Toen we Kafé Marqué verlieten was ‘t een uur of twee, halfdrie. De sfeer in de groep was uitgelaten. Alleen Lies was wat stiller, of misschien leek dat maar zo? Lies was toch altijd wat stiller? Shit! Ik was mij vanalles in mijn hoofd aan ‘t steken. ’t Was Ferre zijn feest, Ferre zijn verjaardag. Hij had recht op uitbundige vrienden. Op de terugweg hadden we muziek opgezet. Chris zat naast mij. Op een gegeven moment draaide hij zich om naar de anderen. ‘Hé mannen, wie doet er mee stoelendans? Iedere keer als ik de muziek uitdraai, moet Wim stoppen , en dan moeten we allemaal van plaats wisselen. Allé, ik bedoel, iedereen behalve jij, hé Wim!’ Iedereen in de auto dolenthousiast. Ik wilde geen spelbreker zijn, niet nog eens, deed dus maar mee. We reden verder. Chris zette de muziek uit, ik stopte en hop, iedereen vloog uit de auto. Zo ging dat een paar keer verder. Op een bepaald moment kwam Lies op de stoel naast mij terecht. ’t Was haar beurt om de muziek uit te draaien, maar hoe lang ze dat liet duren.... Ik voelde mij ineens zo onwennig naast haar. Draai die muziek uit. Draai die muziek uit, trut. Ik had ze verdomme bijna in haar plaats uitgedraaid, zo zenuwachtig werd ik van haar aanwezigheid naast mij. Toen stopte Ferre langs de kant van de weg en vroeg wat we aan ’t doen waren. Tja, dat was natuurlijk weer iets voor Ferre. Hij ging hetzelfde spelletje ook bij hen in de auto doen, maar hij ging er nog een ‘extra dimensie’ aan geven. Op ’t moment dat hij stopte, moest ik ook stoppen. Iedereen moest dan uitstappen en van auto wisselen. Zo gezegd, zo gedaan. Het spel sloeg aan. Iedereen verwisselde van plaats, en daarna nog eens, en nog eens... Ondertussen waren we op de Singel terechtgekomen. Het begon wat te regenen. ’t Was gedaan met spelen. Maar Ferre wist natuurlijk van geen ophouden. Hij bleef maar stoppen en doorrijden, en stoppen en doorrijden… Een beetje treiterachtig zo. Ik liet mij niet kennen, dus ik stak hem voorbij. Naast elkaar rijden, lachen en zwaaien, de muziek loeihard tegen mekaar op… Ambiance! Ik stak de Ferre voorbij, en toen stak de Ferre mij weer voorbij… We begonnen sneller en sneller te rijden. ’t Was typisch iets dat ons overkwam. Het leek alsof hij mij uitdaagde. Zo van: kijk ik kan toch rapper. Rapper, beter, hoger, verder… De sfeer van vroeger kwam weer opzetten, het elkaar uitdagen en niet willen onderdoen voor de andere. En de anderen in de auto mij maar aanmoedigen: ‘Komaan jong, haal hem in, je kunt toch wel sneller zeker, er is hier geen verkeer, komaan!’ De weg was inderdaad open, ik liet mij meeslepen door hun enthousiasme. Ik gaf gas bij, reed 80, 90, 100, 120. Veel te snel op dat stuk weg. Ik voelde zo’n vreemde mengeling van spanning en schrik, schrik voor wat er zou kunnen gebeuren, maar dat racen gaf mij een enorme kick, en ik begon Ferre in te halen!
