SpaceX zei:
Ik respecteer je mening dat het stom en nutteloos kan lijken. Ik veronderstel dat je geen gescheiden ouders hebt, of misschien zijn ze wel gescheiden maar hebben jullie nog allemaal contact met elkaar. Maar ik zou mijn post nog verder willen toelichten:
Mijn "vader" woont blijkbaar 30 min ver van mij. Al heel mijn leven lang. Ik bereik bijna de 30 jaar. Buiten de familienaam heb ik niets gemeen, ik heb hem nooit gekend en was hij of zijn familie er nooit voor ons. Ik heb al van toen ik een kind was financieel zeer moeilijke tijden gekend. Vroeger, toen ik jonger was, was ik naïef en verdrietig omdat ik geen vader had. Ik heb in mijn omgeving niet veel mensen gekend die in dezelfde situatie als mij verkeerden, waardoor ik me ook alleen heb gevoeld toen ik telkens andere kinderen gelukkig zag met hun vader. Het is niet enkel een kwestie van geen vader hebben. Daarnaast heb ik mijn familie van vaderskant nooit gekend. Mijn relatie met mijn familie van moederskant is ook niet perfect aangezien er een groot aantal mij als niet gewild hebben beschouwd en nooit echt geliefd hebben. "Omdat ik een herinnering ben van de foutgelopen huwelijk en omdat ik een financiële last werd voor mijn moeder." Mijn moeder heeft mij verteld dat er zelfs iemand van haar familie was die haar net na de scheiding heeft gezegd dat zij een kalf opvoedt, dus er zijn mensen die mij als een beest hebben beschouwd. Ik heb nooit ergens bijgehoord. Echte familie heb ik nooit gekend.
Na verloop van tijd is mijn verdriet omgezet in haat. Ik heb mijn "vader" en zijn familie gehaat. Als ik hem zou zien (en herkennen via een 20 jaar oude foto) zou ik hem fysiek aangerand hebben. Maar nu dat ik wat ouder wordt voel ik niets meer. Geen haat, geen verdriet, geen verlangen om iets. Het is gewoon leeg en ik heb aanvaard dat ik geen vader heb. Ik heb aanvaard dat het leven soms fucked up kan zijn. Ik heb geen geluk gehad met mijn vader. Ik heb ook geen geluk gehad omdat de familie van mijn moeder mij nooit heeft gewild.
Het is daarom dat ik heb overwegen om deze naamsverandering te doen. Het voelt aan alsof ik mezelf verraad als ik mijn familienaam en mijn voornaam zou behouden. Ik zou ook niet willen dat mijn kinderen deze familienaam overdragen van generatie tot generatie. Het enige wat mij tegenhoudt is de massa administratie, mijn omgeving die eraan moet wennen of dat ik telkens moet uitleggen waarom ik zoiets heb gedaan. Mijn familie van moederskant gaat mij waarschijnlijk nog meer aankijken als uitschot. Maar zij zijn nu irrelevant voor mij en mogen de boom in.
ik heb terug contact met mijn vader sinds dit jaar na meer als 18 jaar elkaar niet gezien te hebben, mekaar genegeerd te hebben. denken dat de andere de slechte was, whatever. familie zat er veel tussen voor roddels ook waarschijnlijk, ik weet het eigenlijk ni. ben net zoals u geen familiemens, i roll with my mother and her boyfriend. ook heel lang zitten denken om mijn naam te veranderen, omdat ik kwaad was denk ik, teleurgesteld mss, i dno. ging zeker mijn naam laten veranderen.
bij mij is er een telefoontje voor nodig geweest dat hij een dodelijke val van een dak had gehad. de mens heeft het gelukkig overleefd, dokters weten nog altijd niet goed hoe, maar bon. de eerste keer dat ik hem een half jaar geleden op intensive zag met een ganse hoop darmen uit zijn lijf (ben direct als een halve zot in mijn auto gesprongen en naar het ziekenhuis gereden) is er toch iets in mij gekrakt. iets wat ik nooit bij mezelf had kunne denken, want heb hem altijd als de slechte afgeschilderd, en hij was toch uit mijn leven, afgesloten hoofdstuk.
en in the end blijft het u vader
en gij zijne zoon of dochter, ook al bent ge 30.
ik ben blij dat ik er naartoe ben gereden die dag. ging ook niet anders, iets in mij moest toen absoluut naar mijn vader. sindsdien terug contact, passeer ik vaak, gaan we af en toe iets eten.
het laatste half jaar heb ik al veel geleerd over mezelf en over hem. en eigenlijk doet dat goed, iets wat ik tot een jaar geleden weg lachte.
als ik dan 1 actie nekeer zou aanraden is om mss is de volwasse te zijn, en met u vader nekeer af te spreken. iemand moet den eerste stap zetten. in the end you might win both.
in mijn geval is er een halve dode voor moeten vallen, en da is eigenlijk ni de manier waarop zo iets zou moete gebeuren.
just my 2 cents.
