Archief - Geluidjes waar je zot van komt!
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Mangasakka
Legacy Member
Lichaamsgeluiden van andere mensen zijn voor iedereen irritant: rochelen, geeuwen, snuffen, smakken of slurpen, enfin alles wat je doet merken dat er een ander lichaam in de buurt is dat dezelfde lichaamsfuncties uitvoert als het jouwe. Dat is iets evolutionairs; het geeft ons een bedreigd gevoel. Je zult merken dat die ergernis minder wordt naarmate je intiemer met een persoon bent: je kind bijvoorbeeld, mag heel wat doen zonder dat je er de muren van opgaat. Toen je klein was kon je van je ouders ook geweldig veel hebben: dat verandert van dag naar nacht zodra het kind de puberteit bereikt en zijn ouders rivalen voor hem worden. Ik herinner dat ik tijdens mijn puberteit een walgende afkeer van mijn vader had, terwijl ik hem voordien verafgoodde; en nadat ik volwassen geworden was, was mijn afkeer verdwenen en vond ik hem plots weer geweldig. Niet meer als een kind, maar als een volwassen mens die niet meer de drang heeft om in opstand te komen tegen het vaderlijk gezag.
Als je verliefd bent op iemand, dan kan die opeens ook met van alles wegkomen dat je normaal niet kunt uitstaan. Die ruikt lekker, die stinkt nooit, zelfs het boeren en scheten laten klinkt je als muziek in de oren. Maar owee, als de liefde over is! Dan is het huwelijksleven een hel geworden.
Dit soort verschijnselen zijn geen misofonie. Dat is normaal.
Dat met die lepeltjes is wél misofonie. Mensen die in hun koffie roeren met een lepeltje, zijn normaliter geen bedreiging voor je, Fransz. Daar zou je dus tegen moeten kunnen. Daar zal idd wel een psychische pathologie aan de grondslag van liggen.
(en nu hoop ik maar dat Loalwa dit leest na 10 uur, want ik heb een heleboel zinnen van meer dan 5 woorden gebezigd...
)
Als je verliefd bent op iemand, dan kan die opeens ook met van alles wegkomen dat je normaal niet kunt uitstaan. Die ruikt lekker, die stinkt nooit, zelfs het boeren en scheten laten klinkt je als muziek in de oren. Maar owee, als de liefde over is! Dan is het huwelijksleven een hel geworden.
Dit soort verschijnselen zijn geen misofonie. Dat is normaal.
Dat met die lepeltjes is wél misofonie. Mensen die in hun koffie roeren met een lepeltje, zijn normaliter geen bedreiging voor je, Fransz. Daar zou je dus tegen moeten kunnen. Daar zal idd wel een psychische pathologie aan de grondslag van liggen.
(en nu hoop ik maar dat Loalwa dit leest na 10 uur, want ik heb een heleboel zinnen van meer dan 5 woorden gebezigd...
)Gonzo the Great
Legacy Member
Mangasakka zei:Lichaamsgeluiden van andere mensen zijn voor iedereen irritant: rochelen, geeuwen, snuffen, smakken of slurpen, enfin alles wat je doet merken dat er een ander lichaam in de buurt is dat dezelfde lichaamsfuncties uitvoert als het jouwe. Dat is iets evolutionairs; het geeft ons een bedreigd gevoel. Je zult merken dat die ergernis minder wordt naarmate je intiemer met een persoon bent: je kind bijvoorbeeld, mag heel wat doen zonder dat je er de muren van opgaat. Toen je klein was kon je van je ouders ook geweldig veel hebben: dat verandert van dag naar nacht zodra het kind de puberteit bereikt en zijn ouders rivalen voor hem worden. Ik herinner dat ik tijdens mijn puberteit een walgende afkeer van mijn vader had, terwijl ik hem voordien verafgoodde; en nadat ik volwassen geworden was, was mijn afkeer verdwenen en vond ik hem plots weer geweldig. Niet meer als een kind, maar als een volwassen mens die niet meer de drang heeft om in opstand te komen tegen het vaderlijk gezag.
Als je verliefd bent op iemand, dan kan die opeens ook met van alles wegkomen dat je normaal niet kunt uitstaan. Die ruikt lekker, die stinkt nooit, zelfs het boeren en scheten laten klinkt je als muziek in de oren. Maar owee, als de liefde over is! Dan is het huwelijksleven een hel geworden.
Dit soort verschijnselen zijn geen misofonie. Dat is normaal.
Dat met die lepeltjes is wél misofonie. Mensen die in hun koffie roeren met een lepeltje, zijn normaliter geen bedreiging voor je, Fransz. Daar zou je dus tegen moeten kunnen. Daar zal idd wel een psychische pathologie aan de grondslag van liggen.
(en nu hoop ik maar dat Loalwa dit leest na 10 uur, want ik heb een heleboel zinnen van meer dan 5 woorden gebezigd...
Of een trauma. Naar het schijnt kan je van het geluid van bestek een link leggen naar het geluid van instrumenten tijdens een chirurgische ingreep. Je bent dan wel onder narcose, maar dat is een soort schijnslaap, en sommigen beweren dat je onbewust toch alle geluiden en impressies registreert. Omdat die geluiden ervaren werden tijdens het hebben van pijn, kunnen die 2 impressies gelinkt zijn door een soort trauma. En als je dan die geluiden achteraf terug hoort, kan je zelfs op die plaats dat je lang geleden geopereerd werd terug pijn voelen, of je gewoon ongemakkelijk voelen. Dat heeft waarschijnlijk met ons instinct te maken om ons op voorhand wat te beschermen als iets ons ooit pijn deed. Ik weet niet dat zoiets ooit bewezen is, maar daar bestaan zeker al heel lang theorien over.
Mangasakka
Legacy Member
Of dat waar is of niet zou gemakkelijk kunnen bewezen zijn als er iemand ooit zo'n ervaring gehad zou hebben en dat opgeschreven of zo, in de tijd vóór de anesthaesie. Als dat toen ook al voorkwam, dan is het een theorie die verzonnen is, en geen werkelijkheid; want toen werden mensen niet verdoofd maar vastgebonden terwijl ze geopereerd werden.Gonzo the Great zei:
Maar de afkeren die we voelen jegens sommige gedragingen van onze medemensen zijn wel degelijk allemaal gebaseerd op psychologische redenen; alleen valt het niet mee om de werkelijke reden te vinden. Er zijn bv. van die dingen die iedereen heeft, en die dus normaal gevonden mogen worden, en die welke heel abnormaal of ziekelijk aanvoelen.
Het feit dat we heden ter dage zo'n afkeer hebben van lichamelijk contact -zelfs auditief of visueel- is grotendeels veroorzaakt door onze nood aan privacy. In Europa zijn wij daar heel erg op gesteld; in andere continenten niet zo erg. Je kunt dat ook land per land observeren.
Wat heel erg opvalt, en waardoor je goed het verschil kunt zien op dat gebied, is de manier waarop mensen met mekaar praten. Ik woon in Ieper, dat is een toeristische trekpleister vanwege Angelsaksische landen. Overal waar mensen wonen waarvan de voorouders in de eerste wereldoorlog gevochten hebben of die toendertijd deel uitmaakten van het Commonwealth of de Britse kolonies, komt één keer in z'n leven naar Ieper op beeweg naar de WW1-dodenvelden en komt de Last Post onder de Menenpoort bijwonen.
Je kunt van verre zien waar die mensen vandaan komen. Als ze normaal met elkaar praten, zijn ze ofwel van Engeland, Schotland of Ierland. Als ze tegen mekaar schreeuwen alsof ze aan het ruziemaken zijn, dan komen ze van Australië, Amerika of Canada. Als ze daarnaast ook nog zwart zijn, komen ze van Ghana of Tanzania. Dat klopt altijd. Mensen die in een groot land opgegroeid zijn, waar véél plek is en de afstanden tussen de woningen heel groot, die roepen keihard tegen mekaar. Als ze vriendelijk zijn tegen iemand, vallen ze je meteen om de hals. Mensen die in een klein en dichtbevolkt land wonen, waar ze al sedert vele eeuwen op mekaars lip zitten, praten zacht tegen elkaar en zullen je nooit meteen gaan kussen of omhelzen. Hoe kleiner en dichtbevolkter het land is, hoe meer de bewoners mekaars privacy in gedachten houden: het sterkste voorbeeld is Japan. Dat is weliswaar een groot land, maar meer dan 3/4 is onbewoonbaar omwille van hele hoge gebergten. Iedereen woonde daar al sinds mensenheugnis in de dalen, waar de oppervlakte beperkt was. Dus zijn Japanners echt extreem bewust van mekaar: ze hebben hun hele cultuur opgebouwd rond beleefdheid, tact en rekening houden met elkanders gevoelens. Dat kun je heel goed zien aan hun gedrag. Eene koppel Afrikanen of Amerikanen komt voorbij: lawaai dat horen en zien je vergaat. Een groep van ± 200 Japanners komt voorbij: je hoort een speld vallen.
Wat typisch is hierin is wat the psychiaters de "persoonlijke ruimte" noemen: dat is een kring om je heen, waarin je liever niemand binnenlaat. Je kunt die te weten komen als iemand zich "onaangenaam" dicht bij je nadert, bv. z'n gezicht op een paar centimeter van je gezicht komt. Instinctief ga je op een bepaald ogenblik achteruit deinzen: dat is de breedte van je eigen persoonlijke cirkel. Wel, die verschilt in breedte bij mensen uit grote landen en kleine. Die van een gemiddelde Japanner of Vlaming is veel groter dan die van een Amerikaan. Daarom omhelzen (huggen) Ameirkanen mekaar (ook als ze mekaar niet eens erg lief vinden), en wij niet. En Japanners geven mekaar zelfs geen hand: ze groeten mekaar heel erg beleefd, met een sierlijke buiging, maar zonder elkaar aan te raken.
Japanners hebben ook een grote hekel aan mensen die oorverdovend staan te schreeuwen in hun telefoon, zelfs in de tram of de metro. Dan zie je ze fronsen en denken "urusaaai..." (dat betekent "zo luid..."). Maar ze zullen er niks van zeggen, alleen zich stilletjes zitten dood ergeren.
In heel Azië' hebben de mensen tegenwoordig een meer dan verschrikkelijke bloedhekel aan "mainland Chinese", Chinese toeristen uit de Volksrepubliek. Het contrast tussen het grote China waar de mensen totaal geen scrupules hebben omtrent privacy of rekening houden met andermans gevoelens (ze snuiven bv. hun snot niet eens op, nee, ze spugen het gewoon klatsch, op de grond voor je neus, zélfs binnenhuis!
) , en de mensen uit Vietnam, Cambodja, Thailand, Japan enzovoort, waar een totaal andere cultuur heerst, want kleine dichtbevolkte landen, is enorm. Chinese toeristen zijn daar een heuse plaag. In China is het bv. heel gewoon dat als een klein kind moet plassen, of zijn behoefte doen, dat zijn moeder hem dat gewoon op de grond laat doen. Eender waar; in de bus of de tram, in een museum, in een tempel, in een winkelcentrum, in een kerk... maakt niks uit. Soms doen zelfs volwassenen het. Of daar dan honderd mensen op staan te kijken en daar dan achteraf doorheen moeten lopen, maakt voor hen totaal niets uit: in China is dat al vierduizend jaar compleet gewoon. Maar je kunt je voorstellen hoe dat overkomt in bv. de tempels van Angkor Vat, of Borobudur, of in het voorportaal van de Taj Mahal... of nog erger (voor ons dan) in het Winterpaleis in St Petersburg of het Louvre! Mensen die "zot komen" van een beetje gesnuf of gesmak van hun collega op kantoor moeten dus liever niet met Chinese toeristen in contact proberen komen. Dat zal geloof ik op moord en doodslag uitlopen...
Edit: Oeps, wat een patee van een post! Ik heb me een beetje laten gaan...
eniac
Legacy Member
Mangasakka zei:
Misofonie gaat er niet om dat je iets gewoon irritant vindt, misofonie gaat over de reacties die getriggered worden door die geluiden die tot fysieke reacties kunnen gaan. Lichaamsgeluiden vallen absoluut wel onder die triggers en dat vindt je in elke beschrijving van misofonie. Lees gerust even na, dit is een startpunt: https://en.wikipedia.org/wiki/Misophonia
Iedereen vindt iemand die smakt tijdens het eten irritant. Niet iedereen krijgt daarentegen neigingen tot woede-aanvallen omdat iemand fluistert of zijn speeksel wat teveel doorslikt. Er is echt een serieus verschil.
Mijn ogen gingen open toen ik over misofonie begon te lezen en ik kan nu echt een pak meer plaatsen van de reacties die ik soms voel en fel moet bedwingen.
makila
Legacy Member
Waarom moet je vrouw jou opbellen als je aan het werken bent? Tenzij het een noodgeval is, zie ik het nut er niet van in. In tegendeel, je werkgever ziet jou tijd verliezen aan nutteloze telefoontjes.camerad zei:
PS. Als ik bovenstaande tegen mijn vrouw zeg wordt ze héél boos en zegt ze: dus je werk is belangrijker dan ik? Ik: Op dat moment? JA. (Dat is toch ook gewoon zo - amen)
Mangasakka
Legacy Member
Jij hebt het blijkbaar tot een opdracht gemaakt mij tegen te spreken, hé?eniac zei:
Ik heb daarnet uitgelegd waarom lichaamsgeluiden (en -activiteiten) misofonisch zijn, in de zin van "geluiden die men haat". Dat betekent misofonie namelijk, van het grieks "haat" en "geluid". In die zin is dat inderdaad misofonie. Maar het is normaal. Om de boven uiteengezette redenen.
Misofonie als een ziektebeeld echter, en in die zin wordt het meestal gebruikt, en niet alleen door mij, maar ook door de psychologen, is het soort dat threadstarter aanhaalt: dat met de lepeltjes. Er zijn namelijk verschillende gradaties van haat: je kunt zeggen: "ik haat het als iemand snuift ipv te snuiten" of je kunt iemand willen vermoorden om een compleet nodeloze niet-reden die alleen voor jou onuitstaanbaar is, zoals bv. een lepeltje dat tikt tegen een kopje. En dat is ziekelijk.
eniac
Legacy Member
Mangasakka zei:
Tegenspreken? Is dit de kleuterklas?
Voel je vooral niet te belangrijk, ik ga alleen in tegen zaken die ik fout vind.
Uh neen, je hebt zwart op wit gezegd dat dat niet misofonie is.
Dat het irritant vinden van lichaamsgeluiden normaal is zal best, en dat het bij de meeste mensen in dat geval niet om echte misofonie gaat ook. Dat betwist ik ook niet. Wat ik wel zeg is dat het dat wel degelijk ook KAN zijn. Dat iemand met misofonie bepaalde lichaamsgeluiden als specifieke triggers heeft.
En dat is gewoon de waarheid, en dat zullen psychologen je ook vertellen.
Had je die Wikipedia pagina ook even deftig doorgenomen dan had je dit ook gevonden:
Dit gaat om peer-reviewed publicatie in het vakgebied: https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/24750573.2017.1354656
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.