Archief - Deel jullie ervaringen met de vreselijke ziekte, kanker
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Muscleduck
Legacy Member
Ik heb maar 1 ervaring van dichtbij gezien, en dat was de beste kameraad van mijn pa. Elkaar via het werk leren kennen, buiten het werk ook elkaar zien, al misschien 30 jaar kameraden.
Die mens was eerst 2 jaar ziek, met stoma en al. Iets aan zijn darmen. Dan kreeg hij kanker. Eerst leverkanker, dan ineens het nieuws dat het uitgezaaid was naar zijn botten en ze niks meer konden doen.
Ik had die man in geen jaren gezien, tot ik hem na zijn kankerdiagnose toch nog eens ontmoette. Amai ik schrok. Dat was vroeger een boom van een vent, goed 2 meter en vlot over de 100 kg. Maar nie alleen vet, ook gewoon een gigantisch sterke mens. Die sloeg stylo's kapot met 1 vinger. Als ik klein was en hij kwam bij ons langs was dat alle keren hét hoogtepunt van zijn bezoek. We brachten hem stylo's en hij sloeg die kapot. In 1 hand vast houden en dan met 1 vinger in frieten slaan. Geweldig.
Maar soit terug naar de kanker. Hij zag er maar een schaduw van zichzelf uit als ik hem zag na al die jaren. Grauw en wat ziekelijk, maar optimistisch. Hij had wel geen fluit kracht meer. Zijn bed stond in de eetplaats want hij kon de trap bijna niet op. Hij is met mij eens naar de zolder geweest en toen moest hij zich zetten want hij kon niet meer. Vroeger had hij mij in zijn nek gelegd en zo de trap op gelopen aan 2 treden tegelijk.
Ik heb die dus wel verder zien aftakelen. We waren op een avond thuis en we kregen telefoon dat hij in het UZ lag en het ging SLECHT. Mijn ma vroeg mij om mee te gaan met mijn pa. We kwamen daar toe en daar stonden wat broers van die man en wat vrienden. Sommige stil en sommige wenen en tegen hem babbelen natuurlijk. Hij lag precies nog net wakker, net niet in slaap. Morfinepomp rond zijn nek. En dan begon hij te kermen. Elke zucht was een luide kreun. Ik denk dat het een mengeling was van kreunen van de pijn en adem reflex. Zijn papieren voor euthanasie waren blijkbaar nog niet in orde dus dat kon hij vergeten. Nadat hij daar een tijd lag te kermen van de pijn kwam een verpleger af die hem 2 dikke spuiten in zijn buik zette. Daarna is hij na een 5-tal minuten gestorven. Ik ga er van uit dat die 2 dikke spuiten een overdosis morfine waren. Ik ben blij voor de kameraad van mijn pa dat die verpleger dat deed. Een hond hadden ze al veel rapper laten inslapen mijn gedacht, maar omdat het een mens is moest hij maar afzien want ja, de papieren waren niet in orde he. Ik hoop dat als ik in die situatie kom dat ze dat voor mij ook doen. Wat compassie tonen en een dikke vette spuit om mij te doen inslapen.
Dat was wel heel raar. Het was de 1e keer dat ik in het echt een dode zag of iemand zag dood gaan. We hebben afscheid genomen en de familie nodigde ons uit voor een koffie, maar ik moest gaan werken dus we zijn naar huis gereden.
't Is een vuil, vuil beestje die kanker. Ik heb ook een collega die kanker heeft gehad, maar die is een dik jaar thuis geweest en ik heb enkel hier en daar een update gekregen van hoe het met hem ging dus dat heb ik niet zo van dichtbij meegemaakt. Hij was 30 en had het geluk dat zijn kanker begonnen is in zijn hals (lymfklierkanker). Op een minder zichtbare plek hadden ze dat misschien minder snel (te laat) gezien.
Ook mijn schoonma heeft kanker gehad, borstkanker.
Voor de rest ken ik enkel nog via-via verschillende mensen die dood zijn door kanker of kanker hebben. collega van mijn ma, een vriendin van mijn ouders, de vader van een ex-collega, oude buurman, ...
De moeder van een kameraad van vroeger is aan baarmoederhalskanker gestorven herinner ik me net. Dag op dag 2 maanden na de diagnose is ze overleden.
Als ik dat zo alemaal opnoem is het wel frappant hoeveel mensen iemand kent die kanker hebben of hebben gehad. Iedereen zal zo iemand kennen zeker? Als ik mij niet vergis heeft de doorsnee mens 30% om kanker te krijgen?
Die mens was eerst 2 jaar ziek, met stoma en al. Iets aan zijn darmen. Dan kreeg hij kanker. Eerst leverkanker, dan ineens het nieuws dat het uitgezaaid was naar zijn botten en ze niks meer konden doen.
Ik had die man in geen jaren gezien, tot ik hem na zijn kankerdiagnose toch nog eens ontmoette. Amai ik schrok. Dat was vroeger een boom van een vent, goed 2 meter en vlot over de 100 kg. Maar nie alleen vet, ook gewoon een gigantisch sterke mens. Die sloeg stylo's kapot met 1 vinger. Als ik klein was en hij kwam bij ons langs was dat alle keren hét hoogtepunt van zijn bezoek. We brachten hem stylo's en hij sloeg die kapot. In 1 hand vast houden en dan met 1 vinger in frieten slaan. Geweldig.
Maar soit terug naar de kanker. Hij zag er maar een schaduw van zichzelf uit als ik hem zag na al die jaren. Grauw en wat ziekelijk, maar optimistisch. Hij had wel geen fluit kracht meer. Zijn bed stond in de eetplaats want hij kon de trap bijna niet op. Hij is met mij eens naar de zolder geweest en toen moest hij zich zetten want hij kon niet meer. Vroeger had hij mij in zijn nek gelegd en zo de trap op gelopen aan 2 treden tegelijk.
Ik heb die dus wel verder zien aftakelen. We waren op een avond thuis en we kregen telefoon dat hij in het UZ lag en het ging SLECHT. Mijn ma vroeg mij om mee te gaan met mijn pa. We kwamen daar toe en daar stonden wat broers van die man en wat vrienden. Sommige stil en sommige wenen en tegen hem babbelen natuurlijk. Hij lag precies nog net wakker, net niet in slaap. Morfinepomp rond zijn nek. En dan begon hij te kermen. Elke zucht was een luide kreun. Ik denk dat het een mengeling was van kreunen van de pijn en adem reflex. Zijn papieren voor euthanasie waren blijkbaar nog niet in orde dus dat kon hij vergeten. Nadat hij daar een tijd lag te kermen van de pijn kwam een verpleger af die hem 2 dikke spuiten in zijn buik zette. Daarna is hij na een 5-tal minuten gestorven. Ik ga er van uit dat die 2 dikke spuiten een overdosis morfine waren. Ik ben blij voor de kameraad van mijn pa dat die verpleger dat deed. Een hond hadden ze al veel rapper laten inslapen mijn gedacht, maar omdat het een mens is moest hij maar afzien want ja, de papieren waren niet in orde he. Ik hoop dat als ik in die situatie kom dat ze dat voor mij ook doen. Wat compassie tonen en een dikke vette spuit om mij te doen inslapen.
Dat was wel heel raar. Het was de 1e keer dat ik in het echt een dode zag of iemand zag dood gaan. We hebben afscheid genomen en de familie nodigde ons uit voor een koffie, maar ik moest gaan werken dus we zijn naar huis gereden.
't Is een vuil, vuil beestje die kanker. Ik heb ook een collega die kanker heeft gehad, maar die is een dik jaar thuis geweest en ik heb enkel hier en daar een update gekregen van hoe het met hem ging dus dat heb ik niet zo van dichtbij meegemaakt. Hij was 30 en had het geluk dat zijn kanker begonnen is in zijn hals (lymfklierkanker). Op een minder zichtbare plek hadden ze dat misschien minder snel (te laat) gezien.
Ook mijn schoonma heeft kanker gehad, borstkanker.
Voor de rest ken ik enkel nog via-via verschillende mensen die dood zijn door kanker of kanker hebben. collega van mijn ma, een vriendin van mijn ouders, de vader van een ex-collega, oude buurman, ...
De moeder van een kameraad van vroeger is aan baarmoederhalskanker gestorven herinner ik me net. Dag op dag 2 maanden na de diagnose is ze overleden.
Als ik dat zo alemaal opnoem is het wel frappant hoeveel mensen iemand kent die kanker hebben of hebben gehad. Iedereen zal zo iemand kennen zeker? Als ik mij niet vergis heeft de doorsnee mens 30% om kanker te krijgen?
whirlpool123
Legacy Member
Badger zei:Heb je wat concretere informatie? Melanoom zit bij mij in de familie dus ik ben heel benieuwd
Antilichamen die bepaalde receptoren op het oppervlak van de cel verstoren zodat kanker herkend wordt door het immuunsysteem. Dat is iets dat rond de 30 jaar geleden ontdekt geweest is maar nu pas komen de medicijnen op de markt. Het immuunsysteem gaat vervolgens de tumor opruimen. Voorbeelden zijn Keytruda (van Nederlandse makelij dat origineel voor melanoom bedoeld was maar uiteindelijk effectief blijkt voor heel wat kankers), ipilimumab, nivolumab... Het voordeel is dat melanoom een "hot" tumor (in de zin van dat het heel veel mutaties heeft) waardoor men veel medicijnen kan ontwikkelen die die mutaties targetten. Er zijn ook "cold" tumors die niet veel mutaties hebben zoals eierstok kanker zodat het heel moeilijk is om daarvoor medicijnen te ontwikkelen.
CAR- (wordt voornamelijk met heel veel succes toegepast nu op bloedkankers) TCR-therapieen, MRNA therapieen, TIL therapieen... Er zit echt heel veel in de pijplijn en er worden echt miljarden tegen aangesmeten om effectieve medicijnen te vinden... Er zijn rond de wereld letterlijk duizenden clinical trials bezig om nieuwe immunotherapie medicijnen te vinden. En terecht, kankermedicijnen zijn een gat in de markt en het bedrijf die effectieve medicijnen maakt zal big bucks verdienen. Ik kan me echt voorstellen dat kanker (of toch de meest voorkomende vormen) binnen hier en 10 jaar iets van het verleden zal zijn.
makila
Legacy Member
Mijn moeder. Kwaadaardig gezwel in haar borst, tumor was maar liefst 3cm diameter (!). Volgens de arts van het ziekenhuis, 100% zeker uitzaaiingen en stadium 4 kanker. De arts moest daarvoor zelfs geen onderzoek voor doen, de kans dat er geen uitzaaingen waren was nihil zei hij tegen mijn ouders. Na onderzoek bleek dat er tot verbazing van de artsen GEEN uitzaaingen waren. 15 jaar later leeft mijn moeder nog altijd en de kanker is nooit teruggekeerd. Dit toont toch aan dat bijkomende onderzoeken altijd nuttig zijn want de behandelende arts was dus fout.
----------
Mijn grootvader langs moeders zijde. Hijzelf vergat plots enorm veel zaken en soms wist hij niet meer waar hij was. Hij dacht zelf aan dementie en ook de artsen dachten dit in eerste instantie. Hij werd regelmatig echter kwaad en was duidelijk bewust dat hij zijn verstand aan het verliezen was. En dat was niet echt normaal. Iemand die echt dement wordt beseft dat na een tijdje niet meer maar hij bleef stabiel. Dus er klopte iets niet. Toen de arts testen deed en hij op alle vragen perfekt kon antwoorden (Hij wist alles van zijn jeugd tot zelfs hoofdrekenen) zei de arts ons dat het geen dementie was. Men heeft toen verder onderzoek gedaan. Verdikt: hersenkanker met uitzaaiingen in de darmen en maag. Men is ons dit nieuws komen melden en daarna is men naar mijn grootvader gestapt om hem het slechte nieuws te melden. Op dat moment had hij echter last van een longontsteking en net voor men hem het nieuws wil melden sterft hij plotseling al zittend in zijn stoel (!). Hij heeft het dus nooit geweten.
----------
Mijn vader. Zijn zakdoeken zaten altijd vol met bloed en hij werd heel hees. Ik zei tegen hem dat het misschien keelkanker was en hij zich moest laten onderzoeken. Maar de artsen zagen daar geen reden toe en hijzelf ook niet. Het waren luie stembanden en dat bloed was van te veel zijn neus snuiten zei men. Hij heeft zo nog jaren rondgelopen tot het toch te erg werd. Na onderzoeken bleek hij sinuskanker te hebben, met uitzaaingen in de keel en de longen. Men gaf hem nog 5 jaar te leven. Na 2 chemosessies is het echter snel bergaf gegaan en hij is overleden na amper 7 maanden (Maar eigenlijk had hij al 10+ jaar kanker zei de arts tegen ons, de kanker was een traag groeiende kanker). Hij is niet aan de kanker zelf overleden maar door een longziekte en de chemo had hem dusdanig verzwakt dat hij niet meer kon recuperen. Uiteindelijk is hij trouwens gestorven door een medische fout van het personeel. Anders had hij wellicht nog enkele maanden langer geleeft. Al had het zowiewo niet lang meer geduurd. Fysiek en mentaal heeft ie veel geleden maar echt pijn heeft hij nooit gehad.
----------
Goeie vriend van de famile, gast is 63 en hij zag er altijd tiptop uit. 1.5 maand geleden heeft hij nog een tuinhuis in elkaar gezet en hij zag er erg goed uit. Een maand geleden kreeg hij plots heel veel pijn in de maagstreek/darmen. Verdikt: Leverkanker in het laatste stadium.
----------
Mijn overgrootvader. Hij had huidkanker maar in die tijd was de medische wereld niet zo ver gevorderd als nu. Morfine tegen de pijn gaven ze toen nog niet. Op het einde kreeg hij letterlijk overal gaten in zijn lichaam en de stank kwam er dan uit (Helaas als klein jochie herinner je zo'n zaken dus nog). Hij brulde het letterlijk uit van de pijn, wilde meermaals zelfmoord plegen maar dan heeft men hem steeds gered. Hij is uiteindelijk gestorven aan infecties van de grote stinkende wondes/gaten die de huidkanker veroorzaakten.
----------
Mijn grootvader langs vaderszijde. Hij had keelkanker. Op een gegeven moment is de tumor opengebarsten. Had die langs binnen opengebarsten was hij meteen pijnloos gestorven. Echter het brak uit langs de buitenkant en de etter spot er letterlijk uit. Heeft nog maanden gebruld van de pijn, 5x zelfmoord willen plegen (maar steeds gered door het personeel van het ziekenhuis) en is uiteindelijk in vreselijke pijnen overleden. Hij heeft gesmeekt om te mogen sterven maar dat mocht volgens de wet niet. (net zoals bij mij overgrootvader)
----------
Sorry als ik het hier zo gruwelijk neerpen, ik hoop dat ik er geen waarschuwing voor krijg, maar bovenstaande is gewoon echt gebeurd en de bittere pil/waarheid die je soms moet slikken. 2 personen uit mijn familie hebben letterlijk horrorscenario's als lijdensweg verkregen .. ik mag er eigenlijk niet aan denken ..
Ik ken nog mensen uit het verleden en heden met kanker maar eigenlijk is er maar 1 iemand die ik ken die ervan genezen is. Mijn eigen moeder. En ze is de enige die nooit chemo gekregen heeft. (Enkel bestraling) De rest ligt allemaal in de kist of is nu terminaal. Het is echt een vies beestje.
----------
Mijn grootvader langs moeders zijde. Hijzelf vergat plots enorm veel zaken en soms wist hij niet meer waar hij was. Hij dacht zelf aan dementie en ook de artsen dachten dit in eerste instantie. Hij werd regelmatig echter kwaad en was duidelijk bewust dat hij zijn verstand aan het verliezen was. En dat was niet echt normaal. Iemand die echt dement wordt beseft dat na een tijdje niet meer maar hij bleef stabiel. Dus er klopte iets niet. Toen de arts testen deed en hij op alle vragen perfekt kon antwoorden (Hij wist alles van zijn jeugd tot zelfs hoofdrekenen) zei de arts ons dat het geen dementie was. Men heeft toen verder onderzoek gedaan. Verdikt: hersenkanker met uitzaaiingen in de darmen en maag. Men is ons dit nieuws komen melden en daarna is men naar mijn grootvader gestapt om hem het slechte nieuws te melden. Op dat moment had hij echter last van een longontsteking en net voor men hem het nieuws wil melden sterft hij plotseling al zittend in zijn stoel (!). Hij heeft het dus nooit geweten.
----------
Mijn vader. Zijn zakdoeken zaten altijd vol met bloed en hij werd heel hees. Ik zei tegen hem dat het misschien keelkanker was en hij zich moest laten onderzoeken. Maar de artsen zagen daar geen reden toe en hijzelf ook niet. Het waren luie stembanden en dat bloed was van te veel zijn neus snuiten zei men. Hij heeft zo nog jaren rondgelopen tot het toch te erg werd. Na onderzoeken bleek hij sinuskanker te hebben, met uitzaaingen in de keel en de longen. Men gaf hem nog 5 jaar te leven. Na 2 chemosessies is het echter snel bergaf gegaan en hij is overleden na amper 7 maanden (Maar eigenlijk had hij al 10+ jaar kanker zei de arts tegen ons, de kanker was een traag groeiende kanker). Hij is niet aan de kanker zelf overleden maar door een longziekte en de chemo had hem dusdanig verzwakt dat hij niet meer kon recuperen. Uiteindelijk is hij trouwens gestorven door een medische fout van het personeel. Anders had hij wellicht nog enkele maanden langer geleeft. Al had het zowiewo niet lang meer geduurd. Fysiek en mentaal heeft ie veel geleden maar echt pijn heeft hij nooit gehad.
----------
Goeie vriend van de famile, gast is 63 en hij zag er altijd tiptop uit. 1.5 maand geleden heeft hij nog een tuinhuis in elkaar gezet en hij zag er erg goed uit. Een maand geleden kreeg hij plots heel veel pijn in de maagstreek/darmen. Verdikt: Leverkanker in het laatste stadium.
----------
Mijn overgrootvader. Hij had huidkanker maar in die tijd was de medische wereld niet zo ver gevorderd als nu. Morfine tegen de pijn gaven ze toen nog niet. Op het einde kreeg hij letterlijk overal gaten in zijn lichaam en de stank kwam er dan uit (Helaas als klein jochie herinner je zo'n zaken dus nog). Hij brulde het letterlijk uit van de pijn, wilde meermaals zelfmoord plegen maar dan heeft men hem steeds gered. Hij is uiteindelijk gestorven aan infecties van de grote stinkende wondes/gaten die de huidkanker veroorzaakten.
----------
Mijn grootvader langs vaderszijde. Hij had keelkanker. Op een gegeven moment is de tumor opengebarsten. Had die langs binnen opengebarsten was hij meteen pijnloos gestorven. Echter het brak uit langs de buitenkant en de etter spot er letterlijk uit. Heeft nog maanden gebruld van de pijn, 5x zelfmoord willen plegen (maar steeds gered door het personeel van het ziekenhuis) en is uiteindelijk in vreselijke pijnen overleden. Hij heeft gesmeekt om te mogen sterven maar dat mocht volgens de wet niet. (net zoals bij mij overgrootvader)
----------
Sorry als ik het hier zo gruwelijk neerpen, ik hoop dat ik er geen waarschuwing voor krijg, maar bovenstaande is gewoon echt gebeurd en de bittere pil/waarheid die je soms moet slikken. 2 personen uit mijn familie hebben letterlijk horrorscenario's als lijdensweg verkregen .. ik mag er eigenlijk niet aan denken ..
Ik ken nog mensen uit het verleden en heden met kanker maar eigenlijk is er maar 1 iemand die ik ken die ervan genezen is. Mijn eigen moeder. En ze is de enige die nooit chemo gekregen heeft. (Enkel bestraling) De rest ligt allemaal in de kist of is nu terminaal. Het is echt een vies beestje.
Vile
Legacy Member
Mijn moeder is anderhalf jaar geleden gestorven aan kanker. Een soort lymfoom. Is begonnen met opgezette klieren in de oksels en nek, dan allerhande onderzoeken moeten doen en toediening van chemo en immunotherapie en dan nog een stamceltransplantatie gehad en uiteindelijk overleden aan lever en nierfalen door bloedvergiftiging. Moeilijk te zeggen hoe ik erop terugkijk, gemengde gevoelens want uiteindelijk heeft geen enkele therapie geholpen of bijgedragen tot meer levenscomfort. Over de dokters en verplegend personeel geen kwaad woord echt super vriendelijk, veel info gekregen. Als ik ooit zou worden getroffen door kanker weet ik niet of ik me zou laten behandelen. Mijn moeder was 59 en op enkele maanden van haar pensioen en ze heeft vooral heel veel afgezien van de bijwerkingen van de medicatie. Ook nooit gerookt, bitter weinig alcohol gedronken, niet te dik
Mijn grootvader wordt er 95 begin volgend jaar die rookt zeer veel, drinkt dagelijks 2 liter coca cola 1 fles Bacardi, 1 fles wijn bij zn eten, en om z’n dag af te sluiten nog een paterke of 3. Op een bloeddruk pilletje na neemt die niks van medicatie. Van z’n 14 tot zn 60ste gewerkt en geen dag ziek geweest en nu ook nooit ziek. Uitzonderingen zeker? Ofwel verbranden al die alcohol en tabak al die slechte cellen. Nee, het is soms allemaal niet te vatten de een wel, de ander niet ...
Mijn grootvader wordt er 95 begin volgend jaar die rookt zeer veel, drinkt dagelijks 2 liter coca cola 1 fles Bacardi, 1 fles wijn bij zn eten, en om z’n dag af te sluiten nog een paterke of 3. Op een bloeddruk pilletje na neemt die niks van medicatie. Van z’n 14 tot zn 60ste gewerkt en geen dag ziek geweest en nu ook nooit ziek. Uitzonderingen zeker? Ofwel verbranden al die alcohol en tabak al die slechte cellen. Nee, het is soms allemaal niet te vatten de een wel, de ander niet ...
Sylverscythe
Legacy Member
Vile zei:
Het is een (genetische) lotto hé, kansberekening. Misschien heb jij een sterk verhoogde kans maar krijg je niets, misschien leef je als een pater ergens in een bos en heb je het toch zitten. En natuurlijk niet enkel genetisch, familie van mij woont in Kapelle-op-den-Bos en heeft net zoals de helft van de straat bij Eternit gewerkt. Daar is het ook een beetje afwachten wie er in die straat de volgende is die ziek wordt.
ashuray
Legacy Member
Mijn papa is 3 jaar geleden gestorven aan pancreas kanker. Hij kreeg de diagnose in augustus en is in april gestorven. Blijkbaar had die het al enkele jaren maar ze hebben het nooit gezien al moest die dikwijls scans laten nemen voor zijn hart etc.
Hij is in januari geopereerd. We konden hem nog net zeggen dat de operatie gelukt was voor die in coma ging. Iedere dag van Bouwel naar het uza om dan een halfuurtje bij hem te mogen zijn op inzo. De dokter zei alleen "meneer is heel ziek u moet niet iedere dag vragen hoe het gaat" 3 weken later werd die wakker en heeft die alles terug opgebouwd en terug leren stappen.
Eind maart werd eindelijk zijn ontslag datum ingevuld. 3 dagen is hij thuis geweest en dan is die snachts gevallen in de badkamer. Hij reageerde amper en dan hebben we hem terug naar het uza gedaan. Op spoed dachten ze dat die dronken was..de dag nadien is hij terug in coma gegaan. Er was een abces gesprongen en hij had een bloedvergiftiging. Zijn nieren werkten ook niet meer. Savonds kregen we telefoon om bij hem te komen waken.
Ik vraag me nog steeds af of ze wisten dat die ging sterven en hij gevraagd had om nog even naar huis te mogen. Toen die gestorven was kwamen ze ons zeggen dat ze op zijn rug uitzaaiingen hadden gevonden. Maar hij is gestorven met de gedachte één van de weinige te zijn die genezen was van pancreas kanker.
Een paar maanden later kreeg mijn zus een miskraam. Een paar weken later ontdekten ze dat ze baarmoederhalskanker had. Ze is een week later geopereerd en alles zat gelukkig nog ingekapseld in de baarmoeder. Ze kan nu natuurlijk wel geen kindjes meer krijgen
Hij is in januari geopereerd. We konden hem nog net zeggen dat de operatie gelukt was voor die in coma ging. Iedere dag van Bouwel naar het uza om dan een halfuurtje bij hem te mogen zijn op inzo. De dokter zei alleen "meneer is heel ziek u moet niet iedere dag vragen hoe het gaat" 3 weken later werd die wakker en heeft die alles terug opgebouwd en terug leren stappen.
Eind maart werd eindelijk zijn ontslag datum ingevuld. 3 dagen is hij thuis geweest en dan is die snachts gevallen in de badkamer. Hij reageerde amper en dan hebben we hem terug naar het uza gedaan. Op spoed dachten ze dat die dronken was..de dag nadien is hij terug in coma gegaan. Er was een abces gesprongen en hij had een bloedvergiftiging. Zijn nieren werkten ook niet meer. Savonds kregen we telefoon om bij hem te komen waken.
Ik vraag me nog steeds af of ze wisten dat die ging sterven en hij gevraagd had om nog even naar huis te mogen. Toen die gestorven was kwamen ze ons zeggen dat ze op zijn rug uitzaaiingen hadden gevonden. Maar hij is gestorven met de gedachte één van de weinige te zijn die genezen was van pancreas kanker.
Een paar maanden later kreeg mijn zus een miskraam. Een paar weken later ontdekten ze dat ze baarmoederhalskanker had. Ze is een week later geopereerd en alles zat gelukkig nog ingekapseld in de baarmoeder. Ze kan nu natuurlijk wel geen kindjes meer krijgen
makila
Legacy Member
Tegenwoordig zie je vaker dat een verpleger of verpleegster een (verboden) spuitje geeft als de situatie zinloos is, maar vroeger in de jaren stillekes toen de meeste mensen nog erg gelovig waren kon men dat risico niet nemen.straight_six zei:
Stel dat je te maken kreeg, met een ultragelovige familie en die dienden klacht in. Je riskeerde dan als verpleger vervolging voor doodslag voor het niet helpen van een persoon in nood. Dat is Belgie!
Hier hetzelfde gedacht. Toch wat chemo betreft. Ik geloof namelijk wel in immuuntherapie, want dan is het eigenlijk je eigen lichaam dat versterkt wordt en gaat men geen extra schade aanrichten.Vile zei:
Ik heb kanker al meermaals meegemaakt in de famile en ik heb het tot op het bot met mijn eigen ogen zien achteruit gaan bij mijn vader. Hij was al jaren aan het sukkelen met de gezondheid maar hij had na het zware verdikt ruw geschat al heel lang kanker. Volgens de arts al zeker 10 jaar (Misschien wat overdreven maar toch al erg lang dan). Ze zijn dan gestart met chemo en 7 maanden later was hij al overleden. Mij maak je niet wijs dat hij KORTER geleeft had, hadden ze hem onbehandeld gelaten. Juist in tegendeel.
Ik zeg niet dat chemo nooit helpt, maar als ik kanker krijg dan ga ik toch 20x nadenken vooraleer ik er gebruik van maak.
Pancreaskanker is 100% dodelijk (Neen niet 99% maar echt 100%. Na 5 jaar is nog 1% in leven, na 10 jaar NIEMAND meer) TENZIJ het in de kop zit en er geen uitzaaingen zijn (Dan kunnen ze de kanker nog opereren en volledig wegnemen). Dat is de enige overlevingskans. Maar in 99% van de gevallen dat ze het ontdekken in de kop is het ook al uitgezaaid. Maw op 1 miljoen pancreaskanker patienten, geneest misschien 1 iemand. That is it!Vile zei:
Levenskwaliteit is nog vrij goed als je effectief geneest hoor. Maar zoals gezegd is de overlevingskans bijzonder (krankzinnig) klein.
Ivm longen. Stadium 1 is nog geneesbaar in bepaalde gevallen op voorwaarde dat het in 1 long zit en niet is uitgezaaid. Men kan dan een long volledig wegnemen. In alle andere stadia is de overlevingskans ook bijna nihil inderdaad.
Lt. ZweedVoet
Legacy Member
2 familielieden gehad met longkanker, die het niet overleefd hebben. Beiden hebben ne serieuze lijdensweg bewandeld.
Kheb eigenlijk meer schrik voor die chemo -en bestralingstoestanden, dat brengt ook veel pijnlijke complicaties met zich mee. En dan gaat het in sneltempo achteruit.
Op het werk ook 2 die kanker gekregen hebben enkele maanden voor hun pensioen, laatste wat ik ervan gehoord heb is dat het zeer slecht ging.
Diegenen die ik ken hebben het eigenlijk allemaal rond hun pensioenleeftijd gekregen.
Kheb eigenlijk meer schrik voor die chemo -en bestralingstoestanden, dat brengt ook veel pijnlijke complicaties met zich mee. En dan gaat het in sneltempo achteruit.
Op het werk ook 2 die kanker gekregen hebben enkele maanden voor hun pensioen, laatste wat ik ervan gehoord heb is dat het zeer slecht ging.
Diegenen die ik ken hebben het eigenlijk allemaal rond hun pensioenleeftijd gekregen.
Gromker
Legacy Member
Toch maar even een update:
Het verdict is binnen. Wel degelijk borstkanker, komende week woensdag uitslag van labo iivm type (goed/kwaadaardig, familiaal,....) en in de loop vd week nog een hele batterij andere testen om oa te controleren op uitzaaiing enzo. 31/12 terug bij de oncoloog om de verdere behandeling te bespreken, best case scenario is sowieso een "zo borstbesparend mogelijke operatieve ingreep", worst case is ook chemo,bestraling,.... de hele cirque erbij. Behandeling (welke het ook wordt) zou week 2 starten.
Leuke achtergrondinfo: we zitten midden in een verbouwing (net ons slaapkamer gestript, wij slapen tijdelijk bij de dochter op de kamer), 2 kleine kindjes (2 en 4), 21 januari verander ik van werkgever( na 6jaar in een kleine familiale KMO met goeie band met, en veel krediet bij, de bazen en toffe collega's naar een grote firma waar ik eigenlijk maar een paar man ken van jaren geleden) en 2 februari is onze trouw. Fijne feestdagen dus
Het verdict is binnen. Wel degelijk borstkanker, komende week woensdag uitslag van labo iivm type (goed/kwaadaardig, familiaal,....) en in de loop vd week nog een hele batterij andere testen om oa te controleren op uitzaaiing enzo. 31/12 terug bij de oncoloog om de verdere behandeling te bespreken, best case scenario is sowieso een "zo borstbesparend mogelijke operatieve ingreep", worst case is ook chemo,bestraling,.... de hele cirque erbij. Behandeling (welke het ook wordt) zou week 2 starten.
Leuke achtergrondinfo: we zitten midden in een verbouwing (net ons slaapkamer gestript, wij slapen tijdelijk bij de dochter op de kamer), 2 kleine kindjes (2 en 4), 21 januari verander ik van werkgever( na 6jaar in een kleine familiale KMO met goeie band met, en veel krediet bij, de bazen en toffe collega's naar een grote firma waar ik eigenlijk maar een paar man ken van jaren geleden) en 2 februari is onze trouw. Fijne feestdagen dus
berenod
Legacy Member
Drie familieleden gehad die gegaan zijn aan longkanker en eentje aan keelkanker. Zeer zware lijdensweg/aftakeling ook.
Alle 4 veel te vroeg, en alle 4 zeer zware rokers...
(off-topic warning) Dan nog een (zeer) jonge dame van 19, prematuurtje dat waarschijnlijk levenslang zware gezondheidsproblemen zal hebben, hoogstwaarschijnlijk (tot zeker) wegens het zware roken tijdens de volledige zwangerschap (> 1 pakje/dag).
Van mij mogen ze de longkankers bij rokers alvast uit de mutualiteit schrappen, kost mij wat veel geld en leed...
Alle 4 veel te vroeg, en alle 4 zeer zware rokers...
(off-topic warning) Dan nog een (zeer) jonge dame van 19, prematuurtje dat waarschijnlijk levenslang zware gezondheidsproblemen zal hebben, hoogstwaarschijnlijk (tot zeker) wegens het zware roken tijdens de volledige zwangerschap (> 1 pakje/dag).
Van mij mogen ze de longkankers bij rokers alvast uit de mutualiteit schrappen, kost mij wat veel geld en leed...
Deckard
Legacy Member
Een tante die borstkanker had. Ontdekt in 2011 toen ze veel ademhalingsproblemen kreeg, erg zwaar vermoeid was altijd. Na onderzoek bleek het dus borstkanker te zijn, maar al in een vergevorderd stadium. Veel uitzaaiing, o.m. naar de botten. Ze heeft toen nog een heel intense behandeling gehad waar ze erg van heeft afgezien. In 2012 is ze gestorven toen ze nog maar 56 was. Een week of twee voor ze stierf waren we nog op bezoek en toen hadden ze de behandeling nog maar juist stopgezet. Water stond me echt in de ogen toen ze zei 'ze hebben mij opgegeven'. 
Op het werk een collega die kerngezond op pensioen ging maar nog geen twee jaar later al gestorven was aan de gevolgen van prostaatkanker.
Veel sterkte en moed aan iedereen die er mee te maken krijgt en probeer er met uw geliefden het allerbeste van te maken. Want zoals je hier soms leest, kan het erg snel gedaan zijn. Zulk een rottige ziekte echt waar.
Op het werk een collega die kerngezond op pensioen ging maar nog geen twee jaar later al gestorven was aan de gevolgen van prostaatkanker.
Veel sterkte en moed aan iedereen die er mee te maken krijgt en probeer er met uw geliefden het allerbeste van te maken. Want zoals je hier soms leest, kan het erg snel gedaan zijn. Zulk een rottige ziekte echt waar.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.