Ik weet nog dat ik 12 jaar oud was toen we thuis internet hadden voor het eerst. Ongeveer 1998 denk ik. En van hetgeen ik me kan herinneren was het vroeger allemaal veel eenvoudiger, over de hele lijn.
Echt waar, het was eenvoudiger. En ik denk dat iedereen die geboren is voor de vroege jaren 90 hier akkoord mee gaat gaan. Ik denk dat ik de laatste generatie was die opgegroeid is zonder het internet. Pas toen we pubers waren kwamen we er mondjesmaat mee in contact.
Je bent altijd in contact met je vrienden, familie, mensen die je niet graag hebt en mensen waarvan je wou dat ze je graag zouden zien... Wanneer je geil bent surf je naar één van de talloze streaming porn sites, wanneer je je verveelt ga je WoW spelen(of wat er nu ook gespeeld wordt tegenwoordig). Documentaires, films en series staan overal te vinden op youtube of bittorrent. Alles wat je maar kan bedenken kan je mits wat moeite binnen enkele uren vinden gratis.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het fantastisch dat het allemaal mogelijk is maar voor mij persoonlijk heeft het internet iets weggehaald wat ik een beetje mis: het gevoel dat er een grote onbekende wereld daarbuiten te vinden is. Dat is volledig weg van mij. Alles wat je maar kan bedenken is erop te vinden.
Het is ook de ultieme les in nederigheid: ieder idee die jij ooit gehad hebt heeft er al iemand anders gehad en uitgewerkt. Iedere film/serie/video game is gelezen, uitgespeeld en een walkthrough van online gezet luttele uren nadat het beschikbaar is(of gelekt is...).
Ik weet nog dat rond de eeuw-wisseling een GSM iets was wat alleen maar zakenmensen hadden. Ik kon mezelf ook nooit in een situatie bedenken dat ik een gsm zou nodig hebben. Vandaag de dag is voor bijna iedereen de gedachte dat je je gsm thuis laten liggen hebt reden om je kar te keren.
Amper 15 jaar geleden was je toen je op reis was volledig weg: je kon niemand bellen en niemand kon je bereiken. In het beste geval stuurde je een kaartje naar het thuis-front. Vandaag ben je eender waar bereikbaar. Je kan ieder moment opgebeld worden voor eender wat. Wanneer is de laatste keer dat je op vakantie was en je besliste je gsm op je kamer te laten liggen? Ik dacht het niet. We zijn nooit meer alleen, nooit.
En misschien ben ik hier wel in de minderheid, maar dit weegt door op mij.
Relaties zijn nog zoiets die zo hard verandert zijn. Mijn eerste relaties waren eenvoudig: je was samen of je was het niet. Gsm hadden we wel al maar we waren allebei heel zuinig daar op. De sms(of whatsapp)-cultuur was belange nog niet zo doorgedrongen als nu en het was ook duurder. En internet op kot was toen nog bijlange niet de norm. En ik moet zeggen dat ik het eenvoudiger vond: ik was er niet, zij was er niet. En als we elkaar zagen toen hadden we echte gesprekken met elkaar omdat we elkaar 1 a 2 dagen niet zagen. Vandaag de dag kun je op elke moment(letterlijk in het midden van de nacht) wakker gebeld worden door je partner. Als die zich even onzeker voelt, nood heeft aan wat steun of gewoon zin heeft om je te horen kan dit. Dit is op zich niet slecht maar veel mensen maken er misbruik van en gaan ervan uit dat hun partner 24/7 paraat moet staan hiervoor zonder excuses. Ik vind soms dat de persoonlijke ruimte enorm veel minder is dan vroeger.
Pas op, ik ben best wel gelukkig met mijn relatie, maar dit is het enige wat mij doorweegt.
Maar het ergste vind ik facebook.
Echt waar: facebook is een fantastische site... die ook enorm veel leed veroorzaakt.
Voor facebook was het internet meestal een nerdy plaats: sommige mensen kwamen soms op msn, maar dat was het ook wel qua sociale interactie op het internet. Facebook is anders: het is er altijd en vooral het is... fake.
Facebook is veelal een selectie van top-momenten van alle mensen die je kent, opgesomd. Dus je eigen leven lijkt altijd supersaai als je dat daarmee vergelijkt. Iedereen heeft fantastiche partners, een superjob or crazy feestjes altijd, de ander leuk werk, die andere trouwt en die heeft zijn eerste kindje... Allemaal prima maar alles opgeteld denk je dan zelf: man, ik kom achter... Ik geloofde het heel even, maar heel even ook maar
. Maar de realiteit is dat bijna iedereen even onzeker is als de volgende.
Het probleem met facebook is dat het een keuze is aspecten van hun leven wat mensen willen laten zien van zichzelf. De mindere dingen komen zelden aan bod. Maar als je zelf door een rot-periode gaat in je leven(werkloos, lang single, even wat minder sociaal contact, financieel aan het worstelen...) dan zijn al die "sucessverhalen" op facebook zo deprimerend en geven ze je het gevoel dat je helemaal de mist ingaat met je leven. Zo was het voor mij toch intijde. Weerom, misschien ben ik hier in de minderheid.
En dat is wat ik mij aan stoor op het internet: het is het beeld van onszelf hoe we het zouden willen, maar het strookt zelden met de realiteit.
Dus samengevat: het internet heeft ons de mogelijkheid gegeven met iedereen te communiceren op ieder moment en alles op te zoeken wat we willen.
Maar of het ons gelukkiger gemaakt heeft, dat weet ik zozeer nog niet. Ik heb er sterk mijn vragen bij.
. Een vriend bellen? De telefoon opnemen, de ouders namen meestal op, en dan hopen dat hij thuis was. 
Het medium is te makkelijk om jezelf achter te verstoppen. Maar had ik het medium niet gehad, zou ik sommige mensen ook niet ontmoet hebben. Dus dat is de keerzijde. Alles moet makkelijker gaan. Maar makkelijker is niet altijd gelukkiger imo. Ach, tis als mensen eens dingen deden waar ze gelukkig van werden het zou opgelost zijn. 
