Marsmillo zei:
Ik ben denk ik toch wel een hopeloos geval...
Heb geen sociale vaardigheden en totaal geen zelfvertrouwen of lef.
De situaties waar ik in kom zijn ook niet zo leuk meestal.
Als er iemand naar me kijkt wordt ik al zenuwachtig en maak ik me liefst zo snel mogelijk uit de voeten. Want meestal denk ik dat ze over me bezig zijn, negatief dan é. Dit is vooral iets van vroeger, ben veel gepest geweest vanwege mijn uiterlijk en manier van doen. Nu heb ik hier gewoon super veel last van... En denk ik onmiddelijk al dat ze met me aan het lachen zijn.
Maar het gaat verder...
Als ik aangesproken wordt begin ik totaal te flippen... weet geen reactie en wil me terug zo snel mogelijk uit de voeten maken, want zijn ze nu sarcasties tegen me bezig? Ik heb echt altijd het gevoel dat ze me aan het uitlachen zijn in mijn gezicht... Ik negeer dan meestal ook alles.
Door mijn gezondheidstoestand verlies ik ook regelmatig het bewustzijn. Dit is gewoon het ergste wat je in zo'n situatie kan overkomen. Maar door de verschillende emotie's die vrijkomen is het al meermaals gebeurd dat ik een bloeddruk val krijg en dus terplaatse neersmak op de grond.
Resultaat is dan ook meestal dat er een groepje rond mij komt te staan, sommige lachen andere helpend maar in meeste gevallen voel ik me toch super belachelijk. Voor de duidelijkheid moet ik effe zeggen dat ik ook op andere momenten mijn bewustzijn kan verliezen (is gewoon een ziekte) Denk wel dat mijn zenuwachtigheid en schaamte op zo'n momenten een rol speelt, maar zelf met medicatie kan ik dat flauwvallen niet onder controlle krijgen.
Ik ben een hopeloos geval, maar zou iemand mij toch wat tips kunnen geven?
Ow, in sommige gevallen heb ik hier totaal geen last van, en loopt alles vlot. Maar dat is zeer zelden...
Denk daje wel weer van veel mensen advies zult krijgen in de trend van "gewoon angst achterwege laten" , "probeer gewoon" of "geloof in jezelf, wees jezelf"...
Ik geloof hier echter niet in, (omda ik van mening ben dat je sociale identiteit er gekomen is door een leerproces, en dat verandert niet zomaar - en zeker niet door 1 oneliner) maar ik kan wel zeggen da ik weet waje bedoelt.
Als het je een beetje beter doet voelen (hoop het toch), je kunt dat 'probleem' achter je laten ook. Maar volgens mij wordt het stapje per stapje.
Mijn advies (let op; het blijkt da ik een zeer slechte autoriteit ben, en da ik altijd alternatief wil doen) :
Ipv jezelf te dwingen om aan sociale bezigheden deel te nemen, probeer eens het tegenovergestelde... Gewoon eens een tijdje niet meer focussen op andere mensen. Als er 1 iets is waje wel kan missen, is het een obsessie over sociaal contact.
Beetje tot rust komen, zonder al te veel invloeden...
En als je dit zou doen, en beetje tot jezelf komt; dan zou je -volgens mijn bescheiden mening - al minder nerveus en achterdochtig zijn in sociale situaties.
Maar zoals gezegd: verwacht geen wonderlijke oplossing: iedereen heeft wel tekorten (zeker op sociaal vlak), de 1 heeft het gewoon erger zitten dan de ander.
. De derde keer maak je een U-bocht en zeg iets tegen haar
. je knikt eens een goeiedag en zie wat ze doet, knikt ze terug en lacht ze ben je al op de goeie weg en zal je je gesprek gemakkelijker kunnen aanknopen. Dan begin je gewoon te vertellen dat je haar regelmatig ziet met de fiets en blabla de rest komt wel van zelf 
ad: sad but true zal ik zegge