Mulan
Legacy Member
Ik heb les gegeven in autiklassen. Zowel bij normaal begaafden als kinderen met ass én een mentale beperking. En 1 ding is duidelijk: er is geen duidelijk "ding" waardoor ze bepaalde zaken wel of niet kunnen. Ik heb de hypersociale kletskous in mijn klas gehad maar evengoed de kinderen die door het lint gingen als iets niet duidelijk was (vb iemand die valsspeelde bij het voetballen).
Zie dat je zo snel mogelijk op de wachtlijst terecht komt voor thuisbegeleiding. Vraag een overleg met school om te zien wat zij ondervinden en hoe hierop ingespeeld kan worden. Ik heb bvb een kleuter met ass gekend die flipte als de bel ging. Door simpelweg te zeggen dat het speeltijd was, we de jas gingen aandoen, naar de speelplaats gingen en ik/jufX na de volgende bel de rij kwam ophalen, kon ik plots 60-70% van zijn buien voorkomen. Het is echt trial and error, helaas. En net hierdoor kan niemand iets zeggen over jouw zoon zijn toekomst. Het kan zijn dat hij een probleemloos parcours in het gewoon onderwijs aflegt. Het kan evengoed zijn dat hij zo in de knoop met zichzelf komt te liggen (faalangst, constant het gevoel hebben anders te zijn, ongewenst te zijn,....) dat een autiklas in het BuO net een verademing is. Neem nu vooral de tijd om dit nieuws te verwerken. Persoonlijk ben ik een heel grote voorstander van structuur te visualiseren. De pictos op de site van sclera zijn mijn favoriet. Het ene kind heeft voldoende aan 5 pictos op een dag, een ander kind heeft er al 10 nodig om vlot en zelfstandig door de ochtendroutine te komen.
Wat broer betreft zou ik inderdaad niets zeggen. Een diagnose betekent helemaal niets voor een kind van 7. Zijn broer is zijn broer met alle lusten en lasten. Die diagnose verandert daar niets aan. Tenzij die gericht vragen zou stellen. Dan zou ik gewoon antwoorden dat broer zijn hersenen een beetje anders werken dan die van de meeste.
Zie dat je zo snel mogelijk op de wachtlijst terecht komt voor thuisbegeleiding. Vraag een overleg met school om te zien wat zij ondervinden en hoe hierop ingespeeld kan worden. Ik heb bvb een kleuter met ass gekend die flipte als de bel ging. Door simpelweg te zeggen dat het speeltijd was, we de jas gingen aandoen, naar de speelplaats gingen en ik/jufX na de volgende bel de rij kwam ophalen, kon ik plots 60-70% van zijn buien voorkomen. Het is echt trial and error, helaas. En net hierdoor kan niemand iets zeggen over jouw zoon zijn toekomst. Het kan zijn dat hij een probleemloos parcours in het gewoon onderwijs aflegt. Het kan evengoed zijn dat hij zo in de knoop met zichzelf komt te liggen (faalangst, constant het gevoel hebben anders te zijn, ongewenst te zijn,....) dat een autiklas in het BuO net een verademing is. Neem nu vooral de tijd om dit nieuws te verwerken. Persoonlijk ben ik een heel grote voorstander van structuur te visualiseren. De pictos op de site van sclera zijn mijn favoriet. Het ene kind heeft voldoende aan 5 pictos op een dag, een ander kind heeft er al 10 nodig om vlot en zelfstandig door de ochtendroutine te komen.
Wat broer betreft zou ik inderdaad niets zeggen. Een diagnose betekent helemaal niets voor een kind van 7. Zijn broer is zijn broer met alle lusten en lasten. Die diagnose verandert daar niets aan. Tenzij die gericht vragen zou stellen. Dan zou ik gewoon antwoorden dat broer zijn hersenen een beetje anders werken dan die van de meeste.
Hoe pak ik dit het best aan? Ik ga hoe dan ook starten maar ik ben wel bang dat zieke ik niet mijn opperbeste indruk zal maken. Ik neem veel pijnstillers en dan ben ik 'functioneel' maar dat is het dan ook. Wat als ze mij naar huis sturen? Dan ben ik misschien direct afgeschreven? Maar als ik er op sta om te blijven...dan ben ik misschien een slechte luisteraar? Enfin, ik zit er wel mee.