Welke levensbeslissingen had je graag anders genomen?

[Rastov]

Niet op mijn 18 zeggen: school, foert, ik ga pinten tappen als beroep.

Het traject dat ik dan heb mogen afleggen om te geraken waar ik nu ben, had zoveel simpeler gekund. Bovendien heb ik 10 jaar later toch ingezien dat ik iets had kunnen bereiken, maar men enige echte droom (dierenarts) zou toen te lang hebben geduurd, daarvoor is het leven te duur.

 

[Dewdrop Dazzle]

Ik zou naar een college gegaan zijn in plaats van naar een stomme stadschool waar elke idioot met een IQ van 50 een ASO-diploma kan halen en waar je voor de talen de helft van de leerstof niet aangeleerd krijgt. En waardoor ik aan de unief (master vertaler) elk jaar herexamens had terwijl de rest van de klas met gemak onderscheiding had. Dat beklaag ik me nog altijd. Ik ben de enige van mijn middelbare klas die een unief diploma heeft. De rest heeft een professionele bachelor waarmee ze achteraf een job gingen doen op het niveau van een ongeschoolde.

 

[apzoeir]

Bij mij 2 zaken die ik anders had moeten aanpakken:

1) Vroeger op dieet moeten gaan of het nooit zo ver mogen hebben laten komen. Pas op mijn 35e de grote switch gemaakt en kan nu 2 jaar later gewoon niet snappen waarom ik hier nooit eerder aan gewerkt heb.

2) Ik had toch beter iets langer thuis blijven wonen om deftig te kunnen sparen voor een eigen woning. Na 1 maand werken heb'k een huisje gehuurd waar ik nu nog steeds vastzit aangezien ik als single (zonder hulp van ouders) onmogelijk iets kan kopen. Langer thuis blijven wonen om te sparen had vermoedelijk wel geholpen, maar indertijd was de nood zeer hoog om op eigen benen te staan.

Dus ja... Beide zaken anders aanpakken had er waarschijnlijk voor gezorgd dat'k nu een fijn gezin zou hebben in een mooie woning...

Maar al bij al klaag ik niet. Het leven loopt zoals het loopt vermoed'k... Als iedereen alles op voorhand zou weten zou het ook maar saai zijn.

 

[cege]

Ik had waarschijnlijk niet te veel anders gedaan. Het leven is een opeenvolging van random events. Het ene deurtje sluiten opent een ander en vice versa.

Ik ging normaal op uitwisseling in master jaar naar usa. Maar daar liep last minute iets fout. Geen uitwisseling. Dus moest ik plots lokaal een curriculum keuzevakken kiezen. Ik kies een vak, vind het de max. Thesis en PhD gedaan bij die prof. 10y later, here we are. Goed centen verdiend in de sector. Had dat anders gelopen, hoe had het leven eruit gezien?

Enige wat ik achteraf anders had willen doen is meer rondtrekken en reizen in studenten tijd. Tijdens werkleven is het een 1w of 2w trektocht in de alpen. Met kinderen nu 3-4 dagen of met intersoc. Tijdens studententijd had ik weken kunnen rondtrekken.

 

[Mr.Fingers]

Interessante vraag. Alle beslissingen, ten goede en ten kwaden, hebben ertoe geleid dat ik ben wie ik nu ben. En ik ben nu voor het eerst in lang eigenlijk echt gelukkig-gelukkig op meerdere gebieden, dus al bij al ben ik wel gewoon tevreden nu, en zou ik het niet anders willen zoals het nu is.

Wat ik anders gedaan zou hebben:
- andere studie, in een vakgebied dat me echt interesseerde ipv "gaan voor relatieve jobzekerheid in een groeiende wetenschapssector" zoals opgedragen door de ouders. Dat heeft me meer dan 10 jaar mentale vreugde gekost eer ik van mezelf de knop mocht omdraaien en nu iets studeer wat ik écht grààg doe. Er werd me vroeger veel verteld: "je bent niets, je kunt niets, je zult nooit iets worden". Awel: ik kan blijkbaar wél iets, en ik kan dat nog eens goed ook. Ik had toen gewoon naar mijn buikgevoel moeten luisteren en van studierichting moeten veranderen.
- Misschien op de crypto-kar gesprongen toen het nog rendabel was. Geld maakt niet gelukkig, maar ik leef wel gewoon graag comfortabel, en als ik mezelf daar niet voor hoef dubbel te plooien omdat er een parallelle inkomstenstroom is, of een behoorlijke reserve...
- Meer tijd doorgebracht hebben met mijn vader. Als in: échte interactie. We zijn beiden erg zwijgzame mensen, met als gevolg dat we eigenlijk weinig tegen elkaar zeiden, en nogal op onszelf waren. Hij was zieker dan ik eigenlijk besefte (of wilde zien), en is erg plots overleden, waardoor er een hele hoop dingen zijn die ik'm nog had willen vertellen of willen zeggen, waar ik niet meer de kans toe heb gehad, puur omdat ik dacht "dat ik nog wel tijd had". Da's iets waar ik het moeilijker mee heb dan ik wil toegeven, omdat het zo definitief is.
- Iets socialer zijn, en tegelijk meer neen durven zeggen.

 

[makila]

Er werd me vroeger veel verteld: "je bent niets, je kunt niets, je zult nooit iets worden".

Dat zinnetje komt mij bekend voor.

Meer tijd doorgebracht hebben met mijn vader.

Same. Hij is 9 jaar dood nu.

Iets socialer zijn, en tegelijk meer neen durven zeggen.

Je bent wie je bent. Maar inderdaad ik had ook vroeger méér neen moeten zeggen.

 

[Général Zantas]

Er zijn 2 momenten geweest in mijn leven waarbij ik een beslissing heb genomen, die me jarenlang achtervolgd heeft en waarvan ik nu nog altijd denk "hoe zou mijn leven er nu uitzien als ik destijds meer ballen had gehad?".

Spoiler/Context: als tiener en jonge twintiger had ik een gigantisch gebrek aan zelfvertrouwen. Ik werd heel vaak gepest (actief en passief), ik had overgewicht, sproeten, een achternaam waarmee gemakkelijk gespot werd, ik kom uit een arme familie en mijn vader heeft me op emotioneel vlak toch zeer grote wonden geslagen met kleinering en minachting.

Het eerste moment was op mijn 15e, ik was verliefd op een meisje en waarachtig, zij was ook op mij verliefd. Maar toen zij het aanvroeg, raakte ik in paniek, kreeg ik zware faalangst en hoewel ik niets liever zei dan "JA, JA, JA", heb ik haar afgewezen. Ten gevolge daarvan was ik reeds ver de 20 gepasseerd eer ik eindelijk intieme relaties en ervaringen opdeed. Het is hierdoor dat ik ondanks de zeer toxische dates en eerste maanden met mijn huidige vrouw, er toch bij samengebleven ben (met alle gevolgen van dien). Ik mocht er niet aan denken weer jaren alleen te zijn. En ondanks dat ik fantastische kinderen heb die de pijn verzachten, blijf ik toch nog altijd denken "Wat als ik destijds WEL ja had gezegd?". Misschien was het een onnozele tienerrelatie en zou ik achteraf alsnog dezelfde problemen hebben gehad, of misschien zou ik destijds meer zelfvertrouwen en ervaringen gekweekt hebben die me later in het leven andere beslissingen zouden doen maken hebben. Who knows.

Het tweede moment was op mijn 20ste (ik heb in het middelbaar 2 jaar gedubbeld omdat ik dacht dat rebellie en slechte punten halen cool was en mij vrienden zou opleveren), ik studeerde Economische Wetenschappen aan de KUL en in het eerste jaar was er een vak waarbij je in Januari een 45-60 minuten durende voordracht moest geven in een groepje, voor de volledige aula. Ik kwam toen net uit het middelbaar waarbij ik al in men broek piste om een 5-minuten durende boekbespreking te doen vooraan de klas bij 15 leerlingen die ik kende en waarmee ik vooral neutrale/goeie relaties had (het gepest was voornamelijk tussen de 6 en de 16, na mijn 16e verhuisd naar Mol en daar minder gepest geweest maar nog altijd een groot gebrek aan zelfvertrouwen en veel faalangst), en nu moest ik plots een uur lang vooraan een aula met 100 man gaan staan, waarvan ik niemand kende (niemand van mijn oude school deed dezelfde richting, en ik was te onzeker om mij aan te sluiten bij een studentenclub of op andere manieren vrienden te zoeken). Een tweetal weken voor de presentatie dan gestopt met de Unief, ik dierf gewoon niet meer te gaan. Ik viel in een depressie en heb 2-3 jaar in de slaapkamer bij mama thuis geleefd. Een slaapkamer die ik moest delen al die tijd met mijn 10 jaar jongere broer (ik kom uit een arme familie he). Ik kwam gigantisch veel bij (30 kg op 2 jaar), leefde op het ritme "slapen-eten-computer, rinse repeat". Toen ik me eindelijk beter begon te voelen, ben ik eerst 2 jaar gaan werken in magazijnen en fabrieken eer ik in een nieuwe wereld terecht kwam (IT-support in het buitenland) waarbij ik eindelijk zelfvertrouwen begon te kweken. En hoewel ik tevreden ben met mijn professionele keuzes sindsdien en waar ik nu zit, vraag ik me af en toe toch af "Wat als ik destijds een cursus publiek spreken gevolgd zou hebben, of gewoon door de zure appel heen gebeten had?". Misschien zou ik nu een bureaujob in Brussel hebben en elke dag pendelen vanuit een kleine Belgische gemeente, waar ik mijn eigen huis en tuintje bezit. Ik ben niet zeker of dat echt beter is, maar ik zou op financieel vlak waarschijnlijk wel een stuk sterker gestaan hebben waardoor ik een hoop hobbies wel zou kunnen doen, die momenteel niet lukken.

Achja. What if...

 

[Horse]

Bij mij was het juist het tegenovergestelde. Ik was een heel erg sportief kind. Tot mijn middelbare leeftijd speelde ik voetbal. Ik hou van teamsporten in het algemeen, maar ik heb daar ook geen conditie meer voor. Ik denk dat ik me ook niet meer op het gemak zou voelen, als ik in een team terecht kom met allemaal onbekenden. Ik vraag me vooral af hoe men in godsnaam eenzame sporten zoals lopen, fietsen, zwemmen kan volhouden. Is dat puur wilskracht en doorzettingsvermogen?

De meeste doen het voor de serotonine stoot die je nadien krijgt. Ik voel me altijd super als ik nadien onder de douche sta. En dat duurt dan nog uren en uren.

Ik sport persoonlijk liever alleen. Met mensen niets als last. Er moet altijd wel een haantje in de groep zitten, een stoefer, een bleiter, een zaag, een smoelentrekker, …

 

[Mr.Anderson]

Bij mij was het juist het tegenovergestelde. Ik was een heel erg sportief kind. Tot mijn middelbare leeftijd speelde ik voetbal. Ik hou van teamsporten in het algemeen, maar ik heb daar ook geen conditie meer voor. Ik denk dat ik me ook niet meer op het gemak zou voelen, als ik in een team terecht kom met allemaal onbekenden. Ik vraag me vooral af hoe men in godsnaam eenzame sporten zoals lopen, fietsen, zwemmen kan volhouden. Is dat puur wilskracht en doorzettingsvermogen?

Een ietwat late reactie, maar bon.

Sport in clubverband doe ik al. Daarnaast ga ik soms lopen/krachttraining thuis. Vroeger dacht ik ook: 't is nog zo plezant in een fitness, thuis houd ik dat nooit vol.

Maar sinds de kinderen er zijn is iedere dag (incl. weekend) enorm druk. Van 's morgens tot 's avonds druk in de weer. Als ik dan, wanneer de kindjes slapen, 's avonds mijn muziek kan insteken en gaan lopen/training is dat mijn hoogtepunt van de dag. Dan kom ik eens tot rust.

 

[Googke]

Op school beter m'n best hebben gedaan en voor TSO zijn gegaan. Daar ligt de toekomst, gezien alles techniek is. Als 12jarige scholier hebt ge toch geen idee wat ge wilt en zijn 't grotendeels de ouders die de keuze maken. M'n pa weet niet eens hoe een school vanbinnen uitziet, m'n moeder moest toch naar kunnen zeggen dat haar zoon ASO deed.

Wel zou ik een muzikale hobby hebben uitgevoerd, gezien ik als 27jarige nu het gevoel heb dat die trein is gepasseerd daar ge vanaf 25 al achteruit gaat Zang snaarinstrumenten, piano tot synthesizers, ik kan intens opgaan in muziek. Het lijkt nu eerder dat muziekscholen, net als sportclubs, gericht zijn op lagere schoolkinderen.

En een grotere mond, meer lef, minder verlegenheid, minder bescheiden + geloof in eigen kunnen tot het arrogante af en opstaan met de glimlach nadat ge zwaar op uw bek gaat. Ja ik beschrijf precies de gemiddelde Hollander, maar soms benijd ik ze wel.

 

[willydrama]

In middelbaar bisjaar werd een school vlakbij gemengd, was ik naar die school gegaan zou ik 1 van de 4 jongens tussen 600 meisjes geweest zijn.

 

[kenneke2.0]

Mij veel te vroeg gebonden ( mijn vrouw nu ), van mijn 17de tot nu 36. Heb nooit uitgeweest enige dat telde was naar het voetbal gaan elk weekend. Heb nu ook een kleine vrienden groep, die ver van mij woont.
- te vroeg voor eerste kind gegaan ( 23 jaar )

 

[Preske]

mijn hebben voornamelijk met de liefde te maken.
- kansen niet gegrepen, terwijl ze er duidelijk wel waren
- kansen vergooid, omdat ik een debiel was. (geen bedrog, gewoon dom zijn en geen maturiteit hebben)

 

[Hellsdinner]

Wel zou ik een muzikale hobby hebben uitgevoerd, gezien ik als 27jarige nu het gevoel heb dat die trein is gepasseerd daar ge vanaf 25 al achteruit gaat Zang snaarinstrumenten, piano tot synthesizers, ik kan intens opgaan in muziek. Het lijkt nu eerder dat muziekscholen, net als sportclubs, gericht zijn op lagere schoolkinderen.

Mijn vader heeft zich op 54 jarige leeftijd nog ingeschreven aan een muziekschool (theorie, zang en gitaar) en doet het nu al 6 jaar, dus nooit te laat

 

[Mulan]

Bij private leerkrachten loop het idd vol veertigers en vijftigers die dan pas starten met muziek!

Je wou toch meer lef, @Googke ?

 

[Sir WarCry III]

Wel zou ik een muzikale hobby hebben uitgevoerd, gezien ik als 27jarige nu het gevoel heb dat die trein is gepasseerd daar ge vanaf 25 al achteruit gaat Zang snaarinstrumenten, piano tot synthesizers, ik kan intens opgaan in muziek. Het lijkt nu eerder dat muziekscholen, net als sportclubs, gericht zijn op lagere schoolkinderen.

Het is nooit te laat om met muziek te beginnen. Ik heb al het podium gedeeld met volk dat pas op hun 40ste begonnen waren. Wat wel nodig is, is discipline om regelmatig te oefenen. Dat geldt voor elke muzikant ongeacht de leeftijd. Ikzelf oefen elke weekdag een uurke en volg om de twee weken 2 uur privéles.

Wat voor muzikale hobbie zou ge graag doen trouwens? Wat ik hierboven zei gaat er vanuit dat het een instrument leren is maar het kan bijvoorbeeld ook DJ zijn of muziek schrijven. Dat laatste kan ook gewoon met VSTs op computer ondanks dat zelf een instrument spelen wel veel helpt.

Mijn vader heeft zich op 54 jarige leeftijd nog ingeschreven aan een muziekschool (theorie, zang en gitaar) en doet het nu al 6 jaar, dus nooit te laat

Dit dus.

 

[Str8_6]

Mijn vrouw is nu ook pas begonnen met piano. Alleja 34 is nu ook niet zo oud maar toch. Verder studeren of je A2 diploma halen kun je ook nog altijd.

Dat is het leuke aan het leven. Je kan altijd herbeginnen aan een nieuw stuk erin.

 

[Valyra]

mijn hebben voornamelijk met de liefde te maken.
- kansen niet gegrepen, terwijl ze er duidelijk wel waren
- kansen vergooid, omdat ik een debiel was. (geen bedrog, gewoon dom zijn en geen maturiteit hebben)

Zeer herkenbaar, vooral dat laatste.

 

[makila]

Even dit topic terug oprakelen vermits mijn verhaal daar het dichtste bij aanleunt. Ik heb flarden van mijn levensverhaal hier ooit al gepost maar nog nooit in 1 post. Dus laten we dit eens proberen. Ik moet het gewoon (nogmaals) even kwijt.

Ik ben oprecht trots op wat ik in het leven allemaal verwezenlijkt heb, met helaas één groot minpuntje: Vrouwen. Ik wil vrouwen helemaal niet veralgemenen maar ik trek steeds de "foute" vrouwen aan. Had ik de klok kunnen terugdraaien dan had ik dit helemaal anders aangepakt maar voor het overige had ik identiek hetzelfde gedaan.

 

[makila]

Kort samengevat mijn historiek (Om even aan te tonen dat mensen ook eens mogen stilstaan bij de andere zijde van de medaille. Ik sleur toch vrij veel baggage met mij mee)

- Ik ben geadopteerd op mijn 1ste verjaardag als baby. Mijn 2 oudere zussen zijn afkomstig van Indië en waren 5 jaar toen ze naar België kwamen. Ikzelf ben afkomstig van ... België. Ze hebben mij weggenomen bij mijn echte ouders omdat ... zucht ...

- Mijn echte vader is overleden door op een dag stomdronken met zijn motor tegen ne paal te rijden. (Hij was alcoholieker)
- Mijn echte moeder leeft nog, maar ze is een sukkeltje waar ik geen enkele klik mee heb (ik zie niks van mij in haar) en ik wil ze zo veel mogelijk vermijden gelijk de pest (zo erg is het).

- Mijn echte broer (ik had een broer) heeft zelfmoord gepleegd. Hij heeft nog geprobeerd iets van zijn leven te maken na een traumatische jeugd, maar heeft zijn vrouw op een dag betrapt met een ander in bed en is daarna onder ne trein gesprongen. Ik heb hem helaas nooit levend gezien, daarvoor was het te laat. Mijn echte moeder is blijkbaar NIET komen opdagen op zijn begrafenis en dat neem ik haar enorm kwalijk.

- Mijn adoptiezussen hebben beiden beroepse gedaan. Dus de druk op mij was sinds mijn jonge jaren enorm groot om er iets van te maken op school. Het resultaat: Op mijn 21ste had ik nog steeds geen deftig diploma. En ik zat daar echt heel erg mee in. Daardoor scheelde echt niks of ik had zelfmoord gepleegd. Ik heb net op tijd dan iemand leren kennen en ze heeft mij min of meer toen gered en ervoor gezorgd dat ik terug op het correcte paadje ben geraakt. Helaas is die relatie afgesprongen en op het einde was er alleen nog haat langs haar zijde.

- Mijn oudste zus is nadien ook overleden aan een overdosis drugs. Mijn andere zus heeft het contact plots verbroken met de familie en toen onze adoptievader van kanker stierf zei ze aan de telefoon tegen mij: "Oh leuk! Dan kan ik 3 dagen op verlof gaan." Ik ga hier verder niet op in. Maar dat ze dit tegen mij zo op die manier zei was ne ferme knak.

- Toen ik 22 jaar was -na die laatste relatie die er stevig op heeft ingehakt- heb ik voor mijzelf uitgemaakt dat ik alleen nog een vriendin zou nemen die mij nam zoals ik echt ben (niet dat ik geen moeite meer wilde doen maar ik was het beu mij anders te moeten gedragen speciaal voor een lief).

- Het gevolg? Je kan het al raden. 7 jaar lang stond ik gewoon 100% 'droog'. Toeval zeker? Maar het feit was dat ik mij heel erg eenzaam voelde op relationeel vlak. En ja dan geeft een vrouw eindelijk je een beetje aandacht en dan blijkt ze de dag na ons huwelijk 'plots' te stoppen met werken. (En mensen mogen hier mij gerust voor uitlachen maar dat is eigenlijk het minste van mijn zorgen)

- In die zin ben ik veel te goed voor deze wereld. Iemand anders had al lang gescheiden geweest van haar maar ik ben iemand die niet snel opgeeft. Maar stilletjes aan word ik dat natuurlijk ook wel beu. Het wordt toch eens tijd dat ik aan mijzelf ga denken. Ik ben wel iemand die hier niet licht overgaat dus ik probeer het eerst allemaal goed in te plannen en er goed over na te denken en blah blah ..

---

Ik heb het geprobeerd beknopt te houden. Ik heb de diepgaandere details allemaal achterwege gelaten.

Ter info: Ik sta trouwens helemaal niet negatief in het leven. In tegendeel. Dat is een misopvatting. Maar ik vind dat verhalen zoals hierboven vrij weinig aan bod komen dus ik wilde dit toch even delen.