Bloedige islamitische rechtspraak
Omdat er aangrijpende beelden naar buiten gesmokkeld zijn van de ophanging van twee jonge Iraniërs, is er internationale deining over ontstaan. Maar doodstraffen, zweepslagen, verminkingen, martelingen - ook van minderjarigen - zijn vrijwel dagelijkse kost in het land van de ayatollahs. Alleen bestaan er meestal geen beelden van en blijft de buitenwereld onverschillig.
MAHMOED Asgari (16) en Ayaz Marhoni (18) zijn opgehangen omdat ze homoseksueel waren. Dat is onvergeeflijk pervers in het oog van de 'mollarchie'.
In de hele moslimwereld bestaat er grote intolerantie tegenover homo's. Dat veroorzaakt ook in onze landen problemen die in naam van het antiracisme lang doodgezwegen werden. In een aantal ,,zwarte'' scholen in Nederland, bijvoorbeeld, kunnen homofiele leraars niet meer openlijk voor hun geaardheid uitkomen, omdat ze dan bespot en bespuwd worden.
Die onverdraagzaamheid gaat gepaard met veel hypocrisie. In alle maatschappijen waar vrouwen en meisjes achter slot en grendel worden gehouden, bestaat een grote mate van homo-erotiek. Dat was het geval in het antieke Griekenland en Rome en dat gebeurde - en gebeurt - in de christelijke wereld. En het is zeker het geval in een groot deel van de moslimwereld met zijn obsessie voor maagdelijkheid en de ongenadige bewaking van meisjes en vrouwen, die in extreme gevallen van kop tot teen ingepakt worden in sombere chadors en boerka's.
Stoere Afghaanse krijgers, bijvoorbeeld, trekken ten strijde met in hun gevolg mooie, gemaquilleerde knapen. De krijgers beschouwen zichzelf niet als homoseksueel; alleen knapen of mannen die de ,,vrouwelijke'' rol spelen zijn dat. En dat soort hypocrisie is wijd verspreid.
De homo-erotiek, die van alle tijden en beschavingen is, hield dan ook nooit een erkenning of waardering van de homoseksualiteit in, ook al omdat de meeste godsdiensten actieve homoseksualiteit veroordelen. Maar de scheiding tussen kerk en staat bracht mee dat in landen van het ,,christendom'' homoseksuelen niet alleen niet langer vervolgd werden, maar ook grote stappen naar gelijkberechtiging konden zetten.
In het grootste deel van de moslimwereld daarentegen wordt homoseksualiteit nog altijd als een perversie en het homohuwelijk als een decadente abominatie gezien. Dat geldt zeker voor Iran, een islamitische theocratie die een zeer bloedige ,,gerechtigheid'' bedrijft. Volgens een organisatie voor integratie van homoseksualiteit in de maatschappij, het Nederlandse COC, zijn sinds de vestiging van de islamitische republiek in 1979 al meer dan vierduizend homoseksuelen omgebracht.
Dat cijfer is zeker plausibel. Organisaties van Iraanse ballingen verspreiden maandelijkse bulletins van de harde straffen waarover ze geïnformeerd worden. Daar zijn telkens weer ophangingen bij. Tot de slachtoffers behoorden dit jaar ook zestienjarige meisjes die van ongeoorloofde seks beschuldigd waren.
In de lijst staan ook altijd veroordelingen tot tientallen geselslagen, amputaties van vingers, handen of voeten. In juni werd een man, door de Iraanse krant Etemaad alleen geïdentificeerd als Vahid, veroordeeld tot verlies van zijn beide ogen. Twaalf jaar voordien, toen hij nog minderjarig was, had Vahid tijdens een ruzie op een groentemarkt een fles met bijtend zuur naar een andere man gegooid. De dop was van de fles gegaan - volgens Vahid per ongeluk - en het slachtoffer kreeg het zuur in het gezicht en verloor zijn ogen. Eerst moest Vahid hetzelfde lot ondergaan, maar in haar barmhartigheid besloot de islamitische rechtspraak zijn ogen chirurgisch te laten verwijderen.
Maand na maand sijpelen zulke berichten door. Maar de Iraanse pers en media zijn gemuilkorfd, er zijn geen beelden van, en dus wordt er minder ophef over gemaakt dan over een koran die in Guantanamo door een toilet zou zijn gespoeld.
Onderzoeksjournalistiek is dodelijk in Iran. De Canadees-Iraanse journaliste Zahra Karzemi maakte in 2003 ooit foto's in de buurt van de beruchte Evin-gevangenis in Teheran. Ze werd aangehouden en ,,verongelukte'' in de gevangenis. De arts die haar stoffelijk overschot had onderzocht, vertelde in maart van dit jaar in Canada welke letsels hij vaststelde: een schedelbreuk, uitgerukte vingernagels, een gebroken neus, een ontwrichte schouder, kneuzingen over het hele lichaam, sporen van verkrachting.
Minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht heeft gisteren geprotesteerd tegen de ,,barbaarse'' executie van de twee jongens. Het is goed dat hij dat doet, maar het zal weinig uithalen. Iran heeft zich nooit iets aangetrokken van protesten over welke mensenrechten ook. Zijn ongenadige rechtspraak vindt plaats ongeacht wie er president is.
Het Westen koestert de illusie dat er in het regime van Teheran ,,conservatieven'' en ,,gematigden'' zijn, en dat er met die laatste te werken valt aan een geleidelijke evolutie. Daarmee miskent het de aard van een fanatiek ideologisch regime. De echte machthebbers zijn de geestelijke leiders en de Raad van de Hoeders en die blokkeren elke wezenlijke hervorming.
In de jaren tachtig zei de Amerikaanse president Ronald Reagan al dat zijn Iran-Contra-affaire bedoeld was om ,,de gematigde Iraniërs te steunen''. De schitterende humorist Art Buchwald doorprikte dat meteen. In zijn column vertelde hij dat hij het Witte Huis een bebaarde man zag die op en neer sprong en woedend riep ,,dood aan Amerika, dood aan de Satan!'' Wie bent u, vroeg hij. De man antwoordde: I'm a moderate Iranian .