Archief - Hoe help je een tiener die zich niet goed voelt, maar toch niet geholpen wil worden..

Ik dacht net hetzelfde als glashelder.

Zijn jullie zelf al eens naar de psycholoog geweest? Een paar sessies jullie eigen verhaal gaan doen? Ik ben vroeger ook naar een psychologe geweest, maar mijn ouders zijn mee moeten gaan. Dat was dan eerst een sessie mijn ouders en de psychologe, gevolgd door een sessie mij met de psychologe (en omgekeerd). Je gaat het niet graag horen, maar mijn ouders hebben zich sterk moeten bijdraaien - en dat hielp

glashelder zei:

Je bent hetzelfde hier al eens komen vragen.

En mijn antwoord is nog steeds hetzelfde.

Geef dat meisje eens wat ruimte. Ze moet helpen, ze moet blij zijn, ze moet uitgaan, ze moet sociaal zijn,.. Jullie verwachten vanalles van haar en als ze niet aan de verwachtingen voldoet, is er blijkbaar iets mis met haar. Ze moet zich, als 18-jarige puber met een moeilijk verleden, blijkbaar even blij en los gedragen als haar 6-jarige broertje?

Ik heb nog altijd sterk de indruk dat jullie haar niet het idee geven dat ze ok is zoals ze is (en dat is niet alleen op dit topic gebaseerd, maar dus ook op het vorige). Jullie hebben een idee van wat normaal is, en daar heeft ze zich maar naar te plooien. Hoe zij zelf eigenlijk is (introvert, verdrietig, boos, puberend), dat is blijkbaar niet zo relevant.

Ik vind het al heel goed dat je professionele hulp hebt gezocht, zoals je ook aangeraden is in het andere topic, ook al stond je daar eerst weigerachtig tegenover. Maar zoals anderen hier ook zeggen: zo rap raakt dat allemaal niet opgelost. Het meiske heeft duidelijk problemen, met zichzelf en met haar zelfbeeld. Dan lijkt het me niet zo gek dat ze in een eerste sessie overdonderd en onzeker is (wat zich uit in niks zeggen of niks willen zeggen). Op basis daarvan concluderen dat het allemaal zinloos is... Eh, nee.

Klik om te vergroten...

Ik kan me voorstellen dat je als puber wisselende moodswings hebt. Maar bij haar is er maar 1 mood, en dat is boos. Maar ze laat zichzelf niet toe om plezier te maken. We geven haar complimenten en zeggen dat ze haar best doet op school etc. Maar dat vergeet ze de minuut erna al. Maar de commentaren die we op 19/08/2013 om 17u36 hebben gegeven, die weet ze wel nog. Het is zelfs zo geevolueerd dat we al beginnen te stressen als ze thuiskomt, omdat we ons afvragen hoe boos ze nu weer gaat zijn. En zoals al eerder aangehaald: ze krijgt alle ruimte die ze wilt, maar ze kiest ervoor om die naast zich neer te leggen. Ze heeft nergens geen zin in. Ik was als 18 jarige in het weekend gene minuut thuis...

soulreaper zei:

Ik kan me voorstellen dat je als puber wisselende moodswings hebt. Maar bij haar is er maar 1 mood, en dat is boos. Maar ze laat zichzelf niet toe om plezier te maken. We geven haar complimenten en zeggen dat ze haar best doet op school etc. Maar dat vergeet ze de minuut erna al. Maar de commentaren die we op 19/08/2013 om 17u36 hebben gegeven, die weet ze wel nog. Het is zelfs zo geevolueerd dat we al beginnen te stressen als ze thuiskomt, omdat we ons afvragen hoe boos ze nu weer gaat zijn. En zoals al eerder aangehaald: ze krijgt alle ruimte die ze wilt, maar ze kiest ervoor om die naast zich neer te leggen. Ze heeft nergens geen zin in. Ik was als 18 jarige in het weekend gene minuut thuis...

Klik om te vergroten...

Er worden hier goede dingen aangehaald maar je blijft in je cirkeltje lopen en star je beginpost herhalen. Er is blijkbaar een probleem(als je al zo ver zit dat je verschillende topics maakt op een forum zou ik de situatie niet meer beoordelen als "normaal" en verder negeren, zoals iemand hier voorstelde, dat kan van kwaad naar erger gaan voor beide partijen) en je dochter heeft hulp nodig, maar dat kan ook aan de context liggen.

Jíj denkt dat je haar de ruimte geeft maar dat wil niet zeggen dat dat echt zo is of dat zij dat zo ervaart. Wij zien enkel jouw kant van het verhaal en kennen jouw dochter zelfs helemaal niet. Komt dan ook nog haar voorgeschiedenis eens bovenop.

Daarom als het niet lukt, zoek (betere) hulp. Een fatsoenlijke hulpverlener kan beter beoordelen dan wij waar het probleem juist ligt en dat ook beter aankaarten.

Jan-9102 zei:

Er bestaan genoeg instanties en diensten waar je terecht kan met je vragen en problemen.


Op basis van dit kort verhaaltje kan je hier onmogelijk gepaste tips geven. Daar is veel meer voor nodig.

Klik om te vergroten...

Omdat het blijkbaar niet doordringt?

Waar zit je met je verwachtingen om op een gamersforum raad te vragen over zo'n heikel thema? Ga je dan klakkeloos geloven wat hier verkondigt wordt door een eventuele Delhaize-verkopen ( met alle respect voor hen) die niets weet over hechtingsproblematiek, psychologie, ... en enkel afgaat op zijn gevoel en ervaring?

Ga ermee naar de diensten die ervoor gestudeerd hebben en gespecialiseerd zijn erin. Is het niet voor je dochter, het is voor jullie zelf.

soulreaper zei:

Ik was als 18 jarige in het weekend gene minuut thuis...

Klik om te vergroten...

En dat proberen we u uit te leggen...gij != zij, als zij thuis wilt zitten in een hoekske laat ze dan gewoon ne keer doen...en sluit ze niet uit van het gezin, laat haar taakjes doen, maar wees niet verbaasd als dat met een lip is ofzo.
't is ne puber, deal with it

Tzal inderdaad iemand zijn die introvert is en liever thuis zit.

Haar attitude zal wel verbeteren naarmate ze ouder wordt. En na verloop van tijd gaat ze zelf ook wel iets van haar leven willen maken dan hele dagen niets doen. Je zal wel zien. Dat zal na verloop van tijd over gaan.

Don't worry.

Ruimte geven wil niet zeggen haar constant complimenten geven en vragen hoe haar dag was.
Ik kan daar persoonlijk ook helemaal niet tegen. Als IK wil vertellen, zal IK vertellen. Het heeft echt geen zin om het eruit te sleuren, want dan bereik je een averechts effect.
Een gesprek kan je imo niet forceren.

soulreaper zei:

Ze heeft nergens geen zin in. Ik was als 18 jarige in het weekend gene minuut thuis...

Klik om te vergroten...

Je ziet het echt niet, hé?

Probeer haar respect te winnen. Respect moet van 2 kanten komen. Door haar te versmachten zoals je nu doet gaat het niet komen. Mijn ma was en is juist hetzelfde. Altijd maar commanderen. Ik ga die van mijn leven nooit respecteren. Mijn pa wel, want die verdient da wel imo.

glashelder zei:

Je ziet het echt niet, hé?

Klik om te vergroten...

ah kijk, de 2de al die dit opmerkt...I think we made our point clear, ze moet uw manier van leven niet kopiëren he? Ieder persoon is uniek.

Amai, ik heb net dat vorige topic helemaal gelezen dat glashelder hier gelinkt heeft. Het zit nog veel schever ineen dan ik dacht.

Dat meisje heeft dus 15 jaar lang bij haar moeder gewoond waar ze geestelijk en waarschijnlijk ook lichamelijk mishandeld werd. Toen ze daarna bij jou kwam wonen, verwachtte jij dus meteen dat ze in jouw gezin perfect ging kunnen functioneren? Je vergelijkt haar met jezelf (werd jij dan ook mishandeld door je moeder?) en met een kind van 8 jaar (dat een normale opvoeding gehad heeft van zijn BEIDE ouders).

En om een onbeleefde vraag te stellen, waar was jij eigenlijk tijdens die eerste 15 jaar? Misschien is er een heel goed excuus voor het feit dat je niet eerder ingegrepen hebt, maar ik kan mij inbeelden dat zoiets een serieuze deuk in je relatie teweeg kan brengen.

De indruk die ik van jouw posts krijg is: "Wat vervelend dat mijn getraumatiseerde tienerdochter in ons gezinnetje komen binnendringen is, en zich niet perfect gedraagt zoals ik het wil." Logisch dat ze zich ongewenst voelt. Ze klinkt eigenlijk als een braaf kind: goede resultaten op school, ze helpt mee in het huishouden, ze doet weekend- en vakantiewerk en ze gaat bijna nooit uit. Maar dat is dus nog steeds niet goed genoeg voor jou.

Nee, het probleem voor jou is dat zij niet dankbaar genoeg is dat jij, haar eigen vader, haar in je gezin opgenomen hebt. Moet ze daar dan dankbaar voor zijn? Jij hebt haar op de wereld gezet, is het niet meer dan normaal dat je er dan ook voor zorgt? Ah ja, en ze heeft ook kleren gekregen en een reis naar Turkije, maar ze moet er wel zelf weekend- en vakantiewerk voor doen, want je krijgt maar 50 euro alimentatie in de maand. Je zit hier maar te lullen over wat voor abnormale tiener ze is, weet je wat ik nu eens écht abnormaal vind: dat een kind van 16 a 17 zelf moet gaan werken om bij te dragen, in het huishouden van haar eigen vader. Dat heb ik nu eens echt nog nooit gehoord.

En omdat mijn post anders enkel maar uit vragen en verwijten zou bestaan, zal ik ook een tip geven: Wees er voor haar als vader. Doe iets leuks samen. Betrek haar bij het gezin, geef haar het gevoel dat ze er bijhoort, omdat ze jouw dochter is en je haar graag ziet. En dan lost de rest zichzelf wel op.

soulreaper zei:

Straffen haalt niets uit, dreigementen halen niets uit, de liefdevolle aanpak haalt niets uit, de "grove" aanpak haalt niets uit. Ze is 1x naar een psy geweest en daar zag ze het niet zitten om te praten. Ze wilt gewoon niet praten. En als ze dan eens bij haar grootouders is, dan speelt ze het zo dat wij de boemannen zijn.

Klik om te vergroten...

Hoelang houd je die verschillende manieren van omgaan aan? Als je de ene dag boos reageert en de volgende dag haar eens dik knuffelt om nadien weer te dreigen over iets lijkt het mij een beetje normaal dat ze "niet weet" waarom ze zich zo 'ambetant' voelt. Ze weet zich immers niet te gedragen en ik kan me voorstellen dat ze zich onzeker voelt hierover, want tegenover haar ene trieste/boze bui staan er 5 verschillende van jou en je vriendin haar op te wachten.

Ze woont sinds 2 jaar bij jullie en sinds een jaar zijn er naar jullie aanvoelen problemen opgedoken. Wat is er dan veranderd toen? Misschien is er iets op dat moment binnen het gezin gebeurd?

soulreaper zei:

- Er zijn beschuldigingen geuit van andere misbruiken ook, maar daar heb ik persoonlijk mijn twijfels over.
- Was voor ons niet voldoende, dus zijn we haar zaken beginnen leren. Ze kon namelijk nog niet eens een eitje koken toen ze verhuisde naar hier.
- we moeten alles uit haar trekken, ze loopt hele dagen te mokken, en als we dan vragen waarom weet ze het niet
- wekelijks is er ruzie in het gezin omwille van haar gedrag, enkel en alleen omdat ze haar misnoegen niet kan wegsteken.
- Ze heeft bijna geen sociaal contact, kruipt het liefst in haar hoekje.
- Ze is 1x naar een psy geweest en daar zag ze het niet zitten om te praten. Ze wilt gewoon niet praten.
- En als ze dan eens bij haar grootouders is, dan speelt ze het zo dat wij de boemannen zijn.
- mijn jongste zoontje begint al stout te worden, enkel omdat hij onze dochter bezig ziet.
- Wij vrezen dat ze een heel ongelukkig iemand is, die later dik in de miserie komt te zitten, terwijl ze nochtans een serieus beter leven heeft dan vroeger.
- Ze heeft alles binnen handbereik om gelukkig te worden, toch kiest ze er steeds maar weer voor om de norse uit te hangen.
- Maar ze is totaal niet in staat om in de maatschappij te vloeien.
- maar als ze haar reacties op raadgevingen of opmerkingen niet kan onderdrukken, gaat ze weinig werk kunnen houden
- Maar aangezien dit een gamersforum is, zitten er veel jongeren, die zich misschien herkennen in deze situaties, en inzicht kunnen geven hoe ze uit deze neerwaartse spiraal zijn geraakt
- In het begin waren het verplichtingen, maar nu hoeven we het niet meer te zeggen, meeste zaken doet ze vanzelf, het is echter de manier waarop ze het doet, wat ons niet zo blij maakt
- Geloof me, dat hebben we al geprobeerd. Helpt ook niets. Dan gaat het goed voor een dag of 2, en dan hervalt ze weer in haar oude patroontje.

Klik om te vergroten...

Ik heb eens al uw tekstjes samen geklotst en het staat gewoon bol van de verwachtingen, veroordelingen en misnoegen over uw dochter. Zonder aanvallend te willen overkomen, maar gelooft gij eigenlijk wel zelf in het kunnen van uw dochter?

Haar kant van het verhaal ken ik niet, maar van wat ik hier lees lijkt het alsof gij niet in uw kind gelooft, hoe wilt ge dan dat ze dat zelf doet als ze het zelfs bij u niet voelt? Ze voldoet niet aan jullie verwachtingen, want was ze maar elke dag gelukkig. 2 dagen de tijd geef je haar om zich ongelukkig te voelen, dan moet ze maar terug lachen en luisteren. 2 dagen krijg iemand om 15 jaar van miserie te vergeten en te doen alsof alles oké is.
Wanneer krijgt ze eens de kans om zichzelf te zijn en zich te laten zien dat ze ongelukkig is? Waarom mag ze dat niet? Dat kind voelt zich vanbinnen opgesloten terwijl ze, op haar manier misschien, probeert te laten zien dat er iets scheelt. "Ik weet niet wat er scheelt", "Sorry". Dat meisje heeft het idee dat ze zich moet excuseren, omdat ze zich niet zo gelukkig voelt als dat jullie graag zouden willen.

Natuurlijk is het voor iedereen fijner als alles vlotjes loopt en er geen vuiltje aan de lucht is, dat is ook het makkelijkste voor iedereen.
En een jongen van 8 jaar die wat apenstreken begint uit te halen, is dat niet gewoon de leeftijd? Is dat echt de dochter met haar devilish plan om de sfeer voor iedereen binnen het gezin te verzieken?

Ik denk dat uw dochter gewoon zoooveel druk en verwachtingen op haar voelt afkomen, terwijl ze misschien gewoon eens ffkes tijd nodig heeft voor zichzelf (en zichzelf kan zijn)(en dat betekent niet per sé alone time, kan ook een daguitstap zijn met het gezin) of misschien gewoon wilt dat vader eens zijn verwachtingen aan de kant kan schuiven. Volgens mij heeft ze wat bevestiging nodig dat ze welkom is en dat het oké is om zich ff kut te voelen. Dat kind is mishandeld en heeft slaag gekregen, jaren op een stuk. Mag het even?

Ik wil niet beweren dat uw dochter niet haar aandeel heeft binnen alles en ik aanzie u nu niet als boeman of slechte vader, maar cut some slack en verwacht niet dat alles in ene keer gaat veranderen . Ik kan me best voorstellen dat het een druk op uw gezin legt, maar doet gij zelf wel effectief genoeg om uw dochter te helpen? (zonder haar meteen te willen doorverwijzen naar een psy of haar te confronteren met gamernerdverhalen die óók in een neerwaartse spiraal terecht zijn gekomen )

Misschien moet ge strenger bevelen dat ze gelukkig moet zijn.

Of kunt ge ze nimeer inruilen voor eentje dat minder problemen heeft en beter in uw ideaalbeeld van een gezin past?

Of misschien moet ge ze wat als een volwassene behandelen. Op dieje leeftijd werkt nutteloos commanderen niet meer zo goed. Als ge haar respect verdiend hebt zal ze wel zelf haar steentje bijdragen zonder die lip.
Maar dus niet op die manier die gij beschrijft

Wat is uw geschiedenis met haar eigenlijk? Ge zijt de biologische vader? Waar zijt ge idd die 15j geweest? En nu verwacht ge dat ze u idd dankbaar is etc?

Ge zou het verhaal best eens volledig vertellen ipv constant af te geven op uw dochter

Zelfs de titel van de thread legt de schuld al bij de dochter. Aanpassen naar "Onbekwame vader weet geen raad meer. Help me aub."

Daarmee bedoel ik niet dat ge slechte intenties hebt overigens.

Even samenvatten wat ik denk, ook op basis van de input van de vorige posters:

- Ik denk inderdaad dat je teveel perfectie verwacht, te veeleisend bent
- Ik denk dat dit komt omdat je haar (gedrag) spiegelt met je Eigen gedrag toen je 18 was --> stop daarmee! Zij is niet jij en ze heeft ook een heel ander (moeilijk) verleden
- Respect krijgen is respect geven/tonen, is hier ook al aangehaald

Dit zijn allemaal zaken die makkelijker gezegd dan gedaan zijn. Kijk, jij bent geen dommerik, dus je begrijpt best wat iedereen hier zegt. En ik ben ervan overtuigd dat je echt het beste voorhebt met je dochter.

Maar één iets wat je misschien kan proberen, is om zélf met je partner eventueel, maar vooral jij, naar een psycholoog te gaan. Je kan dan ook aan je dochter zeggen dat je met haar wil bespreken hoe JIJ jezelf kan aanpassen, of hoe het gezin zich kan aanpassen om haar leven beter te maken.
Zeg haar dat ze op elk gegeven moment haar voorstellen mag doen. Geef haar dus ook de tijd en ruimte om niet altijd onmiddellijk te moeten antwoorden op je vragen.
Zeg haar anders dat ze het ook mag opschrijven en in een ideëenbus mag steken. En zeg haar dat je haar mening, hoe hard ze misschien ook soms zal kunnen aankomen, zal respecteren. PS. Haar mening respecteren betekent niet altijd per definitie dat je haar haar zin geeft natuurlijk.

Alé ja, het is maar een ideetje.
In kort gezegd: Probeer eens aan je dochter duidelijk te maken dat je eens de nadruk op jezelf wil leggen, dat je wil kijken waar JIJ fout bent en hoe JIJ een beter mens kan worden. In plaats van de perfecte persoon 'uit te hangen' (sorry voor de pejoratieve bewoording) die constant zijn dochter op haar tekortkomingen in het leven wijst.

Ik denk (op basis van de weinige informative uiteraard) dat je dochter het moe is om altijd maar 'verbeterd' te worden door mensen die geslaagd zijn in het leven. Ze ziet zichzelf als een mislukkeling en ze is zo ver dat ze een je m'en fou houding erover heeft aangenomen en zelfs dat ze waarschijnlijk denkt: "Ik ben 18, het is te laat om er nog iets aan te beginnen doen nu...". Ze laat zich hangen dus...

Klinkt misschien stom: maar zoek je Eigen fouten eens en toon haar dat niemand perfect is of een perfecte levensloop heeft. Dat iedereen met faling te maken krijgt.

En bovenal, denk niet dat dit een process is dat je in een dag, een week, een maand of zelfs een jaar zal klaar krijgen...
Ik zeg altijd dat de genezing van een psychisch problem dikwijls even lang duurt als de orzaak van het probleem heeft geduurd tot op moment van de erkenning van het probleem...

Als 15 jaar geleden 'het probleem' is begonnen en nu de erkenning er is, dan verwacht ik dat je dochter nog met deze problematiek zal kampen tot minstens haar 33ste. Uiteraard met een merkbaar graduële verbetering (hopelijk).

Veel success ermee alleszins! Ik wens jullie allemaal het beste toe!

Bedankt voor de informatie allemaal, maar de zaken die hier genoemd zijn, zijn zaken die we doen. We hebben gesprekken met haar, we proberen haar duidelijk te maken waarom we dat of dat doen. We tonen respect voor haar, we betrekken haar in familieaangelegenheden , we vragen haar wat we kunnen doen om haar het leven aangenamer te maken. Maar we krijgen nergens een fatsoenlijke reactie of antwoord op. Het zijn allemaal de standaardzinnetjes. We houden natuurlijk rekening met haar verleden, maar wij hadden gehoopt dat als we toonden aan haar dat het ook op een andere manier kan, dat ze wat losser zou worden. Ik vergelijk haar niet met mezelf, ik vergelijk haar met de jeugd in het algemeen. Dan mag je nog introvert zijn, maar men gaat uit, men heeft een hobby, men kan als introverte persoon toch plezier maken? Ik ben ook een heel stil iemand in het echt, maar laat me los, en ik ben een groter feestbeest dan de gemiddelde 9-liver. Ik wil hier niet mijn dochter afkraken, als dat zo overkwam, dat was niet mijn bedoeling. Het is een nonnetje in vergelijking met de meeste 18 jarige, en we zijn trots op haar ( en geloof me, dat wordt regelmatig herhaald, ook tijdens discussies) maar op een of andere manier kan ze die klik niet maken dat het verleden achter haar ligt en dat ze nu redenen heeft om gelukkig te zijn. En dat is frustrerend als ouder. Als ouder heb je dan het gevoel dat we gefaald hebben. Op haar 13de heeft ze al eens gezegd dat ze bij ons wilde komen wonen. Mocht niet. Nu blijkt dat de sociale dienst bij haar familie is geweest, comité bijzondere jeudgzorg. Dan vraag je je af waarom dat die mensen niet hebben ingegrepen?

En waar ik als vader was? Ik was er, maar ik mocht enkel op zaterdag vader zijn? Schoolfeesten? Oudercontacten? Nooit van op de hoogte gesteld geweest? Ze was 10 maanden toen mijn ex me verliet, dus alle "grote" zaken in een kinderleven heb ik niet meegemaakt. Haar 1ste stapjes, haar 1ste woordje, haar 1ste dag school. Ik was enkel goed om maandelijks bedrag x op te hoesten en voor de rest? Moei u er niet mee.

Nu goed, we weten wat ons te doen staat, en we gaan dat ook uitproberen. Maar het moet van beide kanten komen. Net zoals respect tonen is hulp ook een tweerichtingsverkeer.

Pfft, ik ging ook veel uit als ik 18 jaar was. Maar dat was achteraf gezien 99% peer pressure. Er zijn zeker mensen die dat niet graag doen.
Ik snap wel dat het niet leuk is als ouder om uw kind ongelukkig te zien, maar haar in haar geluk forceren, gaat nooit werken.
Als ge ze gaat verplichten van plezier te maken/gelukkig te zijn, gaat ze ofwel pissed worden ofwel geluk 'faken'.

Voor de rest, ik ben geen psychiater, en ik heb ook geen kinderen, maar dit denk ik ervan (of hoe ik denk dat ik mij zou voelen in haar plek) :

Ik denk ook dat er nooit een happy family zal zijn. Ze zal zich altijd een outsider voelen.
Ik denk dat ze het u zeker kwalijk zal nemen als vader dat ge niet meer moeite hebt gedaan om betrokken te zijn bij haar leven. (Je kon bvb eens vragen , "seg wanneer is het oudercontact? "). Het is wsl (grotendeels) niet uw fout dat ge niet betrokken waart bij haar leven, maar daar heeft zij nu eens 0.0 boodschap aan denk ik. Gij zijt die kerel die niet voor haar heeft gevochten in haar ogen wsl...

De keren dat ik uit geweest ben kan ik op 1 hand tellen.
Van mening zijn dat je dochter een nonnetje is helpt ook niet echt.
Het verleden achter je laten? Jij hebt echt geen idee wat voor onzin dat is.
Ik denk dat je een gebrek aan inlevingsvermogen hebt. Ik hoop dat je de gegeven raad opvolgt.

soulreaper zei:

En zoals gezegd, we hebben al professionele hulp gezocht, maar als ze geen zin heeft om iets te vertellen, gaan wij geen 50 euro per sessie betalen.

Klik om te vergroten...

Beste, de geestelijke gezondheid van uw dochter is veel meer waard dan die 50 euro per sessie!
Ik kan daar zo ongelofelijk kwaad van worden, dit meisje, uw dochter, heeft naar alle waarschijnlijk een ongelofelijk trauma opgelopen en u verwacht dat dit in 123 opgelost en vergeten is. U zegt bijna letterlijk dat ze nu geen redenen meer heeft tot ongelukkig zijn en dat ze alles aangereikt krijgt om gelukkig te zijn. U verstaat niet waarom ze eventueel ongelukkig is, ondankbaar is en daaruit leid ik af dat u het inderdaad misschien toch allemaal niet zo goed snapt, hoewel ik best wel geloof u de beste bedoelingen van de wereld hebt.

Enige raad die ik en vele andere u zullen geven is om professionele hulp te zoeken. Dit best in overleg met uw dochter, maar het is iets wat u beide niet zomaar mogen opgeven. Weet dat misschien geheel andere factoren meespelen in haar gedrag en gevoel. u weet het niet want u hebt momenteel geen echte communicatie met uw dochter. Daarom is des te meer professionele hulp echt wel aangewezen. Ik hoop daarom oprecht dat u dit advies niet zomaar in de wind slaat, er is geen kosten-baten analyse mogelijk als het over de gezondheid gaat van (uw) kinderen/jongeren/mensen.