Bij mij was het juist het tegenovergestelde. Ik was een heel erg sportief kind. Tot mijn middelbare leeftijd speelde ik voetbal. Ik hou van teamsporten in het algemeen, maar ik heb daar ook geen conditie meer voor. Ik denk dat ik me ook niet meer op het gemak zou voelen, als ik in een team terecht kom met allemaal onbekenden. Ik vraag me vooral af hoe men in godsnaam eenzame sporten zoals lopen, fietsen, zwemmen kan volhouden. Is dat puur wilskracht en doorzettingsvermogen?
Welke levensbeslissingen had je graag anders genomen?
- Onderwerp starter Avondland
- Startdatum
Bij mij was het juist het tegenovergestelde. Ik was een heel erg sportief kind. Tot mijn middelbare leeftijd speelde ik voetbal. Ik hou van teamsporten in het algemeen, maar ik heb daar ook geen conditie meer voor. Ik denk dat ik me ook niet meer op het gemak zou voelen, als ik in een team terecht kom met allemaal onbekenden. Ik vraag me vooral af hoe men in godsnaam eenzame sporten zoals lopen, fietsen, zwemmen kan volhouden. Is dat puur wilskracht en doorzettingsvermogen?
Op een bepaald moment wordt iets een gewoonte volgens mij. Er is ook wel een soort van beloningsmechanisme mee gemoeid, waar je ziet dat je beter in iets wordt, en dit dus blijft najagen. Dat hangt ook wel samen met het "graag" doen natuurlijk, als het je echt niet interesseert hou je het niet vol. Vele van mijn vrienden zijn zo eens beginnen lopen want dat lijkt zo de standaard wanneer "ik toch iets van sport zou moeten doen", maar de meesten daarvan zijn er ook terug mee opgehouden.
Ik denk dat het ook wel iets te maken heeft met een zekere obsessieve karaktertrek trouwens hoor, ik begin weinig zaken maar als ik dan aan iets begin stop ik er eigenlijk nooit mee tenzij ik niet anders kan. Zo ben ik ergens in 2004 in de gym binnengerold, om in 2005 te powerliften, en hier zijn we nu. Tijdens mijn studies heb ik dat een tijd 2x per week gedaan, maar in mijn master ofzo (2007-2008?) heb ik er 3x van gemaakt en ik ben daar nooit mee gestopt. Ik heb zo ook 7 jaar avondschool gedaan voor, rationeel bekeken, "de hond zijn kloten"
Soeplepel
Well-known member
Aub, zoek hem op en vraag het hem. We need closure
Proto
Well-known member
Had ik al geprobeerd, kan er helaas niets meer van terugvinden. Hij heeft al zijn social media afgesloten. Daardoor vermoed ik dat hij wel dik binnen is...
Avondland
Well-known member
Discrete jongen. Voor 't zelfde geld was het zo'n jetset-instagrammer die continu selfies postte vanop zijn jacht in Saint-Tropez, terwijl hij met zijn trofeevrouwtje aan roze champagne nipt.
Graag doen.
Lopen is pure me-time. Alleen met mijn gedachten, even uit de normale drukte, genieten van de rust en natuur, en even op mijzelf focussen.
Uitzondering natuurlijk georganiseerde events/wedstrijden, maar dat heeft dan weer andere leuke kanten.
Het is begonnen als "ik wil wat fitter raken, en voor lopen heb ik weinig tijd noch materiaal nodig". Schoenen en een sportwatch gekocht en start to run 0-5 begonnen. Ging goed en ik apprecieerde de tijd ook als tijd voor mezelf, dus start to run 5-10 gedaan. Ook dat ging goed en ik merkte dat hoe meer ik liep, hoe meer ik ervan genoot. Dus verlegde ik m'n doelen naar de halve marathon, en ook dat liep goed. Een tweetal uur in de natuur/langs de Schelde hier lopen, liefst nog in het weekend bij ochtendgloren, dat is ondertussen 1 van mijn favoriete bezigheden.
M'n sportwatch helpt daar ook wel bij. Het helpt om m'n vooruitgang wat visibel te maken, maar ook om bewuster bezig te zijn met wat m'n lichaam ondertussen aan het doen is. Ik ben wat analytisch ingesteld dus dat is ook nog een leuk kantje.
Ik heb ook steeds veel gehad aan de hardlopen thread op het forum hier. Kan je best wel een minicommunity noemen die altijd met raad en daad klaarstaat voor mijn noobvragen
Bij mij is dat uit hetzelfde oogpunt als eniac gekomen, fitter geraken. Ik woog te veel, had te veel vet en had al 10 jaar niet aan sport gedaan.
Zoals eniac en Sylverscythe zeggen is dat verschillende sporten uitproberen om te zien waar je interesse ligt. Ik heb zelf fietsen en lopen geprobeerd, fietsen vond ik eventjes leuk, lopen helemaal niet. Dan door toeval in de fitness beland omdat de kinesist van mijn vrouw in datzelfde gebouw zat en dat ben ik blijven doen, want ik vind het gewoon echt plezant en kan echt balen als ik eens een training moet missen. Ik doe sommige trainingen samen een vriend, maar ik geniet er ook echt van om alleen te gaan trainen en aan niks anders te denken en te focussen om die gewichten.
Ik ben ook nog eens gaan snowboarden, dat vond ik wel plezant, maar had wel direct door dat dat geen sport was die ik echt wou blijven beoefenen.
@Sylverscythe goeie insteek voor toekomstige kinderen. Wij proberen dat nu ook bij onze zoon (5 jaar). We zijn zo mondjesmaat verschillende sporten aan het voorstellen/bekijken en proberen vooral ook naar sporten te kijken waar we zelf niks mee hebben maar hij misschien wel interesse in kan tonen.
Str8_6
Well-known member
Ik heb eigenlijk altijd gesport. Eerst basket tot in 2de nationale en dan moeten stoppen wegens knieproblemen.
Dan heb ik een paar jaar op zoek geweest naar een sport en uiteindelijk bij krachttraining beland. Dat heb ik 4 jaar vrij obessief gedaan, maar altijd wel interesse gehad om te fietsen. Uiteindelijk ook een koersfiets gekocht maar dat ging totaal niet samen met krachttrainen. Ik bleef maar kracht verliezen ook al trainde ik even hard of vroeger.
Dan de keuze gemaakt om te stoppen met krachttrainen en nu al een 5tal jaar aan het fietsen. Wel vrij intensief. Een 4tal keer per week en dat is dan iets meer dan 300km per week.
Het leuke aan fietsen is dat je wel veel meer ziet in een training dan als je eens een uur gaat lopen. En je kan ook beter op lage hartslag trainen dan tijdens het lopen vind ik.
Ik kan ook gewoon niet zonder sporten, als ik om 1 of andere reden een week niets gedaan heb dan ben ik vies gezind. Moesten ze mijn sport afpakken dan geraak ik in een depressie denk ik.
Best dat mijn vrouw er niet bij was toen ik mijn heup gebroken heb. Ipv te vragen of ik ging kunnen trouwen vroeg ik wanneer ik terug ging kunnen fietsen.
Dan heb ik een paar jaar op zoek geweest naar een sport en uiteindelijk bij krachttraining beland. Dat heb ik 4 jaar vrij obessief gedaan, maar altijd wel interesse gehad om te fietsen. Uiteindelijk ook een koersfiets gekocht maar dat ging totaal niet samen met krachttrainen. Ik bleef maar kracht verliezen ook al trainde ik even hard of vroeger.
Dan de keuze gemaakt om te stoppen met krachttrainen en nu al een 5tal jaar aan het fietsen. Wel vrij intensief. Een 4tal keer per week en dat is dan iets meer dan 300km per week.
Het leuke aan fietsen is dat je wel veel meer ziet in een training dan als je eens een uur gaat lopen. En je kan ook beter op lage hartslag trainen dan tijdens het lopen vind ik.
Ik kan ook gewoon niet zonder sporten, als ik om 1 of andere reden een week niets gedaan heb dan ben ik vies gezind. Moesten ze mijn sport afpakken dan geraak ik in een depressie denk ik.
Best dat mijn vrouw er niet bij was toen ik mijn heup gebroken heb. Ipv te vragen of ik ging kunnen trouwen vroeg ik wanneer ik terug ging kunnen fietsen.
NemesisBE
Well-known member
Zodat ik kan genieten van alles wat ik lekker vind zonder dat ik (erg) op m'n gewicht hoef te letten
Oorspronkelijk beginnen lopen om af te vallen. Dan werd de motivatie een eerste wedstrijd. Dan een volgende wedstrijd. Enzovoorts. Mezelf steeds proberen te verbeteren. Én ik merk ook gewoon dat ik het nodig heb om m'n hoofd leeg te maken. Vandaar dat ik ook al jarenlang zonder muziek loop, omdat ik dan echt van de omgeving kan genieten. Tijdens een blessure in't voorjaar heb ik 3 weken niet kunnen lopen en dat was de hel
Wat ook mooi meegenomen is: ik kan nu dagelijks een glaasje of 2 (3) frisdrank drinken, of een lekker biertje drinken zonder dat je dat aan m'n gewicht of fitheid ziet.
Maar ik denk wel van zo gauw dat ik merk dat ik geen progressie meer maak in m'n prestaties, dat ik minder motivatie ga hebben. Allez, dat denk ik toch als ik mezelf zo wat ken.
Hier ook dezelfde ervaring met loopbaanbegeleiding.
Die heeft daar 4 sessies zitten lullen, je houdt het niet voor mogelijk. Over mijn verleden, over mijn ouders, ... Er zat ook echt totaal geen richting in, niets van coherentie. Gewoon wat random zitten praten.
Om dan helemaal op het einde met bijna plaatsvervangende schaamte te moeten vragen: "Euh, ok, allemaal goed en wel, maar eventjes concreet: welk jobtype zou nu het beste passen bij mij?"
Hij pakte een blad, en gaf mij een raadseltje die je puur op het zicht moeilijk kon doen maar eens je eraan begon bleek het heel evident op te lossen. "Voila", zegt hij, "Sommige dingen in het leven kun je alleen maar weten door ze effectief te doen. Smijt je gewoon in iets nieuws, en dan zal je wel zien of het iets voor jou is of niet."
En dat kon je niet eens aan het begin van sessie 1 gezegd hebben ofzo?Het nuttigste aan die loopbaanbegeleiding was eigenlijk het besef dat de job van loopbaanbegeleider eigenlijk de ideale piste is om makkelijk veel geld te verdienen zonder dat je er iets voor moet kunnen.
Als ik graag iets anders had gedaan was het toch blijven pushen om muziek te leren. Mijn ouders waren absoluut geen motivators, integendeel. Toen ik vroeg of ik op muziekschool mocht was het direct van: "ja, maar je weet dat dat eerst een jaar notenleer is, dat is niet voor jou. Dat zal heel saai zijn. En muziek is veel oefenen, dat zal niet leuk zijn etc..." Terwijl ik nu besef dat ze gewoon geen lawaai in huis wilden. Ik wilde dan ook graag drums leren.
Toen ik een jaar of 20 was heb ik me laten aanpraten dat het al veel te laat was om goed te zijn, dus weer te lang gewacht.
En wat ik ook beter had gedaan:
Oordoppen dragen. Ik raad het iedereen aan.
Toen ik een jaar of 20 was heb ik me laten aanpraten dat het al veel te laat was om goed te zijn, dus weer te lang gewacht.
En wat ik ook beter had gedaan:
Oordoppen dragen. Ik raad het iedereen aan.
Avondland
Well-known member
Idem. Bij mij was het argument dat ik blokfluit op school maar stom vond en dat gitaar leren geen goed idee was. Als 16-jarige (maar ook als 26-jarige en nu ook als 34-jarige) leek het mij wel cool om gitaar te kunnen. Wel eentje gekregen van vrienden, maar buiten wat tokkelen heb ik daar nooit veel mee gedaan. "Het is nooit te laat" natuurlijk. Met behulp van Youtube kan ik er misschien toch nog iets mee doen.
We zijn ook geen muzikale familie. Ik ben de enige van het gezin met een zéér uitgesproken muzieksmaak.
Idem hier.
Maar het is inderdaad nooit te laat. Ik heb een e-drum van Roland staan en krijg er ondertussen wel een leuke deun uit.
Een collega van me is recent begonnen met piano te leren, die is ondertussen ook al 36.
Ook geen muzikale familie, en als gevolg heb ik ook geen uitgesproken muzieksmaak. Nu goed, heel hard fan zijn van iets of iemand zit sowieso niet in mijn karakter. Wat ik wel een beetje spijtig vind is dat ik ook nooit muziek echt heb leren "doorgronden", en redelijk toondoof ben. Als ik nu zo eens rondkijk had ik bv. wel graag cello kunnen spelen. Anderzijds is kiezen natuurlijk verliezen, en kan je niet alles goed doen, wat ik vrij frustrerend vind
Pompi
Active member
ik had: minder geld verspild aan dwaze dingen, ik zou het niet kunnen zeggen naar waar het gegaan is.
En bijhorend: wel het risico genomen moeten hebben om het huis van mijn overleden grootouders te kopen voor een prikje toen ik net begonnen werken was, of toch op zen minst met de bank moeten gaan praten zijn dan lag het niet aan mij.
Voor de rest iets meer risico's in het algemeen pakken, dat geld nog steeds maar is een pak beter dan het ooit was
En bijhorend: wel het risico genomen moeten hebben om het huis van mijn overleden grootouders te kopen voor een prikje toen ik net begonnen werken was, of toch op zen minst met de bank moeten gaan praten zijn dan lag het niet aan mij.
Voor de rest iets meer risico's in het algemeen pakken, dat geld nog steeds maar is een pak beter dan het ooit was
Muscleduck
Well-known member
Ik zou meer op mijn strepen gestaan hebben en IT gaan studeren zijn in het middelbaar, ipv mijn broek te verslijten tegen de sterren op.
BidonTV
Active member
Ik ben eigenlijk perfect gelukkig met hoe mijn leven nu loopt en hoe ik hier terecht gekomen ben maar er zijn wel enkele "What if's".
-Wat als ik in het middelbaar niet 7 jaar er mijn voeten aan geveegd had. Als ik eens studeerde of mijn best deed haalde ik zeker deftige punten maar de hoeveelheid toetsen die ik gemaakt heb waar ik eigenlijk niets voor geleerd had was zo groot. Mijn strategie bestond erin van gewoon de speeltijd of de ochtend eens alles rap door te nemen.
-Dat ik mijn studie op hogeschool niveau begonnen ben en niet op unif. Het was nu op hogeschool niveau al zwaar maar dan had ik het tenminste geprobeerd.
-Wat als ik eens op kot was gegaan inplaats van altijd in mijn dorpje te blijven hangen.
-Wat als ik mij ook eens wat meer gefocust had op mijn sport toen ik nog jonger was. Ik had wel enig talent maar als je dan praktisch niet traint...
-Wat als ik dat ene meisje wel eens een deftige kans gegeven had? X2
-Wat als ik die bitcoins nu wel gekocht had...
Kortom moest ik nu kunnen terugkeren als 14 jarige met de kennis die ik nu heb zou ik toch enkele dingen anders aanpakken en meer voor ervaringen gaan.
-Wat als ik in het middelbaar niet 7 jaar er mijn voeten aan geveegd had. Als ik eens studeerde of mijn best deed haalde ik zeker deftige punten maar de hoeveelheid toetsen die ik gemaakt heb waar ik eigenlijk niets voor geleerd had was zo groot. Mijn strategie bestond erin van gewoon de speeltijd of de ochtend eens alles rap door te nemen.
-Dat ik mijn studie op hogeschool niveau begonnen ben en niet op unif. Het was nu op hogeschool niveau al zwaar maar dan had ik het tenminste geprobeerd.
-Wat als ik eens op kot was gegaan inplaats van altijd in mijn dorpje te blijven hangen.
-Wat als ik mij ook eens wat meer gefocust had op mijn sport toen ik nog jonger was. Ik had wel enig talent maar als je dan praktisch niet traint...
-Wat als ik dat ene meisje wel eens een deftige kans gegeven had? X2
-Wat als ik die bitcoins nu wel gekocht had...
Kortom moest ik nu kunnen terugkeren als 14 jarige met de kennis die ik nu heb zou ik toch enkele dingen anders aanpakken en meer voor ervaringen gaan.
Hellsdinner
Crew Member
Wel grappig dat je dit aanhaalt want bij mij denk ik het omgekeerde.
3 Jaar verspild aan de unief om dan toch naar hogeschool over te stappen en in drie jaar met grote onderscheiding af te studeren.
Ik denk nu, als ik vanaf het begin met hogeschool was begonnen had ik misschien kunnen schakelen naar een master nadien omdat ik dan ook matuurder was geweest.
Toen ik eindelijk mijn bachelor had, was het al 6 jaar geweest en had ik er geen goesting meer in...
Enira
Well-known member
Op dit moment voornamelijk vier:
- Meer werken en centen opzij zetten tijdens mijn hogere studies
- In plaats van voor 250 euro ethereum te kopen, ineens voor de volle 900 te gaan
- Geen appartement kopen maar direct voor een klein (rij)huisje ter grootte van een appartement te gaan.
- Niet bouwen met een architect, voor 33.000 euro moogde die mens altijd achter zijn kloten zitten, dien bougeert voor gene klop en holt achter de feiten aan.
- Meer werken en centen opzij zetten tijdens mijn hogere studies
- In plaats van voor 250 euro ethereum te kopen, ineens voor de volle 900 te gaan
- Geen appartement kopen maar direct voor een klein (rij)huisje ter grootte van een appartement te gaan.
- Niet bouwen met een architect, voor 33.000 euro moogde die mens altijd achter zijn kloten zitten, dien bougeert voor gene klop en holt achter de feiten aan.
BidonTV
Active member
Mijn bachelor is vooral praktijk gericht en had ik voor mijn master gegaan zou ik meer wetenschappelijke achtergrond gekregen hebben wat mij nu in mijn huidige situatie meer geholpen zou hebben.
Moest ik de master gehaald hebben (wat natuurlijk twijfelachtig is) zou ik waarschijnlijk een ander carrièrepad bewandeld hebben. Momenteel ben ik dankzij externe opleidingen ook meer in die richting aan het gaan en mijn huidige job (die ik wel graag doe) wat in vraag aan het stellen.
