EDIT: Ik had mijn antwoord misschien te onsamenhangend opgeschreven, dus hieronder een nieuwe poging.
Het zijn vooral de beginjaren -en decennia van de genres waar ik een enorme zwak voor heb en IMO zo het luisteren waard zijn.
Zeker bij rock en metal waar ik 95% van de tijd naar luister is dit het geval. Toen de benaming "metal" officieel nog niet bestond en wat er daarna volgde. Dit was
eind jaren '60 en (begin) jaren '70.
Het blijft mij tot vandaag fascineren wat voor grandioze en bijzondere muziek er toen gemaakt is, en vaak underground of "vergeten" muziek.
Ik luister hier nu zelf meer dan een decennia het meest naar.
Er zijn veel bluesgitaren, er is psychedelische rock, er is prog, er is stoner (al bestond die naam waarschijnlijk nog niet), er is folkrock en in Duitsland wilde men lekker tegendraads doen met gewéldige Kosmische Musik.
Er werd over het algemeen volop geëxperimenteerd, en daar hou ik van. Op de één of andere manier klinkt het allemaal zo magisch.
Nu, bekendere bands als Deep Purple, Uriah Heep, maar ook Nazareth mogen er zeker ook zijn wat mij betreft.
Ook de
jaren '80 hoeven niet onder te doen voor voornamelijk metal. Ik denk dat dit genre toen volop in bloei gekomen is met NWOBHM en thrash metal, en uiteraard is Trouble ook een 80's-band.
Maar diezelfde jaren '80 is een heel veelzijdig decennium, waarin ook
reggae en hiphop begonnen op te komen.
Lang geleden moest ik van die laatste niet bepaald iets weten, maar sinds ik mij een paar jaar geleden eens begon te verdiepen in wat oldskool hiphop
(bedankt Alex Agnew met je sketch over hiphop) is mijn mening hierover definitief veranderd. Ik vind het dan ook jammer dat dit genre IMO zijn fight en FY-attitude kwijt is, en die attitudes zorgen er juist voor dat ik het wel kan waarderen. Het lijkt wel alsof je de frustratie gewoon "voelt" als je daarnaar luistert. (Ik heb het nu over vooral bands als Public Enemy en N.W.A..) Om de één of andere reden komt dit bij mij meer binnen dan bv. bij punk. Ik vind oldskool hiphop hetzelfde karakter en dezelfde cool hebben als rock en metal, and I like the cool stuff!
Wat betreft reggae heb ik het voor sommige roots reggae.
Mystic I - Forward With Jah Orthodox is hier een perfect voorbeeld van. (Yes, weer erg underground. Zo is er een hele
Trojan Roots & Culture Box Set met roots reggae te vinden.)
Jaren geleden verdiepte ik mij in reggae en daardoor heb ik een zeker kennis van dit genre. Maar het is en blijft een eentonig genre, en daardoor ben ik tamelijk selectief in de nummers die ik meer dan één keer draai.
Bij een band als Doe Maar heb ik dit veel minder, maar dat is waarschijnlijk omdat ik hen niet 100% schaar onder reggae. Hun laatste album was dan ook een pak donkerder.
Madness met hun ska-invloeden vind ik ook wel eens leuk!
(Tegenwoordig luister ik misschien één (korte) periode per jaar, of zelfs minder naar oldskool hiphop en reggae, maar ik vind het al veel dat ik ze waardeer en mezelf daardoor minder closeminded vind.)
Dan is qua 80s er nog
new wave en goth. Ultravox, Gary Numan, The Cure (Pornography),...
Als het over de
jaren '90 gaat zou ik durven zeggen dat ik het tegenwoordig meer voor
dance heb dan voor de rock uit dat tijdperk, maar ook de hits vanaf 1995 triggeren nostalgie (geboren in 1993), maar - om er nog op ver te gaan - ook hiphop!
Wb de
00's heb ik het ook voor de hits t.e.m. 2007 ongeveer (om dezelfde reden), maar de
alternative rock die toen gemaakt is vind ik ook best iconisch en nostalgisch, al draai ik deze nog heel zelden. Ik heb het dan vooral over het eerste album van Coldplay, maar eens een Radiohead en/of Muse gaan er ook wel in.
Vanaf 2010 zijn ze mij kwijt, afgezien van enkele coole underground-albums die ik via hier heb leren kennen dan.
.
