VPGamer
Legacy Member
Geen idee of ik dit ga doen of niet maar ik weet even niet meer wat te denken… Hoe kan je nu na al die tijd gewoon alles weggooien omdat je even niet meer weet hoe je je voelt?
Heel men leven was een absoluut dieptepunt… Ik begrijp dat niet iedereen gelijk is hier in België maar het systeem nu is toch wel volledig om zeep. Hoe meer je in de miserie zit, hoe meer ze je er insteken. Mensen hebben ook geen respect meer voor een ander. Als je een beetje anders bent of je doet niet mee in wat sociaal aanvaard is dan ben je slecht. Word je uitgemaakt.
Heb niets anders gemerkt met het accident. Hoe kan een misdadiger die verwaardelijk vrij is zo gemakkelijk aan wapens geraken en een hele straat in rep en roer plaatsen… Hij word dan nog gepakt maar de schade was natuurlijk al gedaan. Ik ben geraakt en getekend voor het leven. Wat krijg je dan in de plaats? Niets absoluut niet! Veel miserie zowel mentaal, fysiek als financiëel want een misdadiger in België is veel meer waard dan gelijk wel anders persoon.
Na het ongeval is niets meer gegaan zoals het moest. Ene miserie na de andere… Je verliest u carrieremogelijkheden door gedemotiveerd en fysiek niet klaar te zijn voor de Hoge School. Dat dit niet enkel hun schuld is maar ook de mijne wil ik daar perfect in toegeven maar alles is zoveel moeilijk op zo’n momenten. Je bent sociaal ook afgesloten van veel mensen. Door je uiterlijk is het moeilijker om vrienden te maken. Op feestje word je beledigd en als je die persoon er dan op aanspreekt dan krijg je boel met het dikke nek vriendje wiens enige zorg is kijken met welke auto van papa hij naar het volgende feestje kan. Ik hoop dat je ooit met je audi tegen een boom knalt!
Solliciteren maakt het zonder deftig diploma en je uiterlijk nog eens zoveel moeilijker. Oké je word nooit letterlijk afgewezen vanwege u uiterlijk maar ik ben er zeker van dat het bij meerdere wel een struikelblok was.
Je begint na al die miserie toch je moed te verliezen en je trekt u op bij iedere klein lichtpuntje. Mijn grootste lichtpunt was al altijd mijn vriendin. Iemand die me onvoorwaardelijk heeft blijven steunen. Zelf na alles en ik er oerlelijk uitzag (uitzie want veel verbeterd is het niet) is ze me blijven steunen. Je begint je beetje bij beetje beter te voelen. Oké iedere relatie heeft zijn strubbelingen en iedereen gaat wel eens op het verkeerde pad maar dat vergeef je als je elkaar echt graag ziet. Je doet dit dan ook 2 maal en hoopt gewoon verder te kunnen.
Het begon eindelijk wat op zijn plooi te komen. Je hebt werk, kan een huis kopen, hebt een super lieve vriendin en vrienden beginnen langzamerhand ook terug te sijpelen om je leert nieuwe mensen kennen. Mijn uiterlijk is stilletjes aan ook aan het verbeteren zeker dankzij een fantastisch orthodontist. Nog maar enkele keren moeten gaan maar nu al ben ik deze persoon zo dankbaar.
Maar dan zoals al altijd in men leven begint de miserie weer. Iedere keer als iets goed gaat is daar toch weer een of andere kutsituatie die alles terug verkloot. Je word ziek, blesseert jezelf, hebt extra kosten in het huis,… Je voelt dat er dingen veranderen bij u vriendin. Ze was gewaarschuwd, had dit al zien gebeuren en zag het opnieuw gebeuren. Natuurlijk vertrouw je daar dan op dat ze beter weet na al die tijd.
Nee toch niet… Ze is het beu, ze is mij beu, ze is al de miserie beu en vooral ze heeft iemand anders.. Het maakt het zo makkelijk dan om geen moeite meer te hoeven doen, niet te vechten voor je relatie. Communicatie is alles en oké ik ben daar absoluut de gemakkelijkste niet in maar ik probeerde wel. Als je na weken nog geen verandering voelt en je te horen krijgt dat ze u wel nog graag ziet maar dat het niet meer gaat dan stort heel u wereld in elkaar.
Alles wat je rechthielp in deze wereld valt weg. Je word kwaad op jezelf en de mensen rondom u. Je weet totaal niet meer wat te doen en begint enorm slechte gedachten te hebben. Die kan je nog iets of wat verdrukken omdat je toch blijft hopen op een oplossing. Ze ziet me nog graag dus er is nog een sprankeltje hoop over.
Na gisterenavond was dit volledig weg. Ik voelde mij een stuk meubilair, een stuk stront… Iemand die niet meer is dan een aanhangsel. Als haar enige reactie is kwil nog vrienden zijn dan weet je dat ze gewoon beleefd wil blijven. Ze wilt u niet meer. Zis het beu… Je stort heel u hart uit verteld haar wat ze is voor u en nee ze is niet zomaar een vrienden of mijn vriendin maar zo goed als de ware. Als je perfectie wilt zien kijk even naar haar en je vind/vond dit direct terug. Zo zag ik haar, zo zie ik haar eigenlijk nog steeds en denk dat ik haar altijd zo ga zien…
Het kon al zo simpel opgelost geweest zijn voor mij… Als die misdadiger gewoon iets beter had geschoten… Had ik het toen niet overleefd en had ik nu zoveel geen miserie meer dan moet ik dit niet meer meemaken… Want ik garandeer u, 1000 keer terug door mijn hoofd geschoten worden en al de miserie derbij terug meemaken dan dit… Het doet veel minder pijn, gelukkig kan ik daar wel zelf iets aan doen
Heel men leven was een absoluut dieptepunt… Ik begrijp dat niet iedereen gelijk is hier in België maar het systeem nu is toch wel volledig om zeep. Hoe meer je in de miserie zit, hoe meer ze je er insteken. Mensen hebben ook geen respect meer voor een ander. Als je een beetje anders bent of je doet niet mee in wat sociaal aanvaard is dan ben je slecht. Word je uitgemaakt.
Heb niets anders gemerkt met het accident. Hoe kan een misdadiger die verwaardelijk vrij is zo gemakkelijk aan wapens geraken en een hele straat in rep en roer plaatsen… Hij word dan nog gepakt maar de schade was natuurlijk al gedaan. Ik ben geraakt en getekend voor het leven. Wat krijg je dan in de plaats? Niets absoluut niet! Veel miserie zowel mentaal, fysiek als financiëel want een misdadiger in België is veel meer waard dan gelijk wel anders persoon.
Na het ongeval is niets meer gegaan zoals het moest. Ene miserie na de andere… Je verliest u carrieremogelijkheden door gedemotiveerd en fysiek niet klaar te zijn voor de Hoge School. Dat dit niet enkel hun schuld is maar ook de mijne wil ik daar perfect in toegeven maar alles is zoveel moeilijk op zo’n momenten. Je bent sociaal ook afgesloten van veel mensen. Door je uiterlijk is het moeilijker om vrienden te maken. Op feestje word je beledigd en als je die persoon er dan op aanspreekt dan krijg je boel met het dikke nek vriendje wiens enige zorg is kijken met welke auto van papa hij naar het volgende feestje kan. Ik hoop dat je ooit met je audi tegen een boom knalt!
Solliciteren maakt het zonder deftig diploma en je uiterlijk nog eens zoveel moeilijker. Oké je word nooit letterlijk afgewezen vanwege u uiterlijk maar ik ben er zeker van dat het bij meerdere wel een struikelblok was.
Je begint na al die miserie toch je moed te verliezen en je trekt u op bij iedere klein lichtpuntje. Mijn grootste lichtpunt was al altijd mijn vriendin. Iemand die me onvoorwaardelijk heeft blijven steunen. Zelf na alles en ik er oerlelijk uitzag (uitzie want veel verbeterd is het niet) is ze me blijven steunen. Je begint je beetje bij beetje beter te voelen. Oké iedere relatie heeft zijn strubbelingen en iedereen gaat wel eens op het verkeerde pad maar dat vergeef je als je elkaar echt graag ziet. Je doet dit dan ook 2 maal en hoopt gewoon verder te kunnen.
Het begon eindelijk wat op zijn plooi te komen. Je hebt werk, kan een huis kopen, hebt een super lieve vriendin en vrienden beginnen langzamerhand ook terug te sijpelen om je leert nieuwe mensen kennen. Mijn uiterlijk is stilletjes aan ook aan het verbeteren zeker dankzij een fantastisch orthodontist. Nog maar enkele keren moeten gaan maar nu al ben ik deze persoon zo dankbaar.
Maar dan zoals al altijd in men leven begint de miserie weer. Iedere keer als iets goed gaat is daar toch weer een of andere kutsituatie die alles terug verkloot. Je word ziek, blesseert jezelf, hebt extra kosten in het huis,… Je voelt dat er dingen veranderen bij u vriendin. Ze was gewaarschuwd, had dit al zien gebeuren en zag het opnieuw gebeuren. Natuurlijk vertrouw je daar dan op dat ze beter weet na al die tijd.
Nee toch niet… Ze is het beu, ze is mij beu, ze is al de miserie beu en vooral ze heeft iemand anders.. Het maakt het zo makkelijk dan om geen moeite meer te hoeven doen, niet te vechten voor je relatie. Communicatie is alles en oké ik ben daar absoluut de gemakkelijkste niet in maar ik probeerde wel. Als je na weken nog geen verandering voelt en je te horen krijgt dat ze u wel nog graag ziet maar dat het niet meer gaat dan stort heel u wereld in elkaar.
Alles wat je rechthielp in deze wereld valt weg. Je word kwaad op jezelf en de mensen rondom u. Je weet totaal niet meer wat te doen en begint enorm slechte gedachten te hebben. Die kan je nog iets of wat verdrukken omdat je toch blijft hopen op een oplossing. Ze ziet me nog graag dus er is nog een sprankeltje hoop over.
Na gisterenavond was dit volledig weg. Ik voelde mij een stuk meubilair, een stuk stront… Iemand die niet meer is dan een aanhangsel. Als haar enige reactie is kwil nog vrienden zijn dan weet je dat ze gewoon beleefd wil blijven. Ze wilt u niet meer. Zis het beu… Je stort heel u hart uit verteld haar wat ze is voor u en nee ze is niet zomaar een vrienden of mijn vriendin maar zo goed als de ware. Als je perfectie wilt zien kijk even naar haar en je vind/vond dit direct terug. Zo zag ik haar, zo zie ik haar eigenlijk nog steeds en denk dat ik haar altijd zo ga zien…
Het kon al zo simpel opgelost geweest zijn voor mij… Als die misdadiger gewoon iets beter had geschoten… Had ik het toen niet overleefd en had ik nu zoveel geen miserie meer dan moet ik dit niet meer meemaken… Want ik garandeer u, 1000 keer terug door mijn hoofd geschoten worden en al de miserie derbij terug meemaken dan dit… Het doet veel minder pijn, gelukkig kan ik daar wel zelf iets aan doen
Ik ben soms melancholisch.
.
