@iedereen. Ik wil hem wel eens een weekje uitlenen ;-)
Da kind wordt vrij streng opgevoed. En hij heeft idd al safletten gehad.
Het is gewoon, Da kind kent geen gevaar, is een onnozelaar eerste klas, en is hypergeinteresseerd in alles. Alles wil hij gaan verkennen, uitproberen,... En hij is GVD slim, heel slim, en sluw.
Sovereign zei:
Loop er niet te lang mee rond he, helemaal geen schande om hulp te zoeken bij een psycholoog of even naar de dokter te gaan & ff een mentale rustpauze te nemen voor jezelf.
Tonerider zei:
Die mens is op en nu zeggen jullie nog eens dat hem zijne zoon niet goed opvoed
eerste klasse aanmoediging naar een depressieve mens.
@Waelvis: zoals Sovereign zegt: zoek meteen hulp. Al moet ge u even laten opnemen. (dan treedt ook sociale dienst in werking om te zien of je thuisbasis hulp nodig heeft) Blijf niet verder over je limiet gaan tot je misschien levensmoe wordt. Je gezin kan hun papa beter even buiten strijd zien, dan hem nooit meer te zien. Doe er iets aan. Je huisdokter is een aanspreekpunt of je kan ook naar het
CAW gaan.
Ik ben idd van plan professionele hulp te zoeken.
Ik ben dat al lang van plan. Maar om één of andere reden blijf ik dat maar uitstellen. Net zoals ik zoveel blijf uitstellen.
2j geleden ben ik al eens naar de huisarts geweest hiermee. Ik heb toen 3 weken thuisgezeten.
Reactie arbeidsgeneesheer: ge gaat hier geen maanden thuis gaan zitten e. Let op of we zetten u op pensioen. (Ik ben statutair, kan dus niet ontslaan worden, enkel op pensioen gesteld worden).
M'n vrouw heeft een zware burnout. Ze heeft hiermee vorig jaar 4 maand thuisgezeten.
Ze had in principe langer moeten thuiszitten, maar de arbeidsgeneesheer had toen gezegd dat als ze nog een verlenging kreeg, dat ze op pensioen ging gezet worden. (Zelfde werkgever)
Dus gaat ze halftijds gaan werken en neemt ze heel veel dagen onbetaald verlof.
Door haar problemen (velen dezelfde oorzaak als bij mij) valt hier thuis enorm veel op mijn schouders. Ik doe 80% van het huishouden. Ik ga altijd naar de winkel (oa 2-3x per week naar de Albert Heijn in Gent om speciaal brood voor onze jongste ivm zijn allergieën). Ik voer ze bijna altijd naar school en ga ze halen. Ik chauffeur ook voor alle uitstapjes en hobby's (dochter is fotomodel, en daarmee moeten we gans België doorkruisen, gelukkig loopt dit op z'n einde).
Dit alles in combinatie met een full time job in continu (maar compleet onlogisch random) ploegenstelsel.
Ik ben dus compleet op, maar zonder mij implodeert hier alles. Ik moet me gewoon sterk houden.
Ik heb een paar methodes om m'n batterijen op te laden, maar die zijn steeds minder en minder effectief.
Raar maar waar, ik ben dikwijls blij als ik kan gaan werken. Daar is het rustiger, en zie ik de chaos thuis niet.
M'n vrouw gaat af en toe naar een psychologe, ik ga altijd mee, en die laat mij ook geregeld aan het woord omdat ze ook voelt dat ik met veel zit.
Maar haar "oplossingen" zijn, voor mij althans, geen oplossing. Mindfulness, tot 7 tellen en terug,... Ik kan me voorstellen dat zo een zaken bij veel mensen helpen, maar ik heb directe, werkbare oplossingen nodig. En veel van mijn problemen hebben geen kant en klare oplossing. Ik leef gewoon op hoop dat deze opgelost geraken simpelweg door tijd.
Wat mij zou helpen is: hier is een vrachtwagen met geld. Erachter een taxi met een meid, butler, tuinman, masseuse,... Maar dit is een utopie uiteraard.
Edit: bah, ik doe dat niet graag, mezelf zo openstellen.
