Archief - down, depressief ?

Telkens als het onweert, en we moeten de elektrische apparaten aflsluiten: depri , damn no more tv and pc

Iemand die niet geniet van donder en bliksem is volgens mij knettergek.
(die woordkeuze ... )

Hmgrwngd zei:

Iemand die niet geniet van donder en bliksem is volgens mij knettergek.
(die woordkeuze ... )

Klik om te vergroten...

Niets beter dan eens een kijkje te nemen vanop mijn bed naar buiten.
Met mijn raam open op de vernsterbank liggen zien zonder dat er regen binnenkomt.

Tegenwoordig heb ik een portable .
Kan ik een 4tal uurtjes op batterij doen.
(Kwam me handig uit tijdens stroomuitval tijdens de winter)

Hmgrwngd zei:

Iemand die niet geniet van donder en bliksem is volgens mij knettergek.
(die woordkeuze ... )

Klik om te vergroten...

Als het onweer te lang aanhoudt, en de verveling slaat toe, dan kan gekheid een rol gaan spelen ja.

Blood_Raven zei:

Depressief zijn is daadwerkelijk een probleem maar tegenwoordig is iedereen met het minste kwaaltje dit begrip zo hol als iets aan het maken.
Waardoor dat het eigenlijke probleem sociaal enorm afgezwakt wordt e, het probleem niet meer ernstig genomen wordt na een bepaalde tijd.
Ik vond PureFun zijn reply geniaal omdat hij perfect schetste wat het gevolg gaat zijn als de
gemiddelde 14 jarige zijn steen en been geklaag om het minste verderzet en zichzelf depressief noemt om de vijf botten.
Het feit dat er al in 'jongerentaal' zo'n woordje als 'depri' bestaat doet me gewoon walgen en ik krijg bijna telkens kotsneigingen als ik dit woord hoor.
Dit stomme woordje is zo al een voorbeeld van deze verzwakking die er op gang is.

Klik om te vergroten...

PureFun was anders wel goed bezig met iedereen over dezelfde kam te scheren en te zeggen dat depressies enkel bestaan in de geest van kleine meisjes

Hellrabbit zei:

PureFun was anders wel goed bezig met iedereen over dezelfde kam te scheren en te zeggen dat depressies enkel bestaan in de geest van kleine meisjes

Klik om te vergroten...

Bwah in de geest van kleine meisjes zou ik niet zeggen.
Hij is wel het voorbeeld/bevestiging van de mentaliteit die er nu aan het ontstaan is rond 'depressies', vandaar dat ik zijn reactie geniaal vond.
Na die zin ben ik dus verder gegaan met het zagen over hoe dat imago beklad wordt in mijn opinie.
Misschien had ik beter een extra return gezet tussen 1ste zin en text of de ironic smiley.

23, ik heb wel al wat moeten doorstoon in mijn leven, maar ik heb een te grote vriendekring die mij vooruit trekt in het leven .
ik heb de tijd niet voor stil te zitten en na te denken over mijn problemen!

goed? niet goed?

don't care, ik voel me goed in mijn vel.

enfin die lange gezichten, om 7 uur al aan t'station staan bvb 5 dagen aan een stuk is VEEL te vroeg ..voor iedereen peins ik

Daarom sta ik altijd op om 13u; en ga ik slapen om 03u 's nachts.

Dan hoef je die vreselijke realiteit niet mee te maken.

Op treinen/bussen/straten is het echt moeilijk om een niet-gehaast, lachend gezicht te vinden.

Hmgrwngd zei:

Daarom sta ik altijd op om 13u; en ga ik slapen om 03u 's nachts.

Dan hoef je die vreselijke realiteit niet mee te maken.

Op treinen/bussen/straten is het echt moeilijk om een niet-gehaast, lachend gezicht te vinden.

Klik om te vergroten...

Hmm yes, ik heb ook liefst de vroege of late shifts, ipv de gewone dag. Hoewel velen het gek vinden, blijft het veel meer voordelen hebben dan de dag-shift. Veeel minder volk op de baan en je hebt meer mogelijkheden om overdag iets te regelen, ergens afpraken te maken. Als de dag-shift begint is het recht de file in, aan de ronde punten, staan er stoeten van een km, 's morgen kom ik amper 10 wagens tegen. Tuurlijk, soms wel vroeg opstaan, maar eens je dat gewoon wordt, haal je er veel voordeel uit. En na/voor 14 uur, kan je dan vanalles regelen, anders heb je daar amper nog de tijd voor, en gaat men weer allemaal tegelijkertijd.

beuh,down is hoe ik mij nu voel doort feit dak weer thuis zit,en het zaterdagavond is...klotewonde die nog moet genezen
depressief is wa ik zal worden als da maanden aanhoudt,wa hopelijk ni zal zijn

Marsmillo zei:

Ik zal niet zeggen dat deze uitleg niet klopt, maar ik zal u wel zeggen dat er een hoop halve waarheden en veronderstellingen in staan. Daarom raad ik u eens aan een paar boeken over dit onderwerp te lezen van bvb. psychiater en depressie-specialist Arnoud Tanghe.

Klik om te vergroten...

Kan allemaal heel goed zijn. Ik ben dan ook geen professioneel, enkel maar geïnteresseerd in psychologie doordat ik mezelf ook heb bijgestuurd op een paar vlakken. Ik geloof gewoon heel sterk in het feit dat mensen enkel zichzelf gek maken, en dat dat bijgevolg ook door zichzelf op te lossen valt, aangezien daar de oorzaak ligt. Die depressie, dat is maar een gevolg van het voorgaande. Tis ook niet dat ik compleet ongeïnformeerd ben trouwens, ik heb het ook manum militari mogen leren. Misschien ben ik wel wat bevooroordeeld, dat geef ik toe, ik ga dan ook op mijn eigen ervaringen af. En die ervaring is - en ik wou dat dat andes was - dat psychiaters ietsje te snel de neiging hebben om uw hoofdprobleem de depressie te noemen, en niet de achterliggende redenen, en u gelijk anti-depressiva voorschrijven die uw eigenlijk probleem (dus niet uw depressie) niet oplossen. Nogmaals, ik zeg niet dat die dingen hun nut niet kunnen hebben in bepaalde situaties, maar ik verkies (en promoot) andere wegen.

Nuja, ik denk dat mijn punt van mijn betoog het volgende is. Ik vind het grof hoeveel mensen zich wegsteken (nuja, hun fout niet, ze worden zo gecatalogeerd door professionelen) achter het label "ik ben depressief". Of borderline, nog zowiets. Men roept dat tegenwoordig vaker en vaker in als deus ex machina om een foutje, onvolledigheid, wispelturigheid of incompetentie (wat is daar trouwens mis mee ? we 're only human, remember) van zichzelf te rechtvaardigen. En zo kunt ge uw probleem ook niet oplossen, als ge 't mij vraagt. Tis gewoon een feit (sta er maar eens bij stil) dat het geen zin heeft om uw gemoedstoestand te laten afhangen van dingen die ge niet in de hand hebt. Als er morgen een atoombom ontploft, ga ik mij daar alleszinds niet door depressief laten voelen, want dat heeft simpelweg geen zin. Het is een keuze die elke mens heeft én kan maken, alleen is het niet evident (daar ben ik mij bewust van) van dat te beseffen, en effectief ook in de praktijk te brengen.

61...

Life burns ad:

Robinvv zei:

61...

Life burns ad:

Klik om te vergroten...

idd ad:

kheb een zuske van bijna 7 die ik door verschillende omstandigheden de 1ne week maar 4 uur zie en de andere week ne hele zaterdag en zondags van 10 tot 19u

gelijk veel mensen in zo een situatie zeggen " die tijd da ge samen zijt vliegt om , en uren lijken minuten " , ik kan enkel die stelling bevestigen ad: zoveel van haar leven en opgroei jaren die ik mis waar ik als we wettelijk en medisch ( bloedverwant , blabla ) gezien recht op heb , dat is hard...

vandaag was nu een uitzondering omdat het ne "zondag"' was dus ben pas terug hier van 20u , maar het enigste waar ik de voorbije 4 uur heb aan kunne denke is die lach en omhelzing da ze geeft wnnr ik binnekom en da droevig gezicht wnnr ik zeg "het is tijd da ik vertrek"

nu ben ik weer shit qua gevoelens tot de volgende keer da ik haar zie ( miss da ik ze woensdag zie ,das nog nie zeker ) en dan ist weer niks als fun als ik ze zie , en dan uren later weer de verbreking en hop weer ne dag of 4 down...

in theorie heb ik recht om bij haar te zijn , tis mn zuske after all , maar soms moet je in het leven wegen afsluiten uit noodzaak.Ben stikkapot , al van 7 u wakker om haar bezig te zien als ze knutselt of te helpe en mn ogen liggen als het ware toe terwijl ik hier typ , maar slapen zit er nie in atm ad:

opblaasbare WC zei:

Amen,

de ondraagelijke lichtheid van het bestaan maakt mensen blijkbaar kapot terwijl het de grootste geruststelling is die er is. je ziet het ook overal, in de winkel lacht nooit iemand, op de trein zit iedereen alsof ze op weg zijn naar auswitsch en in het verkeer zie je iedereen gestresseerd zitten ...

ach, wat ben ik dan een gelukig mens denk ik dan. echt waar, het is hilarisch om de mensen als een kieken zonder kop in het perfect conformitische wereldtje te zien rondlopen op weg naar niets. voor wie wat meer wetenschappelijk werk wilt lezen raad ik ten zeerste iets aan van juliet schor; The new politics of consumption. een uber-grappig verhaal over de amerikaanse maatschappij waar men merkt dat daar ongeveer 70% van de bevolking in een permanente staat van ongeluk leeft omdat ze zich steeds weer grote en valse beelden weerspiegelen en ze nog steeds gevloven dat een Hummer en bmw een mens gelukkig maakt, met alles gevolgen vandien (keeping up with the jonesses') en wat blijkt, die sociale vergelijking zorgt ervoor dat de amerikanen met de dag ongelukkiger worden. de gemiddelde amerikaan spaart niet meer, bouwt enorme schulden op en blijft consumeren op krediet en vind het ware geluk nooit. en wat blijkt ? de westerling die uit de ratrace stapt en zich niets meer aantrekt van het volledige fake conformistische wereldje wordt gelukkiger met de dag en leeft gemiddeld 10jaar langer. conclusie van de hele zaak is dat mensen eigenlijk zeer dom zijn, niet met zichzelf kunnen omgaan en zich constant valse waarden voorspiegelen en proberen te voldoen aan een algemene maatschappelijke norm waardoor ze enorm ongelukkig zijn. wie daarentegen zich niets van al dat gefake aantrekt, die leeft veel langer (10jaar) is veel gelukkiger, maakt zelden depressies mee, is vredelievend en heeft een groter sociaal leven en bovendien is hij gelukkig ongeacht wat de man op straat van hem denkt.

trouwens enorm zielig en triestig om te zien dat de helft op dit forum met een depressie zit, nuja, verwondert me langs geen kanten. die mensen hebben dringend hulp nodig of ze riskeren zich de rest van hun leven van depressie naar depressie te slepen ... en vergeet vooral niet naieve kindjes om je perfect te conformeren om op je 40ste op een dag op te staan en te beseffen dat je hele leven vergooid is omdat je nooit gedaan hebt wat je wou en wel wat 'de maatschappij' en de norm je voorhield. men noemt dit een midlifecrisis.

bon, en dit alles geschreven door een Econoom met specialisatie boekhouden dus van links-fanatisisme moet je me ook niets verwijten

bij deze ga ik nog even vieren hoe fantastisch het leven wel is.
ahoi gegroet medemens.

oh la la la, c'est magnifique

Klik om te vergroten...

Mooi samengevat, zit veel waarheid in vermoed ik.
De gelukkigste mensen zijn inderdaad diegenen die zich van de sociale normen weinig aantrekken. (een voorbeeld: uiterlijk, bezittingen, hoe je te gedragen en praten, enzovoort). De meeste mensen zijn inderdaad heel dom, drijfveer van de mode. GSM, kleren, uiterlijk, gedrag, smaak (velen hebben zelf geen smaak/identiteit maar volgen het hoopje)

En gelukkig zijn of niet zit in het hoofd, en het is niet makkelijk om iets slechts eruit te krijgen, maar het is zeker mogelijk, vechten, ondergaan (experience is the hard teacher), de interessante mensen van de nietsnutten onderscheiden...

m'n score was 51, maar die score klopt niet want er zijn vragen bij waarvan de oorzaak medisch is bv "I have trouble sleeping through the night" en "I get tired for no reason" "My mind is as clear as it used to be" "I find it easy to do the things I used to"
dus het is onzeker hoe ik daar moet opreageren

ff een bump

Mijn ma is al een tijdje down en ik denk dat stilaan tot een depressie begint te lijden. Soms zit/ligt ze urenlang in de zetel te kijken naar, tjah niks eigenlijk. Gewoon denken. Ze heeft al enkele keren geprobeerd om te verhuizen (we wonen in een sociale wijk) naar een andere sociale wijk, maar in een dorp/stad.

Door problemen van vroeger met mijn vader, is zij het dus afgebold, omdat ze beu was dat mijn pa soms dronken naar huis kwam en agressief werd tegen mij, moeder,...

Ze mocht geen taalcursus Nederlands volgen, omdat ze daar te stom voor was (woorden van mijn vader). Uiteindelijk beetje bij beetje leert ze Nederlands en na een 10-jarig huwelijk is ze toen het huis afgebold met mijn toen pas-geboren zusje. Ze kreeg onderdak in een sociale wijk en werkte als arbeider. In haar moederlands behaalde ze het diploma van boekhouder, maar mijn pa zei dat dat hier niet geldig was.
Ze komt te weten dat je je diploma toen kon 'omzetten', maar nu dus niet meer.

Een paar jaar geleden is ze begonnen met een opleiding verpleegkundige via de VDAB en hebben we iets gemakkelijker qua geld enzo (ze heeft lang op de 'dop' gezeten wegens arbeidsongeval en het 3jaar studeren voor verpleegkundige.

De sociale woonst waar we nu in wonen, werd haar aangeboden, maar ze mocht het dorpje niet, want er viel niets te beleven. MAAR ze vond ideaal, omdat we daar naar school gingen.
Ze heeft dus al heel die tijd tegen haar goesting in de huis/dorp geleefd en nu begint alles zwaar door te wegen, want ik ga naar Gent studeren en mijn zusje heeft juist haar 1st middelbaar gedaan in een naburig dorp.

Ze wil dus naar daar verhuizen, maar wel binnen de sociale woningen. De term is dut niet echt verhuizen, maar eerder 'muteren'.
Nu die mutatie heeft ze al aangevraagd vanaf het moment dat ze in dit huis introk (want dat kan lang duren)

Vandaag de dag kunnen we nog steeds niet verhuizen en om een appartement te huren van 600-700€ is veel te duur voor ons.

Mijn vader die alimentatie-geld moet betalen zorgt ook voor problemen, aangezien die meestal te laat betaalt en soms niet betaalt tot mijn ma dreigt om naar het gerecht te stappen. Mijn ma haar rechter zei zelfs over het alimentatie-geld, dat wat mijn vader betaald zelfs nog niet genoeg is voor het onderhouden van één kind.

Het liefst van al zou mijn ma naar Gent willen verhuizen, maar aangezien dat niet mogelijk is met de huidige financiële situatie, blijft ze hier wegrotten in dit dorp/huis.



Het is bij momenten echt triestig om te zien en zelf ben ik niet het type om iemand te kunnen troosten en als ik dan probeer zegt ze iets in de aard van: "laat maar, 't hoeft niet, ik trek mijn plan wel".

Is er niets wat ik doen ondernemen om haar leven wat op te fleuren?

Ik heb zo stilaan schrik dat als dit nog een tijdje doorgaat dat ze echt depressief wordt en soms is de spanning thuis dan ook om te snijden. Ze roept alles bijeen voor de kleinste dingen en kort daarna is ze weer stil en kan het haar niet meer schelen.

Thanks

Geeft ze af en toe eens ne knuffel. Zo eenvoudig maar mijn ma kan daar echt blij van worden Het zijn de kleine dingen...

Studeer in Gent de kloten van uw lijf en maak haar trots. Ze heeft ervoor gewerkt, als jij kunt waarmaken waar zij de kans niet toe had zoveel jaar geleden wegens haar thuissituatie zul je haar gelukkiger dan ooit maken.

Verder, toon haar dat je heel erg dankbaar bent dat je de kans krijgt om verder te studeren.

bwa, 9/10 heeft hij een studiebeurs en moet z'n ma niks betalen, dus da is nie direct een reden

gewoon tonen dat ge ze graag ziet, dat is toch het enige da ge kunt doen