Ach, ik ben er ondertussen 22 en ik ga nog amper uit. Eigenlijk ben ik nooit een uitgangstype geweest. In de humaniora ging ik enkel uit in de periode da'k een lief had omdat die graag had da'k meeging en omdat ge nu eenmaal niet altijd nee kunt zeggen.
De eerste 2 jaren da'k in Leuven op kot zat ben ik redelijk veel uitgegaan, dronk ik (te) veel wanneer ik uitging, en durfde ik wel eens aan de sigaretten of de joints zitten. Ik heb nooit echt gerookt.
Over de periode van de daaropvolgende 2,5 jaar ben ik steeds minder en minder beginnen uitgaan. Naar fuiven ga ik nooit, ik heb geen een bloedhekel aan de drukte en de opgefokte sfeer die daar heerst. Tegenwoordig ga ik zelfs nog amper facbars binnen; weeral, te druk, te luid, te ... Als ik al uitga tegenwoordig is het meestal gewoon in een rustig praatcafé, rustig iets drinken, wat bijpraten, en op een degelijk uur naar huis. Moest alcohol niet zo als 'verplichting' gezien worden, zou ik wss zelfs helemaal niet doen. Maar dat is iets dat ik zelfs niet tegenover mijn beste vrienden kan verantwoorden. Dat ge geen alcohol wilt drinken, dat gaat er gewoon niet in...
Het spijtige aan dat hele uitgaansgedoe is dat het tegenwoordig bijna een verplichting geworden is. Doet ge niet wat anderen doen (met name, min 2x per week uitgaan, roken/smoren en te pletter zuipen) dan zijt ge 'associaal.' Ik snap niet hoe mensen dat verband leggen, en verzet mij daar ook meer en meer tegen. Ik doe wat ik wil, en de mensen die dat associaal vinden laat ik links vinden. Mijn gedacht in dit alles is gewoon dat ge moet wat ge zelf belangrijk acht, en niet op zijn minst wat ge leuk vindt. Contact houd ge met die mensen die iets voor u betekenen en voor de rest...ach ja...dat ziet ge dan wel zeker.