Archief - hoe maak je makkelijk contact ?

=Dujosh= zei:

tja, aan u om uzelf te overtuigen om iets te proberen he.

wat heb je het liefste,
a) je ziet een prachtig persoon, je hebt genoeg mogelijkheden om de persoon aan te spreken, maar je durft niet. Thuis zit je dan heel de avond te denken ( en de volgende dag misschien ook ) " waarom heb ik niets gedaan, waarom ... "
=> je voelt je slecht omdat je niet geprobeerd hebt.

b) je probeert, ondanks het feit dat je echt nerveus bent omdat je niet goed durft. maar toch lukt het je om nr te krijgen en een eventueel afspraakje.
( ok, ik heb deze optie gewoon erop gezet om het volledig te maken, B mag je niet kiezen )
=> je bent blij omdat je geprobeerd hebt en succes hebt

c) Je durft niet goed, maar geeft het toch een kans.
Helaas komt het niet goed, want je ziet dat ze een lief heeft, of dat de
andere persoons karakter niet echt is hoe je het verwachtte of iets anders.
langs de een kant ben je teleurgesteld, langs de andere kant ben je
opgelucht dat je het geprobeerd hebt. je hebt toch de moeite gedaan om
iets te doen.
=> je bent blij omdat je toch je kans gewaagd hebt.

Klik om te vergroten...

Je hebt net zeer succesvol 25 lijntjes besteed aan iets wat iedereen al weet.

Deelnemen is belangrijker dan winnen, joepie.
*blijft ondanks goed advies toch verlegen en afzijdig...*

Misschien praat ik wat te vaag; maar volgens mij weet iedereen al wat je zegt; maar zoals ik zei is verlegenheid en angst bij sommige sterker dan de ratio.

Maar hier is iets wat niemand zou zeggen: Volgens mij zou het al veel helpen moest iedereen wat opener en relaxed zijn; dan zouden er al heel wat minder verlegen mensen zijn.
Maar iedereen zit te bellen, en te zeveren, te brabbelen, te stressen, te zuipen, etc ...
Gewoon iemand die naast je gaat zitten en een open, eerlijk gesprek begint, dat verwacht niemand meer.
Dus moet je stressen met openingszinnetjes, uiterlijkheden en banale gespreksonderwerpen.

Je ziel schreeuwt uit: "ik wil bij je zijn", en je rationeel peuter-verstand blijft steken op zinnetjes als: "amuseer je je ? " , "wat studeer je?" ...

Misschien zit ik ernaast, misschien niet...

=Dujosh= zei:

tja, aan u om uzelf te overtuigen om iets te proberen he.

wat heb je het liefste,
a) je ziet een prachtig persoon, je hebt genoeg mogelijkheden om de persoon aan te spreken, maar je durft niet. Thuis zit je dan heel de avond te denken ( en de volgende dag misschien ook ) " waarom heb ik niets gedaan, waarom ... "
=> je voelt je slecht omdat je niet geprobeerd hebt.

b) je probeert, ondanks het feit dat je echt nerveus bent omdat je niet goed durft. maar toch lukt het je om nr te krijgen en een eventueel afspraakje.
( ok, ik heb deze optie gewoon erop gezet om het volledig te maken, B mag je niet kiezen )
=> je bent blij omdat je geprobeerd hebt en succes hebt

c) Je durft niet goed, maar geeft het toch een kans.
Helaas komt het niet goed, want je ziet dat ze een lief heeft, of dat de
andere persoons karakter niet echt is hoe je het verwachtte of iets anders.
langs de een kant ben je teleurgesteld, langs de andere kant ben je
opgelucht dat je het geprobeerd hebt. je hebt toch de moeite gedaan om
iets te doen.
=> je bent blij omdat je toch je kans gewaagd hebt.

Klik om te vergroten...

Je snapt het niet.

Mensen die verlegen zijn worstelen met zoiets. Zij weten maar al te goed dat ze zouden moeten proberen, dat ze geen schrik moeten hebben van een blauwtje. Wie zegt dat verlegen mensen schrik hebben van een blauwtje? De meesten hoogstwaarschijnlijk wel, maar daar gaat het 'm niet om. Verlegen mensen hebben problemen om die stap naar proberen te zetten, als je snapt wat ik bedoel.

Je mag dan nog zoveel keer 'Ik ga het proberen!' en 'Wie niet waagt, niet wint!' denken, bij de meeste verlegen mensen is er altijd wel wat dat hen tegenhoudt. Het is niet persé een stemmetje dat zegt: 'Zou je dat wel doen?'. Het is meer dat je blokkeert en als het ware verlamd bent.

Wat jij daar allemaal vertelt, weet praktisch iedereen, zelfs verlegen mensen, maar ze kunnen het gewoon niet. En het is niet simpel om in één-twee-drie van verlegenheid af te geraken, dat vergt énorm veel tijd (bij mij toch). Velen willen er van af, hoor. 't Is niet dat dat hen gelukkig maakt. Mij maakt het in ieder geval niet gelukkig. It's a bloody ennoying burden!

Op bepaalde momenten kunnen ze echt overtuigd zijn van 'Ik ga het proberen!', maar dat er dan TOCH nog iets is dat hen tegenhoudt, en dat is niet persé de vrees voor een blauwtje.

Hmgrwngd zei:

Maar hier is iets wat niemand zou zeggen: Volgens mij zou het al veel helpen moest iedereen wat opener en relaxed zijn; dan zouden er al heel wat minder verlegen mensen zijn.
Maar iedereen zit te bellen, en te zeveren, te brabbelen, te stressen, te zuipen, etc ...
Gewoon iemand die naast je gaat zitten en een open, eerlijk gesprek begint, dat verwacht niemand meer.
Dus moet je stressen met openingszinnetjes, uiterlijkheden en banale gespreksonderwerpen.

Klik om te vergroten...

true..true..maar komt ook omdat iedereen meer gestressed is..iedereen is gewoon met zn eigen bezig..wat je ze niet kwalijk kan nemen eh

Hmgrwngd zei:

Je ziel schreeuwt uit: "ik wil bij je zijn", en je rationeel peuter-verstand blijft steken op zinnetjes als: "amuseer je je ? " , "wat studeer je?" ...

Klik om te vergroten...

goh ja..lijkt me nogal wat als je gewoon hardop zou denken
[/QUOTE]

Huasheng zei:

Je snapt het niet.

Mensen die verlegen zijn worstelen met zoiets. Zij weten maar al te goed dat ze zouden moeten proberen, dat ze geen schrik moeten hebben van een blauwtje. Wie zegt dat verlegen mensen schrik hebben van een blauwtje? De meesten hoogstwaarschijnlijk wel, maar daar gaat het 'm niet om. Verlegen mensen hebben problemen om die stap naar proberen te zetten, als je snapt wat ik bedoel.

Je mag dan nog zoveel keer 'Ik ga het proberen!' en 'Wie niet waagt, niet wint!' denken, bij de meeste verlegen mensen is er altijd wel wat dat hen tegenhoudt. Het is niet persé een stemmetje dat zegt: 'Zou je dat wel doen?'. Het is meer dat je blokkeert en als het ware verlamd bent.

Wat jij daar allemaal vertelt, weet praktisch iedereen, zelfs verlegen mensen, maar ze kunnen het gewoon niet. En het is niet simpel om in één-twee-drie van verlegenheid af te geraken, dat vergt énorm veel tijd (bij mij toch). Velen willen er van af, hoor. 't Is niet dat dat hen gelukkig maakt. Mij maakt het in ieder geval niet gelukkig. It's a bloody ennoying burden!

Op bepaalde momenten kunnen ze echt overtuigd zijn van 'Ik ga het proberen!', maar dat er dan TOCH nog iets is dat hen tegenhoudt, en dat is niet persé de vrees voor een blauwtje.

Klik om te vergroten...

Mensen die verlegen zijn, zien alles door hun lens van onzekerheid, ze bedenken redenen om iets niet te doen en bedenken dan voorbeelden om hun eigen gelijk te halen. tis een erg vicieuse cirkel en je moet je hele manier van geloven en denken veranderen.

Deus ex Machina zei:

Mensen die verlegen zijn, zien alles door hun lens van onzekerheid, ze bedenken redenen om iets niet te doen en bedenken dan voorbeelden om hun eigen gelijk te halen. tis een erg vicieuse cirkel en je moet je hele manier van geloven en denken veranderen.

Klik om te vergroten...

zo simpel is het niet.ik ben ook verschrikkelijk verlegen als het op vrouwen aankomt.en ik zit echt geen redenen in mijne kop te bedenken on niet te gaan,omgekeerd wel.het is eerder alsof er een zware vastegeroeste rem staat op uw spontaniteit iets wat echt lastig is.

als er één ding is waar ik schrik voor heb dan is het wel naar een meisje gaan en dan dichtklappen,er is niks beschamender dan dat.

Hmgrwngd zei:

Je hebt net zeer succesvol 25 lijntjes besteed aan iets wat iedereen al weet.

Deelnemen is belangrijker dan winnen, joepie.
*blijft ondanks goed advies toch verlegen en afzijdig...*

Misschien praat ik wat te vaag; maar volgens mij weet iedereen al wat je zegt; maar zoals ik zei is verlegenheid en angst bij sommige sterker dan de ratio.

Maar hier is iets wat niemand zou zeggen: Volgens mij zou het al veel helpen moest iedereen wat opener en relaxed zijn; dan zouden er al heel wat minder verlegen mensen zijn.
Maar iedereen zit te bellen, en te zeveren, te brabbelen, te stressen, te zuipen, etc ...
Gewoon iemand die naast je gaat zitten en een open, eerlijk gesprek begint, dat verwacht niemand meer.
Dus moet je stressen met openingszinnetjes, uiterlijkheden en banale gespreksonderwerpen.

Je ziel schreeuwt uit: "ik wil bij je zijn", en je rationeel peuter-verstand blijft steken op zinnetjes als: "amuseer je je ? " , "wat studeer je?" ...

Misschien zit ik ernaast, misschien niet...

Klik om te vergroten...

very very true...

morph123 zei:

zo simpel is het niet.ik ben ook verschrikkelijk verlegen als het op vrouwen aankomt.en ik zit echt geen redenen in mijne kop te bedenken on niet te gaan,omgekeerd wel.het is eerder alsof er een zware vastegeroeste rem staat op uw spontaniteit iets wat echt lastig is.

als er één ding is waar ik schrik voor heb dan is het wel naar een meisje gaan en dan dichtklappen,er is niks beschamender dan dat.

Klik om te vergroten...

Tja het is net die schrik dat u tegenhoudt é, angst kan alleen maar gevoed worden door meer angst..

Een goede oplossing tegen die angst om dicht te klappen wanneer je tegen een meisje begint te praten is je horloge (indien je die hebt) in je zak te steken, als je dan echt niet meer weet wat zeggen en er met een reden van onderuit wilt gaan vraag je gewoon doodweg hoe laat het is. Zij zal wellicht ook weten dat je die vraag gebruikt omdat je niks beters weet te zeggen maar dat is dan toch beter dan daar met u mond vol tanden te staan en te zegge "uh uuh allé tot nog es é" terwijl ge onzeker wegstapt

Ik zit mezelf geen redenen te geven om toch maar niks te zeggen. Ik klap maar al te vaak eens dicht, en dan zit je echt met jezelf te worstelen van "Zeg nu toch godomme iets! SPEAK!". Dat is enorm ambetant.
Je moet jezelf als het ware dwingen om gewoonweg iets te zeggen, wat dan achteraf ook enorm stroef en onecht uit je mond komt. En door geduld en groei van het vertrouwen (in die bepaalde persoon of personen) raak je daar stilaan wat uit. Maar jammergenoeg moet je dan wel weer die ganse worstelling doorstaan bij de volgende (onbekende) persoon die je ontmoet.
Ik zie de wereld totaal niet door een lens van onzekerheid. Ik zeg nu niet dat ik geen onzekerheid ervaar. Ik bedenk geen redenen om toch maar niks te moeten zeggen of doen. In tegendeel, ik zit tegen mezelf te zeggen dat ik juist wel iets moet zeggen en doen.
En om er van af te geraken moet ik heus niet mijn geloven en denken te veranderen. Daar is niks mis mee. Ik zal er hoogstwaarschijnlijk nooit van af geraken, maar ik kan wel proberen het te minderen. Jammergenoeg bestaat daar geen handleiding voor, je moet het allemaal maar zelf uitzoeken. Het enige wat je feitelijk nodig hebt om er van af te raken is 'wil'. Je moet willen er van af te geraken. Als dat er niet is, dan mag je nog blijven zagen en klagen zoveel je wilt, je geraakt daardoor géén stap verder.

Gamedude zei:

Een goede oplossing tegen die angst om dicht te klappen wanneer je tegen een meisje begint te praten is je horloge (indien je die hebt) in je zak te steken, als je dan echt niet meer weet wat zeggen en er met een reden van onderuit wilt gaan vraag je gewoon doodweg hoe laat het is. Zij zal wellicht ook weten dat je die vraag gebruikt omdat je niks beters weet te zeggen maar dat is dan toch beter dan daar met u mond vol tanden te staan en te zegge "uh uuh allé tot nog es é" terwijl ge onzeker wegstapt

Klik om te vergroten...

Ik ervaar 'dichtklappen' net iets anders. Bij mij is dat eerder dat ik opeens zwijg, en dat er niks meer uitkomt, terwijl ik juist wil dat er WEL iets zou uitkomen. Ik weet op voorhand wel zo min of meer wat ik allemaal kan vertellen, maar eens ik het dan allemaal kan vertellen, dan heb ik als het ware een black-out en herinner ik me niks meer van wat ik mogelijk zou kunnen zeggen.
Het is dus niet persé dat je niks meer kunt vertellen/hebt te vertellen. Het is gewoon dat het er maar niet uitkomt.
De tip die je geeft, kan anders best wel handig zijn, maar ik zie die niet werken op lange termijn. Je kan moeilijk dat uitvlucht blijven gebruiken, welja, min of meer wel ... allezja ... mja ... tja ...

ik heb het ook aan de hand (gehad), ik was zelf vroeger ook zeer verlegen maar ben er héél veel in gebeterd, mede door mn lief.

Ik was vroeger altijd zo verlege en wist nooit wat te vertelle, klapte altijd dicht als 'k bij een meisje was dat 'k graag zag (toen mijn huidig lief nu). Heb me zelf vaak moete verplichten om iets te zeggen of iets te doen.

Maar ik heb er geen seconde spijt gehad dat 'k mezelf toen heb moete verplichte iets te doen, mezelf moete forcere zelfs. Moest ik dat toen niet gedaan hebbe zat 'k hier nu niet zo doodgelukkig met het meisje van mn dromen. En weet je wat, mijn verlegenheid is compleet verdwenen bij datzelfde meisje. Ik zeg wat ik wil, ik floep er alles uit. Ik schaam me niet en weet altijd wel iets te vertellen.

Zo'n dingen als verlegenheid zijn te verbreken, serieus, het kost wel wat tijd en wat moed, maar je moet gwn jezelf verplichten. Het helpt natuurlijk ook als er iemand is die je steunt (mijn lief in mijn geval: ze wist dat 'k verlegen was en heeft me dan ook totaal niet gepushed om dinge te vertellen ofzo, alles kwam rustig en nu is ze zo trots op me omdat 'k mn verlegenheid 'overwonnen' heb.) Verlegenheid is een bitch, maar als je écht wilt, kan je het overbruggen.

just my 2 cents

Nog iets ivm die onzekerheid/verlegenheid/...

Gisteren gingk zoals ieder weekend met de trein naar Antwerpen (waar ik nu zit dus)
In Gent Sint-Pieters moet ik daar een 20tal mins wachten, en plots kwam der een meisje op me af die ik nog kende van op school, maar die ik eigenlijk niet "ken" (nog nooit een noemenswaardig gesprek mee gehad ofzo en ik kende die haar vriendinnen beter...)
Zij startte dus het gesprek, maar tgesprek viel ook soms wa stil, en dan trok ik da weer op gang. Tijdens de treinrit der dan heeltijd mee kunnen praten (zonder stilvallen )
Meisjes kunnen dus net zo goed niet onmiddellijk iets weten te zeggen éh (en ze wou met me praten, of ze ging niet op mij af gekomen zijn, terwijl ik maar een halve bekende ben...)

Huasheng zei:

Ik zit mezelf geen redenen te geven om toch maar niks te zeggen. Ik klap maar al te vaak eens dicht, en dan zit je echt met jezelf te worstelen van "Zeg nu toch godomme iets! SPEAK!". Dat is enorm ambetant.
Je moet jezelf als het ware dwingen om gewoonweg iets te zeggen, wat dan achteraf ook enorm stroef en onecht uit je mond komt.
Ik ervaar 'dichtklappen' net iets anders. Bij mij is dat eerder dat ik opeens zwijg, en dat er niks meer uitkomt, terwijl ik juist wil dat er WEL iets zou uitkomen.

Klik om te vergroten...

Feit is da als je terwijl je met die bepaalde mensen in aanwezigheid ligt te denken: "shit, ik weet niet wat zeggen, wat nu, zeg iets gvd" je net veel minder spontaan gaat kunnen praten, simpelweg omdat je in je hoofd zit.. in zo'n momenten moet je proberen uit je hoofd te blijven, dan zal er spontaner dingen in je op komen om over te praten.. door jezelf angst in te praten in je kop ga je je ook minder goed voelen wat automatisch resulteert in minder praten etc.

@SkateDivision: u verlegenheid t.o.v u lief is met de tijd verdwenen ja, wat niet wilt zeggen dat u algemene verlegenheid weg is é.. misschien voel je je nu ook niet zo zenuwachtig in de buurt van andere meisjes omdat die u niet boeien vermits ge een lief hebt.. ma zijt zeker da eens het gedaan is met u lief en ge weer naar de volgende stapt dezelfde problemen gaat kunnen voorhebben hoor

probeer ook altijd als je een gesprek voert je vragen goed te formuleren, geen ja-nee vragen want die brengen u nergens.. open vragen zodat de persoon in kwestie moeite moet doen, als die in detail gaat kunt gij weer verder ingaan op wat diegene u net gezegt heeft etc etc

SkateDivision zei:

ik heb het ook aan de hand (gehad), ik was zelf vroeger ook zeer verlegen maar ben er héél veel in gebeterd, mede door mn lief.

Ik was vroeger altijd zo verlege en wist nooit wat te vertelle, klapte altijd dicht als 'k bij een meisje was dat 'k graag zag (toen mijn huidig lief nu). Heb me zelf vaak moete verplichten om iets te zeggen of iets te doen.

Maar ik heb er geen seconde spijt gehad dat 'k mezelf toen heb moete verplichte iets te doen, mezelf moete forcere zelfs. Moest ik dat toen niet gedaan hebbe zat 'k hier nu niet zo doodgelukkig met het meisje van mn dromen. En weet je wat, mijn verlegenheid is compleet verdwenen bij datzelfde meisje. Ik zeg wat ik wil, ik floep er alles uit. Ik schaam me niet en weet altijd wel iets te vertellen.

Zo'n dingen als verlegenheid zijn te verbreken, serieus, het kost wel wat tijd en wat moed, maar je moet gwn jezelf verplichten. Het helpt natuurlijk ook als er iemand is die je steunt (mijn lief in mijn geval: ze wist dat 'k verlegen was en heeft me dan ook totaal niet gepushed om dinge te vertellen ofzo, alles kwam rustig en nu is ze zo trots op me omdat 'k mn verlegenheid 'overwonnen' heb.) Verlegenheid is een bitch, maar als je écht wilt, kan je het overbruggen.

just my 2 cents

Klik om te vergroten...

Ik geef je meer dan gelijk. Ik heb ook enorm veel hulp aan m'n vriend. En op momenten merk ik dat echt op dat het niet alleen betert bij hem, maar ook bij anderen. 't Is nog niet helemaal wat ik wil dat het zou moeten zijn. Ik heb er nog steeds iets te veel last van dan ik zelf zou willen.

Comments als 'zeg eens iets' zijn enorm ambetant. Je verdraagt ze wel, omdat je weet dat ze goed bedoeld zijn, maar toch komen ze dwingend over ... en dat zijn ze ook. Je voelt je gepushed. Het leidt bijna tot stress. Het is alles behalve aangenaam, maar het enige wat je eraan kan doen, is je best doen (onbewust dan wel). Je moet niet gaan letten op wat je zegt e.d.m., maar gewoon iets zeggen, al is het maar een kleine onbenullige anekdote.

Gamedude zei:

Feit is da als je terwijl je met die bepaalde mensen in aanwezigheid ligt te denken: "shit, ik weet niet wat zeggen, wat nu, zeg iets gvd" je net veel minder spontaan gaat kunnen praten, simpelweg omdat je in je hoofd zit.. in zo'n momenten moet je proberen uit je hoofd te blijven, dan zal er spontaner dingen in je op komen om over te praten.. door jezelf angst in te praten in je kop ga je je ook minder goed voelen wat automatisch resulteert in minder praten etc.

Klik om te vergroten...

Inderdaad. Ik had dat soort gedachten vroeger héél vaak. Nu al heel wat minder. 'k Heb tegen mezelf ook op een dag gezegd: "Foert, als 'k niks weet te zeggen, dan weet 'k niks te zeggen." , en dan na een minuutje (of twee) komt er dan toch iets uit. En met de tijd betert dat dan. Verlegenheid eist vooral veel geduld van een ander, maar niet iedereen heeft dat geduld.

Gamedude zei:

@SkateDivision: u verlegenheid t.o.v u lief is met de tijd verdwenen ja, wat niet wilt zeggen dat u algemene verlegenheid weg is é.. misschien voel je je nu ook niet zo zenuwachtig in de buurt van andere meisjes omdat die u niet boeien vermits ge een lief hebt.. ma zijt zeker da eens het gedaan is met u lief en ge weer naar de volgende stapt dezelfde problemen gaat kunnen voorhebben hoor

Klik om te vergroten...

Dat is net hetzelfde van wat ik denk. Ik ervaar dat ook dat bij een bepaalde persoon waar ik heel vaak mee omga (m'n vriend, vriendinnen) de verlegenheid beetje bij beetje mindert, maar ik weet dat m'n 'algemene verlegenheid' daarom nog niet gaat beteren. Ik wil dan ook dat de positieve invloed die m'n vriend mij geeft niet alleen z'n effect heeft op 'ons', maar ook op 'mij in 't algemeen'. Ik probeer dat dan ook zo een beetje door die invloed door te schuiven naar m'n 'algemene verlegenheid'.

Huasheng zei:

Ik geef je meer dan gelijk. Ik heb ook enorm veel hulp aan m'n vriend. En op momenten merk ik dat echt op dat het niet alleen betert bij hem, maar ook bij anderen. 't Is nog niet helemaal wat ik wil dat het zou moeten zijn. Ik heb er nog steeds iets te veel last van dan ik zelf zou willen.

Klik om te vergroten...

Idd, net zoals Huasheng zegt, het is niet alleen gebeterd bij mn lief, maar in het algemeen ook. Wrs is dit doordat 'k meer zelfvertrouwen gekregen heb en dit hangt dan ook weer samen met een goede relatie waarin 'k me goed voel.

SkateDivision zei:

Idd, net zoals Huasheng zegt, het is niet alleen gebeterd bij mn lief, maar in het algemeen ook. Wrs is dit doordat 'k meer zelfvertrouwen gekregen heb en dit hangt dan ook weer samen met een goede relatie waarin 'k me goed voel.

Klik om te vergroten...

Bij mij niet echt... Ik kna nu wel alles tegen men vriendin zeggen, maar tegen andere meisjes is het nog altijd hetzelfde. :/

Huasheng zei:

Dat is net hetzelfde van wat ik denk. Ik ervaar dat ook dat bij een bepaalde persoon waar ik heel vaak mee omga (m'n vriend, vriendinnen) de verlegenheid beetje bij beetje mindert, maar ik weet dat m'n 'algemene verlegenheid' daarom nog niet gaat beteren. Ik wil dan ook dat de positieve invloed die m'n vriend mij geeft niet alleen z'n effect heeft op 'ons', maar ook op 'mij in 't algemeen'. Ik probeer dat dan ook zo een beetje door die invloed door te schuiven naar m'n 'algemene verlegenheid'.

Klik om te vergroten...

Dat is volgens mij iets dat u vriend niet kan veranderen maar jijzelf, de reden waarom je minder en minder verlegen wordt in aanwezigheid van bepaalde personen is omwille van het feit dat u trouwheid voor deze mensen omgekeerd evenredig stijgt. De oplossing ligt dan bij onbekende onmiddellijk een gevoel van vertrouwen te geven/voelen, maar volgens mij is vertrouwen hier wel het verkeerde woord. Verlegenheid gaat samen met onzekerheid, wanneer je beredeneert hoe jij je moet gedragen bij andere personen ,die je niet goed kent, om bij hun in de smaak te vallen zit je constant met de gedachte: "Wat denkt hij/zij van mij?" het is net deze gedachte die u afremt in sociaal zijn. Ok, bij de meeste is dit niet zo extreem zoals hierboven beschreven.. maar het is vrij logisch om je zo te gedragen. Vrienden, waar jij je goed bij voelt en geen enkel probleem bij hebt om praatzaam te zijn, kennen je.. je weet dat je kan zeggen wat je wilt omdat ze niet zozeer meer op de inhoud van wat je gezegt hebt gaan beoordelen. Simpelweg omdat ze weten wie je bent. Bij nieuwe mensen ben je op dit vlak voorzichtiger: zij kennen je niet en jij wilt dat, door de beperkte woorden die tot dan gevoert zijn, men geen verkeerd beeld over je hebt. Met als gevolg dat je meer behoedzaam in je hoofd zit en niet zomaar iets eruit flapt waar je later spijt van kan krijgen.

Wat ik kan aanraden (yeah right, alsof dit men beroep is) is je gedachten die je hebt terwijl je je verlegen voelt (en dus sociaal-beperkt voelt) te bekijken vanuit een ander perspectief. Deze gedachten vast houden en later opschrijven of whatever, als je dan een reeks hebt kan je meestal gemakkelijk een verband vinden en zelf tot een oplossing komen. Hoe een persoon denkt reflecteert op alles in zijn doen en laten, dus: anders denken staat voor verandering in jouw (sociaal) leven.

trouwens, moest iedereen meer eerlijk en open tegen over elkaar zijn, ookal kennen we deze personen niet, zouden er al een pak minder mensen te kampen hebben met deze problemen. Dit is mij opgevallen bij onze noorderburen die een pak meer sociaal zijn.

Wat is het toch fijn om sociaal te zijn ...

Wa_denkte zei:

Wat is het toch fijn om sociaal te zijn ...

Klik om te vergroten...

ja, volgens mij ook één der grootste streefdoelen van de mens. Gelukkig zijn staat gelijk met sociaal zijn, een mens zoekt nu eenmaal goedkeuring (acceptance is een veel mooier woord ) van zijn medemens.. maar bij de meeste vervaagt dit na duur van tijd tot één iemand: man & vrouw relatie

gewoon naar het meisje in kwestie stappen en zeggen:
*tromgeroffel*

DAG MEISJE !
alles goed ja?

enz....



breekt toch altijd het ijs bij mij....


het komt er gewoon op neer dat je moet DURVEN iets zeggen, er zijn zoveel dingen om over te praten

Huasheng zei:

Je snapt het niet.

Mensen die verlegen zijn worstelen met zoiets. Zij weten maar al te goed dat ze zouden moeten proberen, dat ze geen schrik moeten hebben van een blauwtje. Wie zegt dat verlegen mensen schrik hebben van een blauwtje? De meesten hoogstwaarschijnlijk wel, maar daar gaat het 'm niet om. Verlegen mensen hebben problemen om die stap naar proberen te zetten, als je snapt wat ik bedoel.
....

einde wat huasheng zei

Klik om te vergroten...

ik begrijp het wel, ik was vroeger ook verlegen, of kon minder snel mensen aanspreken.
Het komt erop neer, dat je jezelf moet overtuigen, meer niet.
Het is tenslotte voor uzelf, ik bezie het als een soort van leerproces.

nuja, er zullen altijd mensen zijn die het niet zullen durven inderdaad, maar aan hen om zichzelf te overtuigen.

@ Gamedude: Uiteraard weet ik dat ik diegene ben die het moet veranderen. Met positieve invloed bedoel ik meer dan het feit dat ik steeds wat meer zeg tegen hem. Ik weet dat allerlei andere factoren ertoe hebben geleid dat ik meer zeg tegen hem. Met positieve invloed bedoel ik eerder 'besef'. Het besef dat ik eigenlijk nog maar enkele maanden doorheb, dat ik verlegen ben, en dat ik er niet blij mee ben.

Gamedude zei:

Bij nieuwe mensen ben je op dit vlak voorzichtiger: zij kennen je niet en jij wilt dat, door de beperkte woorden die tot dan gevoerd zijn, men geen verkeerd beeld over je hebt. Met als gevolg dat je meer behoedzaam in je hoofd zit en niet zomaar iets eruit flapt waar je later spijt van kan krijgen.

Klik om te vergroten...

Dat besef waarover ik hierboven schreef, is als het ware naar boven gekomen IN mijn relatie. En 'k heb in de eerste plaats de verlegenheid willen oplossen in m'n relatie, en nu wil ik dat wat doorschuiven naar m'n leven. Het is niet dat ik 't ambieer om een spraakwaterval te worden, ik wil voornamelijk het dichtklappen verhelpen feitelijk.
Wat je daar schrijft klopt. Ik uit niet al te veel woorden omdat ik hen amper ken en zij mij amper kennen. Maar ik voel nog steeds het dichtklappen, en dat is een zeer onaangenaam gevoel voor mij.

Gamedude zei:

Wat ik kan aanraden (yeah right, alsof dit men beroep is) is je gedachten die je hebt terwijl je je verlegen voelt (en dus sociaal-beperkt voelt) te bekijken vanuit een ander perspectief.

Klik om te vergroten...

Hoe bedoel je? Mij proberen te plaatsen in de persoon of personen voor/rondom mij? Hoe zij mij op dat moment dan ervaren? ... Want dat heb ik al gedaan, daarom dat ik zeker weet dat ik het 'dichtklappen' kwijt wil zijn.
Als 'k nu dichtklap dan zijn mijn gedachten daaromtrent leeg als het ware. Ik ben het beu om steeds die gedachten te hebben van "OMG, ik ben dichtgeklapt" en dan te wachten op de 'verlossing'. Die gedachten waren mij te negatief geladen en best vervelend, dus 'k laat mezelf nu eerder toe om spontaan het dichtklappen te verhelpen. ... Makkelijker gezegd dan gedaan

=Dujosh= zei:

Het komt erop neer, dat je jezelf moet overtuigen, meer niet.
Het is tenslotte voor uzelf, ik bezie het als een soort van leerproces.

nuja, er zullen altijd mensen zijn die het niet zullen durven inderdaad, maar aan hen om zichzelf te overtuigen.

Klik om te vergroten...

Inderdaad, je moet jezelf inderdaad overtuigen, maar tegelijkertijd heb je ook de wil nodig om jezelf toe te laten jezelf te overtuigen. Je moet het willen. Het heeft geen nut tegen jezelf te zeggen: "En nu gaan we wat meer zeggen.", terwijl de 'wil' er feitelijk nog niet is.
Bij mij was er vroeger geen 'wil'. Daardoor dat er toen ook niks veranderde. Op een dag was het 'besef' er, vervolgens de 'wil', en nu bezig met de 'overtuiging'