control, op z’n minst! De tweede aanwinst die ik graag wil zien evolueren, heet Survival Hell. Overduidelijk slechts een onambitieus startpunt voor RGG Studio’s interpretatie van een roguelite-modus, maar men haalde niettemin een degelijke fundamentele kern uit de oven met daarbij voldoende facetten om doorgaans rekening mee te houden. Voor hun hypothetische volgende poging kan RGG Studio bijvoorbeeld extra herspeelbaarheid hieruit persen door personages uit hun vorige games te lenen, dus hopelijk is men van plan om Survival Hell ooit uit te breiden.
Daddy day care
Dark Ties is dus verre van een gelijkwaardig onderdeel als je het naast de standaard campagne van deze Kiwami zet, maar dat hadden de ontwikkelaars in feite nooit beloofd. De belangrijkste attractie is en blijft natuurlijk dit hoofdstuk uit Kiryu’s leven, welke tientallen uren in beslag kan nemen, afhankelijk van hoe grondig je wilt zijn. Grotendeels vanwege de zijdelingse afleidingen waarmee deze Yakuza-titel werd volgepropt, waarvan enkele noviteiten. Zo kan Kiryu het uitschot van de straat afranselen door middel van een tweede vechtstijl waarmee hij spontaan allerlei handwapens inschakelt, gaande van nunchaku tot een schild met zwaard. Iets waar je uiteraard gradueel upgrades voor moet verdienen, net als de Dragon of Dojima-move set. Okinawa, waarin je trouwens nu ook makkelijker kunt reizen dankzij de Street Surfer, vulde RGG Studio daarenboven op met extra bezigheden: het vangen van insecten, vrienden maken via de LaLaLa Loveland mobiele app, koffers die je kunt oprapen in ruil voor beloningen, et cetera. Men leverde daarnaast een nieuwe lading geëmuleerde spellen voor zowel de in-game arcadehallen als de Game Gear-handheld, en er staan alweer tientallen Substories paraat, al dan niet van komische aard. Een paar terugkerende activiteiten zijn ook weer van de partij: onder andere darts, golf, mahjong en biljart maken hier nogmaals hun opwachting, laat staan dat Kiwami 3 geen echte Yakuza-belevenis zou zijn zonder passionele karaoke!Okinawa en Kamurocho zijn misschien wel kleine steden, maar in deze locaties is er zelden een tekort aan amusant vertier.
Verder besteed je in Kiwami 3 meer tijd met de kinderen van het weeshuis, omdat Kiryu uiteindelijk extra verantwoordelijkheden wilt dragen. Als 'papa' wilt hij altijd een hechtere band met z’n familie vormen en dus tracht hij hen eender waar te steunen. Als gevolg steek je dus de handen uit de mouwen voor een resem interactieve klusjes, zoals kledij te naaien, voor iedereen een maaltijd te koken, iemand met hun huiswerk te helpen, het planten van groenten of fruit, enzovoort. Een logische uitbreiding, aangezien één van de centrale thema’s van het narratief zich helemaal rondom Kiryu’s geadopteerde kroost centreert. En Kiryu bewijst wederom dat hij iemand die in de penarie zit niet kan negeren, ongeacht hun achtergrond. Hij ‘bemoeit’ zich immers vrijwillig met de problemen van een sukeban biker gang, een groep delinquente dames wie hem al gauw als hun nieuwe leider bekronen. Als speler raak je zo dus verzeild in de gloednieuwe Bad Boy Dragon-minigame, waar je tezamen rivaliserende bendes bekampt om tevens hun territorium in te palmen, zelf bepaalt wat voor middelen er tijdens de turf wars worden gebruikt en zelfs het uiterlijk van je aanhangers kunt aanpassen. Okinawa en Kamurocho zijn misschien wel relatief kleine steden, maar in deze locaties is er zelden een tekort aan amusant vertier.
Out with the old, in with the new ...
Produceerde RGG Studio dan de ideale remake? Oh, hoe ik wens dat dit de waarheid was … Yakuza Kiwami 3 + Dark Ties zou ik eerder als één van de firma’s zwakste inspanningen tot nu toe klasseren, omdat er in de praktijk zoveel aan scheelt. Deze editie vertoont alle tekenen van een gehaaste ontwikkeling met een strakker budget dan normaal, waar je ook zou kijken. De confrontaties in Bad Boy Dragon bijvoorbeeld situeren zich allemaal in quasi identieke magazijnen en die minigame vervult niet eens de fantasie om met een motorfiets over de baan te scheuren, ondanks dat het team reeds een soortgelijk gameplay-component vervaardigde in Lost Judgment. Het aantal Substories werd zodanig gereduceerd, dat deze versie niet eens de helft van Yakuza 3 Remastered bevat. Een heleboel oudere NPC’s (die een queeste of iets waardevols overhandigden) zijn ook nergens meer te bespeuren en helaas verdwenen de dikwijls hilarische Revelations eveneens. Aanvankelijk dacht ik dat zelfs het iconische hemdje van Kiryu – een bewuste referentie naar Japanse films zoals Boiling Point en Sonatine – foetsie was, totdat ik het alsnog in een kledijwinkel aantrof.Yakuza Kiwami 3 + Dark Ties zou ik eerder als één van RGG Studio’s zwakste inspanningen tot nu toe klasseren ...
Die laatste anekdote is slechts een schamele troost, want er is nog zoveel meer dat ik betreurde. Bepaalde narratieve scènes werden door het slijk gesleurd aan de hand van onverstandige retcons, met één instantie (naar de slotfase toe) waar zelfs Yakuza 4’s beruchtste plot twist van zou blozen. Waar ik evenmin mee akkoord ga, is hoe men twee specifieke acteurs in dienst nam voor Kiwami 3. Ik bedoel de volgende opmerking omtrent Masaru Kasamutsu niet persoonlijk voor alle duidelijkheid, want de schuld valt ten slotte op de casting director, maar hij heeft noch het bedoelde voorkomen, noch de attitude voor iemand zoals Rikiya. Het gezicht van Rikiya ontwierp RGG Studio destijds alsof hij een alledaagse bewoner van de regio was en als iemand die allesbehalve bedreigend overkomt. Geliefd bij de plaatselijke bevolking, en zelf is Rikiya ook enorm trots dat hij de Okinawaanse cultuur belichaamt, maar er zijn momenten waar hij worstelt met hoe z’n vriendelijke, stereotypische uitstraling hem tijdens z’n beroep ‘verraadt.’ Het gelaat van Masaru Kamatsu geeft eerder de indruk van een kille gangster van Kamurocho die je het liefst niet nabij een steegje zou aanstoten, in plaats van de energieke malloot die je moeilijk in het originele spel kon haten.
The Essence of Eye Salting
Teruyuki Kagawa’s vertolking van de louche smeerlap Hamazaki is daarentegen teleurstellend voor een compleet andere reden. RGG Studio contracteerde namelijk iemand die in het verleden meerdere vrouwen aanrandde, wangedrag dat hij zelf circa 2022 heeft toegegeven via z’n publieke spijtbetuiging eens foto's ervan circuleerden. Recent belandde hij echter opnieuw in de belangstelling wegens dezelfde soort beschuldigingen, dus in deze context hoopte ik dat SEGA hun handen van zulke betrokkenheid zou afwassen. Helaas overwoog men ditmaal geen maatregelen, terwijl men nochtans meteen Pierre Taki uit Judge Eyes / Judgment verwijderde nadat hij werd gearresteerd voor het bezit van cocaïne. Ronduit belachelijk hoe zowel RGG Studio als SEGA Kagawa’s aanwezigheid überhaupt acceptabel vonden, vooral als je herinnert hoe vaak de Yakuza-games tedere of attente gesprekken – al dan niet met slachtoffers van een misdaad of mishandeling – voeren. En Kagawa was, los daarvan, niet eens een gepaste acteur voor de rol! In Yakuza 3 werd de manipulatieve Hamazaki afgebeeld als een brute, meedogenloze man die ook fysiek iemand kon intimideren, en nu verloor dit personage deze impressie dankzij Kagawa’s gebrek aan screen presence.Niettegenstaande al de misstappen die ik ondertussen opsomde, is Kiwami 3 ten minste mooier dan diens voorganger? Ook dit moet ik jammer genoeg in twijfel trekken. De kwaliteit van de karaktermodellen ging er objectief op vooruit en hetzelfde kunnen we enigermate zeggen over de textures … maar vooral dit laatste wordt voortdurend besmeurd door de omringende grafische elementen. Het kleurengamma is regelmatig zo fel dat het menig visuele details overweldigt, en er schort eveneens iets aan hoe men de omgevingen verlichtte. Hier bestaan er zoveel esthetisch afzichtelijke kwalen, dat ik eigenlijk m’n tel kwijt raakte. Een Kamurocho dat ‘s nachts in een bijna ziekelijke groene tint werd gedoopt. Kamers die ofwel te donker, ofwel te helder ogen vanwege overdreven contrast-kalibraties. Schaduwen die soms ontbreken. Personages of stukken landschap die gemiddeld niet op een plausibele manier aan de lichtomstandigheden werden onderworpen. Like a Dragon: Pirate Yakuza in Hawaii leed al onder een dergelijke onevenwichtige presentatie, maar Kiwami 3 is volgens mijns inziens een stilistisch dieptepunt voor RGG Studio’s Dragon Engine ...
Conclusie
Yakuza Kiwami 3 + Dark Ties is op verschillende vlakken een ontgoocheling van jewelste. Ja, ik zou de pluspunten die ik her en der vermeldde opnieuw kunnen voordragen, maar wat baat het, wanneer de nadelige kanten van de remake feitelijk zo zwaar wegen? RGG Studio maakte overal enkele dubieuze keuzes, de nieuwigheden dienen niet als voldoende compensatie voor de fouten die men beging en mijn vertrouwen in de serie kreeg nu een ferme klap te verduren die ik niet snel ga vergeten. Normaliter zou ik in plaats van deze belabberde remake onmiddellijk de superieure remaster van 2019 aanraden, mocht dit deel je interesseren, maar daar stak SEGA (in zekere mate) ook een stokje voor. ‘t Is om zot van te worden! Kortom: doe maar alsof Kiwami 3 niet bestaat, want deze moderne editie is ééntje om geheel te vermijden …
Pro
- De beat 'em up-achtige gameplay blijft leuk ...
- Een breed assortiment van plezante afleidingen
- De typische balans van drama en humor van Yakuza
Con
- ... hoewel de gevechten een beetje te weinig weerstand bieden
- De aanwezigheid van acteur Teruyuki Kagawa
- Het verhaal ging achteruit vanwege o.a. de retcons
- Men schrapte heel wat content uit het originele spel
- Grafisch en op artistiek niveau zeer inconsistent
4.5
Over
Beschikbaar vanaf
11 februari 2026
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Adventure
- Fighting
Ontwikkelaar
- Ryu Ga Gotoku Studio
Uitgever
- SEGA
Website
Partnerlink
Laatst bewerkt:
ik heb deze blind gekocht alhoewel ik al de remaster van 2019 had op ps4 (maar nooit heb uitgespeeld). Ik denk dat ik dan maar beter verder doe met de remaster ipv deze Kiwami versie...? raar want de demo zag er toch redelijk uit. 
