Ik weet niet wat het is maar sinds enkele jaren ben ik meer en meer een vogel voor de kat als het aankomt op tragische verhalen van jonge mensen die kanker krijgen en terminaal zijn met een jong gezin.
Ik ben zelf hulpverlener en zie en hoor al 10 jaar de meest schrijnende situaties. Sinds ik zelf papa ben merk ik dat ik toch vaak denk aan de kwetsbaarheid van het leven.
Vandaag weer 50 euro gestort op een gofundme pagina van een jonge vader die terminaal is.
Vroeger zou ik nooit 50 euro doneren omdat ik daar totaal niet mee bezig was. Nu doe ik niet anders.
Collega zijn kindje (3j) heeft leukemie. Enkele collega's hebben daar een gofundme voor opgestart, na een week zitten ze al aan 7000€.
Ik ben normaal gezien niet iemand die goede doelen steunt, maar voor zo iets heb ik het wel over.
Herkenbaar..Ma echt hé. Ik weende vroeger zelden.
Sinds de kinderen er zijn, is dat een ramp. Een liedje, een fragment uit een actiefilm (ja, een actiefilm) of iets anders waar het een beetje melig komt en ik heb het zitten. Hoe onnozel het ook soms is.
Ge zit dan met uw vrouw in de zetel te kijken naar iets onnozel, moet ik plots beginnen uitleggen dat er iets in mijn oog zit.
Ik heb bvb zitten bleiten als een kind toen in The Walking Dead Carl neergeschoten werd in die scene met dat hert. (begin seizoen 2 dacht ik)






( Geen 2 maar het is 3 maanden .eikel .)