Archief - Depressie..wat is het..hoe ervaar je het en hoe los je het ingodsnaam op?

ValeRossi46 · 25 okt 2019

Ik ben er altijd vanuitgegaan dat als je goed bent voor iemand,daarom niet enkel financieel,talloze voorbeelden kan ik geven,dat dat in dank resulteert.
Misschien is dat iets streekgebonden,of zit ik niet op mijn plaats..maar niks is minder waar.
In mijn vorig leven was ik 2de graad metser,opgegeven omwille v rugklachten die ik met mijn 2 meter lengte niet kan vermijden.
Kheb een hele bijbouw gezet bij de buren..ze zeiden schrijf uw uren maar op.
Gans mijn bouwverlof v smorgens tot 22 a 23 uur savonds aan aan het werken geweest. Resultaat is mooie uitgebreide keuken en waskot keiproper en professioneel afgewerkt want voor mij moet dat 100% in orde zijn.
Weliswaar in het zwart en als dank heb ik zonder zever een hogedrukreiniger twv 230 euro gehad.
En zeggen ze ge had uw uren moeten opschrijven,kzeg jullie zijn buren..geef gewoon wat je zelf aanvaardbaar vind..blijkbaar is dat 0 euro.
Ik moet er geen tekening bijmaken dat ik tegen die mensen nog geen goeiedag meer zeg.
En men leven zit echt rijkelijk gevuld met dat soort.

Mike · 25 okt 2019

ValeRossi46 zei:
Ik ben er altijd vanuitgegaan dat als je goed bent voor iemand,daarom niet enkel financieel,talloze voorbeelden kan ik geven,dat dat in dank resulteert.
Misschien is dat iets streekgebonden,of zit ik niet op mijn plaats..maar niks is minder waar.
In mijn vorig leven was ik 2de graad metser,opgegeven omwille v rugklachten die ik met mijn 2 meter lengte niet kan vermijden.
Kheb een hele bijbouw gezet bij de buren..ze zeiden schrijf uw uren maar op.
Gans mijn bouwverlof v smorgens tot 22 a 23 uur savonds aan aan het werken geweest. Resultaat is mooie uitgebreide keuken en waskot keiproper en professioneel afgewerkt want voor mij moet dat 100% in orde zijn.
Weliswaar in het zwart en als dank heb ik zonder zever een hogedrukreiniger twv 230 euro gehad.
En zeggen ze ge had uw uren moeten opschrijven,kzeg jullie zijn buren..geef gewoon wat je zelf aanvaardbaar vind..blijkbaar is dat 0 euro.
Ik moet er geen tekening bijmaken dat ik tegen die mensen nog geen goeiedag meer zeg.
En men leven zit echt rijkelijk gevuld met dat soort.

Ik woon in u buurt dus als ge is wilt buiten komen pm me maar

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A6003 met Tapatalk

rumstarb · 25 okt 2019

Ga naar een goede PSYCHIATER (= dokter) ipv psycholoog (<> dokter), geloof mij dat ik weet waarover ik spreek.

Loalwa · 28 okt 2019

rumstarb zei:
Ga naar een goede PSYCHIATER (= dokter) ipv psycholoog (<> dokter), geloof mij dat ik weet waarover ik spreek.

Dit dus absoluut niet. SSRI's zijn dan wel goed in het behandelen van de symptomen, ze nemen de oorzaken nooit weg. + na een tijd kan je niet meer zonder en wordt het zeer zwaar om terug af te bouwen terwijl aan de problemen zelf niets is veranderd. Bij zware depressies is het beter om psychotherapie en medicatie te combineren.

Enfin, ik zal ook even m'n verhaal doen moest het TS helpen.
Ik heb zelf ook een tijdje in een depressie gezeten. Halverwege het middelbaar (3e/4e) begon ik in de knoop met mezelf te liggen. Ik heb me op m'n 15-16 geout als bi, en dat is bij m'n vader totaal niet in goede aarde gevallen. Hij moest totaal niets van dat "janettengedoe" weten, en daarom heb ik ook gebroken met hem. Gelukkig waren m'n ouders gescheiden en was m'n moeder zeer supportive.
Desondanks dat ik een goede vriendenkring had en dat het op school en dergelijke goed onthaald werd, had ik steeds meer en meer de gedachte dat ik alleen was en een soort van 'freak' (iets waar quasi alle holebi's wel mee gekampt hebben). Vooral de homofobe opmerkingen die ik kreeg van onbekenden hebben wel wat sporen achtergelaten. Ik was toen nog niet zelfzeker genoeg om me echt verbaal goed te kunnen verweren. Ook die dagelijkse sleur van school deden mij absoluut geen deugd. Vooral tegen het einde van het middelbaar was ik zo 'op' dat ik voor niks nog goesting had. Toen ik afstudeerde wist ik eigenlijk totaal niet wat ik nu moest doen met m'n leven.
Ik heb dan eerst een half jaar rechten gedaan, maar ik wist al na enkele weken dat dat totaal niets voor mij was. Ik zat dan zo diep dat m'n vrienden en moeder zich echt zorgen begonnen te maken.
Het heeft mij toen heel wat moeite gekost (ik was niet iemand die snel met z'n problemen te koop liep) om eens langs te gaan bij een studentenbegeleider. Die heeft mij dan doorverwezen naar een externe psychotherapeut. Bij mij was het vooral een vorm van sociale fobie die waarschijnlijk een chronische depressie getriggerd heeft (of andersom) en elkaar in stand hielden. Ik kon mij dagenlang opsluiten en totaal afsluiten van de wereld wat mij nog slechter deed voelen. Tegelijk dat ik in therapie was heb ik de overstap gemaakt naar TEW, een richting die mij echt goed lag/ligt. Omdat ik door de therapie al terug wat meer zelfvertrouwen begon te krijgen heb ik mij ook wat in het studentenleven gaan beginnen mengen. Ook begon ik me steeds meer en meer open te stellen voor de gay scene en contact met andere holebi's (iets wat ik tot dan eigenlijk grotendeels onderdrukt had).
Zo ben ik langzaamaan uit dat dal gekropen. Nu ben ik zo'n 2 jaar verder en heb ik me nog nooit zo goed gevoeld. Ik heb een enorm leuke vriendin (die ook bi is), een even leuke vriendenkring, leuke hobby's en het studeren lukt goed. Hoewel ik niet meer in therapie ben, heb ik nog altijd geregeld contact met m'n ex-psychotherapeute. Zij heeft mij enorm goed geholpen. De kans is groot dat ik nog dieper was gevallen zonder haar.

Je geraakt uit een depressie nooit op 1 2 3 uit. Je moet veel kleine stapjes maken vooraleer je echt verbetering ziet. Ik moest zelf heel m'n leven terug opnieuw indelen (bv. terug een regelmatig slaapritme, meer sporten, matigen met alcohol, jezelf echt verplichten om buiten te komen en zaken niet uit te stellen, ...) en vooral veel praten over je problemen en uit die spiraal van negatieve gedachten geraken. In het begin was dat heel zwaar, maar na een tijd komt er licht aan het eind van de tunnel. Ik heb nu nog altijd wel dagen dat ik me down voel, maar tegenwoordig kan ik de charme van een dagje me-time vaak enorm appreciëren.
Of zoals Dirk De Wachter onlangs nog zei, zonder ongeluk bestaat er ook geen geluk.

Nordkapp · 1 nov 2019

Fransz zei:
Kijk ook eens naar de miserie van een ander. Je bent echt niet de enige met problemen hoor.

Ik ken er die:
- hun vader nooit hebben gekend
- hun kindje gestorven is na 4 jaar
- geen armen hebben
- kanker hebben
- gestorven zijn toen ze 17 waren

Met zelfbeklag kom je nergens. Als ge uwe pa dan toch zo graag zag, maak dan iets van je leven, haal er het maximale uit en zorg dat hij fier op jou zou geweest zijn. Of als je er in gelooft, dat hij fier op jou is.

Ik sluit me hier bij aan.
Zelf heb ik vaak depressieve gedachten gecombineerd met soort van dwanghandelingen (die ik toch al wat meer onder controle heb) en wat ik vooral kan aanraden is om te relativeren.
Als je iets voor hebt of je voelt je slecht weet dan dat er altijd mensen zijn die het slechter hebben. Je moet maar eens naar het journaal kijken.

ValeRossi46 · 8 nov 2019

Nordkapp zei:
Ik sluit me hier bij aan.
Zelf heb ik vaak depressieve gedachten gecombineerd met soort van dwanghandelingen (die ik toch al wat meer onder controle heb) en wat ik vooral kan aanraden is om te relativeren.
Als je iets voor hebt of je voelt je slecht weet dan dat er altijd mensen zijn die het slechter hebben. Je moet maar eens naar het journaal kijken.

Men kan dit soort reacties natuurlijk niet uitsluiten.
U ff down voelen is geen depressie,een neuroloog kan een depressie waarnemen via scans,das iets dat u overkomt en de ene is daar meer vatbaar voor door gen dan de andere.
Da heeft nu is gen klote te maken met u ff down voelen,das ne constante staat v ongevoeligheid,neerslachtigheid en extreem gebrek aan motivatie,zelfs liefde kent geen plaats meer.
Iedereen wilt terug naar zen oude zelf die ermee te maken krijgt,ma das gene knop dat ge indrukt..Informeer u vooraleer onzin uit te kramen.

Mulan · 9 nov 2019

Valerossi slaat de nagel op de kop, iemand die wat down is, kan wél nog relativeren.
Iemand met een zware depressie ziet de voorbeelden die jullie aanhalen enkel als extra redenen om niet meer deel te nemen aan deze wereld (ofwel door je af te sluiten, ofwel door er een einde aan te maken) want de wereld is toch om zeep, maakt niet uit of je goed of slecht bent, je best doet of niet, we are all doomed.
Maar ik blijf er op hameren, een depressie hoeft geen levenslang vonnis te zijn mits de juiste begeleiding

Squidward · 30 dec 2019

Nog mensen die al zo lang depressief zijn, dat ze eigenlijk niet weten wie zijn ‘zonder black dog’?

willydrama · 30 dec 2019

@ valerossi ik ken nog project vlakbij tremelo om even batterijen op te laden PM

Greenie · 1 jan 2020

Depressie gehad na het middelbaar. Al waren de externe factoren wel wat milder dan hier in de topic.

Gefocussed op wat ik graag deed.
En heb mij op de studies zelf gefocussed ipv alles er rond.
Meer upbeat series(/anime)/muziek luisteren.

Ik denk dat deze wel belangrijk zijn om uit eender welker depressie te komen.
- Iets doen wat je graag doet
- Doel in het leven (zo klein/groot als je zelf wilt)
- Possitieve vibes ontvangen

MiniJeffrey · 2 jan 2020

ValeRossi46 zei:
Titel spreekt voor zich.
Ik kamp sinds eerlijkgezegd de zelfmoord v men vader met in combinatie mislukte relaties etc toch met een soort v depressie.
Ik steek dat niet graag op externe factoren maar iets is mij overkomen allessinds.
Ik voel me leeg vanbinnen..futloos..zelfs gevoelloos.
Ik doe men job nog en eerlijkgezegd is dat nog het beste.
Ik kom thuis en val in eenzaamheid en een zwart gat.
Mijn hobby's interesseren me niet meer en uiteraard zelfmedicatie in de vorm v alcohol is zeker geen uitzondering.
Dit is geen topic voor mezelf ..maar zijn er nog mensen zoals mij? Die dagelijks de wereld aan hun zien voorbijgaan..ondanks talloze pogingen..mensen met slechte bedoelingen en messen in de rug..ondanks de beste wil vd wereld.
Dit is geen noodkreet,ik zoek lotgenoten.
Veel dank.

Ik kan je maar 1 raad geven: ga naar een psychiater. Dit zijn specialisten die je kunnen helpen. Geen zorgen: ze gaan je niet meteen opnemen of met meds volproppen. Ze gaan vooral kijken wat er met je aan de hand is en je dan een behandelplan opstellen. Waarschijnlijk psychotherapie ondersteund met antidepressiva.

Depressie heeft alles te maken met een verkeerde huishouding van stoffen in de hersenen. Je kunt hier meestal niet gewoon op je eentje overheen raken. Zoek hulp, het werkt echt.

MiniJeffrey · 2 jan 2020

Fransz zei:
Kijk ook eens naar de miserie van een ander. Je bent echt niet de enige met problemen hoor.

Ik ken er die:
- hun vader nooit hebben gekend
- hun kindje gestorven is na 4 jaar
- geen armen hebben
- kanker hebben
- gestorven zijn toen ze 17 waren

Met zelfbeklag kom je nergens. Als ge uwe pa dan toch zo graag zag, maak dan iets van je leven, haal er het maximale uit en zorg dat hij fier op jou zou geweest zijn. Of als je er in gelooft, dat hij fier op jou is.

En de prijs voor eerste idioot van het jaar gaat naar jou.

DarK-OnE · 2 jan 2020

MiniJeffrey zei:
En de prijs voor eerste idioot van het jaar gaat naar jou.

Laat mij beginnen met te zeggen dat ik de situatie van OP niet ken en dus zeker niet op de man wil spelen. Zaken als zelfmoord van een ouder of een kind moeten afgeven na een lange slepende ziekte zijn ronduit vreselijk en wens ik niemand toe. Alles wat ik hierna type is algemeen bedoeld, en niet specifiek op eender wie die hierboven gereageerd heeft en iets heeft meegemaakt. Lees deze alinea nog eens als je met uw muis al over de "Reageren" linkt hoovert en het schuim al op uw lippen staat.

Ik kan mij toch niet van de indruk ontdoen dat men tegenwoordig nogal snel met termen gooit zoals depressie, burn-out, dyslexie, ADHD enz. Het is bijna een modeverschijnsel geworden. Vroeger zei men "hij heeft het even moeilijk" en nu is het "hij is depressief". Vroeger zei men "hij is overspannen en heeft een weekje verlof nodig" en nu zegt men "hij heeft een burn-out". Vroeger zei men "het is een echt actief buitenkind met veel energie" en nu zegt men "hij heeft ADHD". Vroeger zei men "hij leest niet zo goed" en nu zegt men "hij heeft dyslexie". Ik heb de indruk dat elk mogelijk probleem direct een label moet krijgen en één of andere dure coach die dan voor begeleiding zorgt tegen woekerprijzen. Zeker dyslexie wordt snel als excuus erbij gehaald om zeker te zijn dat zoon- of dochterlief toch zal mogen doorgaan naar het volgende leerjaar en zonder ook maar enige vorm van druk op de ouders te leggen zodat zij niet naar een andere school zullen gaan. Vroeger zei de juf tegen de kindjes die niet goed mee konden: je kan woensdagnamiddag naar de takenjuf komen. En in de agenda schreef de juf dan dat de ouders wat meer moesten oefenen met hun kind.

Ik ben toch niet de enige die dat vind, vermoed ik?

En ja ik heb het geluk zelf geen depressie, burn-out, dyslexie of ADHD te hebben. Maar ik ken er wel meer dan genoeg in mijn directe vriendengroep.

neutrofiel · 2 jan 2020

DarK-OnE zei:
Laat mij beginnen met te zeggen dat ik de situatie van OP niet ken en dus zeker niet op de man wil spelen. Zaken als zelfmoord van een ouder of een kind moeten afgeven na een lange slepende ziekte zijn ronduit vreselijk en wens ik niemand toe. Alles wat ik hierna type is algemeen bedoeld, en niet specifiek op eender wie die hierboven gereageerd heeft en iets heeft meegemaakt. Lees deze alinea nog eens als je met uw muis al over de "Reageren" linkt hoovert en het schuim al op uw lippen staat.

Ik kan mij toch niet van de indruk ontdoen dat men tegenwoordig nogal snel met termen gooit zoals depressie, burn-out, dyslexie, ADHD enz. Het is bijna een modeverschijnsel geworden. Vroeger zei men "hij heeft het even moeilijk" en nu is het "hij is depressief". Vroeger zei men "hij is overspannen en heeft een weekje verlof nodig" en nu zegt men "hij heeft een burn-out". Vroeger zei men "het is een echt actief buitenkind met veel energie" en nu zegt men "hij heeft ADHD". Vroeger zei men "hij leest niet zo goed" en nu zegt men "hij heeft dyslexie". Ik heb de indruk dat elk mogelijk probleem direct een label moet krijgen en één of andere dure coach die dan voor begeleiding zorgt tegen woekerprijzen. Zeker dyslexie wordt snel als excuus erbij gehaald om zeker te zijn dat zoon- of dochterlief toch zal mogen doorgaan naar het volgende leerjaar en zonder ook maar enige vorm van druk op de ouders te leggen zodat zij niet naar een andere school zullen gaan. Vroeger zei de juf tegen de kindjes die niet goed mee konden: je kan woensdagnamiddag naar de takenjuf komen. En in de agenda schreef de juf dan dat de ouders wat meer moesten oefenen met hun kind.

Ik ben toch niet de enige die dat vind, vermoed ik?

En ja ik heb het geluk zelf geen depressie, burn-out, dyslexie of ADHD te hebben. Maar ik ken er wel meer dan genoeg in mijn directe vriendengroep.

Probleem ligt voor een deel een beetje bij de mensen (en hun verwachtingen) zelf.

- Kind doet het slecht op school -> Naar de dokter /psycholoog / logopedist want het is toch onmogelijk dat ons kind niet de slimste van de klas is. Als arts voel je je dan gedwongen om iets voor te schrijven en om iets voor te schrijven moet er een diagnose zijn. (=> veel meer ADHD, ADD) (dyslexie en discalculie is natuurlijk wel een ander verhaal)

- Persoon voelt zich eens een tijdje slechter of doet er wat langer over dan 'de norm' om over een verlies te geraken -> Naar de dokter want het kan toch niet zijn dat je maanden niet kan werken. Dan voelt de arts zich weer verplicht om antidepressiva voor te schrijven terwijl dat gewoonweg niet nodig is, een goed gesprek en genoeg tijd zal veel meer helpen. (echte depressies zijn nog iets anders natuurlijk)

Op zich is het geen slechte zaak dat er meer diagnoses zijn als die correct zijn, dan kunnen die mensen ook geholpen worden. Ik kan mij inbeelden dat er vroeger over zo'n zaken niet gesproken werd en er dus ondergediagnoseerd werd. Vandaag de dag is het dan weer volledig doorgeslagen naar te veel diagnoses, absurd veel inname van antidepressiva etc. ...

Straddle · 2 jan 2020

MiniJeffrey zei:
En de prijs voor eerste idioot van het jaar gaat naar jou.

Zijn reactie slaat nochtans de nagel op de kop in de depressie discussie.

straight_six · 2 jan 2020

MiniJeffrey zei:
En de prijs voor eerste idioot van het jaar gaat naar jou.

Aangezien die post in oktober was dan kan dat niet.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Ohm · 2 jan 2020

Ik heb een tijd in een depressie gezeten met zelfmoordgedachten.

Was een jaar of 22 a 23.
Geen diploma, vast in een laagbetaalde job dat mij niets voldoening gaf. Thuiskomen, eten, gamen, slapen, werken,...rinse en repeat.
De wereld, de mensen,...alles kon ontploffen toen.
Ik voelde mij gefaald, ongewild, ik kon nooit iets goed doen, alles wat ik zei en deed werd direct afgeblokt. Ging niet meer met mensen om, heb mijn vrienden laten vallen en viel uiteindelijk terug op het roken van weed want dit was de enige moment op de dag dat mij goed deed voelen. Het was voor mij een vlucht uit de realiteit omdat het mij een uurtje eens niet aan de hele miserie op de wereld deed denken.
Ik zocht iemand om over mijn gevoelens te praten, maar dit was onmogelijk. Thuis kon ik hier niet mee terecht omdat praten over gevoelens nooit werd gedaan. Dan zocht ik hulp via fora’s op internet. Deze mensen verwezen mij dan door naar een therapeut of “ik moest mij niet zo aanstellen”.

Meer en meer begon ik dan te denken aan zelfmoord. Had een goed plekje gevonden, de brug van Vilvoorde, en reed hier ook vaak voorbij om de omgeving te controleren (welke plek op de brug ideaal was om af te springen zodat ik zeker was dat mijn val niet te vroeg gebroken zou worden). Ik schakelde zelfs google maps in en reed ook vaak onderaan de brug rond om te kijken.

Het is uiteindelijk nooit gebeurd (duh).

Uiteindelijk ben ik er op korte termijn eruit geraakt.
Ik weet echt niet hoe of door welke omstandigheden ik terug “beter” ben kunnen worden.
Het is allemaal zeer wazig en herinner mij nog maar enkele flarden uit die periode dat, denk ik, een jaartje heeft geduurd.

Uiteindelijk een diploma behaald, ander werk gezocht, dan nog een extra opleiding gevolgd en nu ben ik tevreden met mijn leven.

straight_six · 2 jan 2020

DarK-OnE zei:
Laat mij beginnen met te zeggen dat ik de situatie van OP niet ken en dus zeker niet op de man wil spelen. Zaken als zelfmoord van een ouder of een kind moeten afgeven na een lange slepende ziekte zijn ronduit vreselijk en wens ik niemand toe. Alles wat ik hierna type is algemeen bedoeld, en niet specifiek op eender wie die hierboven gereageerd heeft en iets heeft meegemaakt. Lees deze alinea nog eens als je met uw muis al over de "Reageren" linkt hoovert en het schuim al op uw lippen staat.

Ik kan mij toch niet van de indruk ontdoen dat men tegenwoordig nogal snel met termen gooit zoals depressie, burn-out, dyslexie, ADHD enz. Het is bijna een modeverschijnsel geworden. Vroeger zei men "hij heeft het even moeilijk" en nu is het "hij is depressief". Vroeger zei men "hij is overspannen en heeft een weekje verlof nodig" en nu zegt men "hij heeft een burn-out". Vroeger zei men "het is een echt actief buitenkind met veel energie" en nu zegt men "hij heeft ADHD". Vroeger zei men "hij leest niet zo goed" en nu zegt men "hij heeft dyslexie". Ik heb de indruk dat elk mogelijk probleem direct een label moet krijgen en één of andere dure coach die dan voor begeleiding zorgt tegen woekerprijzen. Zeker dyslexie wordt snel als excuus erbij gehaald om zeker te zijn dat zoon- of dochterlief toch zal mogen doorgaan naar het volgende leerjaar en zonder ook maar enige vorm van druk op de ouders te leggen zodat zij niet naar een andere school zullen gaan. Vroeger zei de juf tegen de kindjes die niet goed mee konden: je kan woensdagnamiddag naar de takenjuf komen. En in de agenda schreef de juf dan dat de ouders wat meer moesten oefenen met hun kind.

Ik ben toch niet de enige die dat vind, vermoed ik?

En ja ik heb het geluk zelf geen depressie, burn-out, dyslexie of ADHD te hebben. Maar ik ken er wel meer dan genoeg in mijn directe vriendengroep.

neutrofiel zei:
Probleem ligt voor een deel een beetje bij de mensen (en hun verwachtingen) zelf.

- Kind doet het slecht op school -> Naar de dokter /psycholoog / logopedist want het is toch onmogelijk dat ons kind niet de slimste van de klas is. Als arts voel je je dan gedwongen om iets voor te schrijven en om iets voor te schrijven moet er een diagnose zijn. (=> veel meer ADHD, ADD) (dyslexie en discalculie is natuurlijk wel een ander verhaal)

- Persoon voelt zich eens een tijdje slechter of doet er wat langer over dan 'de norm' om over een verlies te geraken -> Naar de dokter want het kan toch niet zijn dat je maanden niet kan werken. Dan voelt de arts zich weer verplicht om antidepressiva voor te schrijven terwijl dat gewoonweg niet nodig is, een goed gesprek en genoeg tijd zal veel meer helpen. (echte depressies zijn nog iets anders natuurlijk)

Op zich is het geen slechte zaak dat er meer diagnoses zijn als die correct zijn, dan kunnen die mensen ook geholpen worden. Ik kan mij inbeelden dat er vroeger over zo'n zaken niet gesproken werd en er dus ondergediagnoseerd werd. Vandaag de dag is het dan weer volledig doorgeslagen naar te veel diagnoses, absurd veel inname van antidepressiva etc. ...

Jullie weten echt voor geen meter waar je over praat..

Over die adhd alleen al. Tenenkrommende reactie. Denk je nu serieus dat je zo gemakkelijk aan relatine geraakt?

Die kinderen ondergaan een hele reeks van testen en onderzoeken door een psycholoog, psychiater, orthopedagoog, .. voor ze beslissen en zelfs mogen beslissen om die medicatie op te starten. En ze moeten het er dan nog allemaal samen over eens zijn. Als ze bij 1 van allemaal niet slecht scoren dan is krijg je er al geen.

Mss was het vroeger simpeler, maar ze gaan niet zomaar een kind relatine gaan geven die het niet echt nodig heeft.

Net zoals al de rest van jullie voorbeelden die evengoed op niets slaan. We zijn niet meer in de jaren 90 dat je dokter zomaar iedere pil kan en mag voorschrijven.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

beryl · 3 jan 2020

straight_six zei:
Jullie weten echt voor geen meter waar je over praat..

Over die adhd alleen al. Tenenkrommende reactie. Denk je nu serieus dat je zo gemakkelijk aan relatine geraakt?

Die kinderen ondergaan een hele reeks van testen en onderzoeken door een psycholoog, psychiater, orthopedagoog, .. voor ze beslissen en zelfs mogen beslissen om die medicatie op te starten. En ze moeten het er dan nog allemaal samen over eens zijn. Als ze bij 1 van allemaal niet slecht scoren dan is krijg je er al geen.

Mss was het vroeger simpeler, maar ze gaan niet zomaar een kind relatine gaan geven die het niet echt nodig heeft.

Net zoals al de rest van jullie voorbeelden die evengoed op niets slaan. We zijn niet meer in de jaren 90 dat je dokter zomaar iedere pil kan en mag voorschrijven.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Er zijn wetenschappelijke studies die aankaarten dat adhd overgediagnostiseerd wordt. Als ze wetenschappelijk onderzoek doen naar adhd wordt de diagnose van de testsubjecten altijd eerst opnieuw gesteld omdat er veel te veel mensen zijn die verkeerdelijk adhd als diagnose gekregen hebben die het niet hebben. Er is zelfs niet eens een echt wetenschappelijke consensus over wat adhd is. Adhd is nog steeds een vaag begrip met brede klachten en er is niet echt iets dat je biologisch vaststellen.

neutrofiel · 3 jan 2020

straight_six zei:
Jullie weten echt voor geen meter waar je over praat..

Over die adhd alleen al. Tenenkrommende reactie. Denk je nu serieus dat je zo gemakkelijk aan relatine geraakt?

Die kinderen ondergaan een hele reeks van testen en onderzoeken door een psycholoog, psychiater, orthopedagoog, .. voor ze beslissen en zelfs mogen beslissen om die medicatie op te starten. En ze moeten het er dan nog allemaal samen over eens zijn. Als ze bij 1 van allemaal niet slecht scoren dan is krijg je er al geen.

Mss was het vroeger simpeler, maar ze gaan niet zomaar een kind relatine gaan geven die het niet echt nodig heeft.

Net zoals al de rest van jullie voorbeelden die evengoed op niets slaan. We zijn niet meer in de jaren 90 dat je dokter zomaar iedere pil kan en mag voorschrijven.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Paar maanden geleden: familielid voelt zich al een tijdje wat minder, gaat 1 keer naar de huisarts en komt terug met antidepressiva. Quasi iedereen in een vechtscheiding die ik ken, 1 keer naar de huisarts en ze hebben antidepressiva.

Dat er bij kinderen vandaag iets voorzichtiger gewerkt wordt kan ik geloven (paar jaar geleden toch al niet naar mijn ervaring).

Als ik vandaag naar mijn huisarts ga en ik vraag rilatine, dan krijg ik dat.

Archief - Depressie..wat is het..hoe ervaar je het en hoe los je het ingodsnaam op?

ValeRossi46

Legacy Member

Mike

Legacy Member

rumstarb

Legacy Member

Loalwa

Legacy Member

Nordkapp

Legacy Member

ValeRossi46

Legacy Member

Mulan

Legacy Member

Squidward

Legacy Member

willydrama

Legacy Member

Greenie

Legacy Member

MiniJeffrey

Legacy Member

MiniJeffrey

Legacy Member

DarK-OnE

Legacy Member

neutrofiel

Legacy Member

Straddle

Legacy Member

straight_six

Legacy Member

Ohm

Legacy Member

straight_six

Legacy Member

beryl

Legacy Member

neutrofiel

Legacy Member