Nesjamag zei:
Geen idee. I hoop vooral dat men films zoals deze in de toekomst een pak realistischer maakt.
De bestaande films omtrent virussen en pandemieën geven bijna altijd weer dat mensen elkaar de kop in beginnen slaan en alles zeer snel vervalt in chaos en paniek.
Wat we in de realiteit hebben gezien is dat mensen niet panikeren, en dat er vooral vanuit beleidsmakers een paniek is dat mensen zouden panikeren (en dat dit dan aanleiding geeft tot desinformatie vanuit beleid om mensen rustig te houden).
We zien ook dat redelijk wat individueel lijden ontstaat en er redelijk wat mensen vergeten worden in functie van de economie.
Ook dat er heel wat ontkenning bestaat en dat veel mensen enorme moeite hebben om verantwoordelijkheidszin te tonen en zeer gericht zijn op hun hedonistische levensstijl verder te zetten (in de films wordt dit als geweld weergegeven, maar in de realiteit is dit het leven gewoon verderzetten terwijl de omgeving zodanig veranderd is dat gewoon level grote risico's met zich meebrengt voor de maatschappij in zijn geheel).
Het doet mij denken dat coronafilms minder actiefilms gaan zijn, maar eerder in het genre psychologisch drama zullen plaatsvinden.
Misschien omdat die films ook uitgingen van veel dodelijke virussen, en dat doemdenkers zoals jij het niet graag horen maar dit virus is relatief onschuldig: treft vooral - en de doemdenkers benadrukken graag dat er ook jongeren zijn, maar die zijn er minder - oude mensen met comorbiditeiten én de mortaliteit is laag. Dit virus heeft gewoon nog een stevige impact omdat het nieuw is, bijna niemand écht immuun is, en door de wet van grote aantallen slaagt het er toch in nog een behoorlijk aantal slachtoffers te maken.
Films zoals Contagion gaan over virussen vergelijkbaar met SARS met een mortaliteit van 30% of zelfs erger (zoals pakweg in Outbreak) zoals Ebola met mortaliteiten richting de 90%.
Als dit coronavirus een dergelijke mortaliteit zou hebben zou je ook héél andere toestanden zien. De ergste vorm van panier is hamsteren van WC-papier en pasta geweest.
In dat opzicht is dit virus een dankbare trial-run, want met dit corona-virus kan je "leven". De huidige maatregelen zijn nog te rechtvaardigen omdat ik denk geen zinnig mens onze ziekenhuizen wil overbelasten, maar tegelijkertijd kan men wel nog (hopelijk) een evenwicht nastreven waarbij mensen zich niet eenzaam moeten opsluiten (dat zal ik alvast toch niet meer doen), mits zaken als afstand houden en tijdelijk (grote) evenementen stil te leggen. Een tweede, volledige lockdown omwille van dit virus is eerder de schuld van het falen van ons politiek systeem - en hoe kan het ook anders dan dat Brussel zich weer als pijnpunt etaleert - dan van het virus zelf.
Was een wilde gedachte