soulreaper zei:
Weet niet of dit het juiste forum is, mijn excuses.
Onze dochter is intussen 17j geworden, en woont sinds juli 2012 bij ons. Volgens hetgene we hebben gehoord van haar en van andere mensen werd er nooit naar haar omgekeken, en werd ze aan lot overgelaten. Veel ruzies bij mijn ex vrouw en haar nieuwe echtgenoot. Mijn dochter kreeg regelmatig een pakje slaag, en mijn ex heeft al eens gezegd dat mijn dochter geen deel uitmaakte van de familie? Dus in Juli 2012 vertelde onze dochter dat ze niet meer naar huis wilde.
Heb heel het topic doorgelezen. Maar eigenlijk had ik hier al moeten stoppen. Jij bent als ouder mee verantwoordelijk voor het welzijn van je kind en een deftige opvoeding van je kind.
Da kind heeft trauma's opgelopen. Da fix je niet meer. 't is al te laat. Jij hebt als vader gefaald en te laat gehandeld. En als zij niet had gezegd dat ze niet meer naar haar moeder terug ging, zat ze daar waarschijnlijk nu nog.
Je komt jezelf hier nu wat afschilderen da jij nu de held bent en dat je ze hebt gered van de boze grote wolf en de boze mama. En jij beschouwt jezelf nu als de meest normale papa ooit? Je dochter heeft waarschijnlijk 16 jaar dikke miserie gekend thuis. En dan verwacht je na alles wat ze heeft moeten meemaken dat ze nu opeens terug "normaal" functioneert in een "normaal" gezinnetje zoals je een knop omflipt? Je doet jezelf voor als mister Perfect en zij moet maar miss perfect zijn.
Je komt hier wat MIMIMIMIMI onnozel doen dat ze de afwas niet goed doet.
Je komt hier MIMIMIMIMI doen tegen een bende onbekenden omdat je relatie met je vriendin nu mank loopt en je geeft haar de schuld.
En als er hier iemand reageert, commentaar geeft of tips geeft, reageer je direct terug met MIMIMIMIMI.
Da kind pubert, da is al lastig genoeg op zich en ze moet op zichzelf al het onrecht er nog eens bij verwerken wat ze heeft meegemaakt. Da's ni op een paar maanden opgelost, dat duurt jaren en zal ze de rest van haar leven meedragen. Da kind heeft waarschijnlijk 16 jaar dikke miserie gekend thuis.
Je dochter heeft problemen, maar de problemen die jij aanhaalt zijn nog maar het topje van de ijsberg. Een kind dat in zo'n situatie heeft moeten opgroeien, is verwaarloosd en verstandelijk minder ontwikkeld, en nu is die super onzelfzeker en heeft ze het waarschijnlijk moeilijk op school en weinig vrienden en waarschijnlijk nog een hele hoop andere angststoornissen ontwikkeld.
En je maakt het alleen maar erger door haar als een klein kind te blijven behandelen en te straffen en jezelf op te stellen als redder in nood. Want ze heeft het toch O ZO GOED bij jullie. En dan verschiet je van zulk tienergedrag?
Als zij zegt: Fuck die afwas, dan is het fuck die afwas.
Je kan maar 1 ding doen en inzien dat jij samen met je ex het flink om zeep hebben geholpen. Dit komt nooit meer goed.
Beetje als een blad papier in een prop verfrommelen en dan proberen het terug glad te strijken. Lukt niet.
Je oogst wat je gezaaid hebt. Leef er mee, bezie het als een straf.
Draai je opvoeding radicaal om. Behandel haar niet meer als een kind.
Geen straffen meer of dingen afpakken.
Geen gezaag meer of een preek liggen geven.
Maak je niet meer druk in domme dingen zoals een afwas dat niet goed gedaan is.
Eerst de fundamentele dingen fixen. Een stabiele thuissituatie waar iedereen zich op zijn gemak voelt.
Probeer een leuk gezinnetje voor haar te zijn, probeer een "vader" voor haar te zijn en niet degene die haar heeft gered van de boze mama. Probeer beetje interesse te tonen in haar interesses en hobbies. Laat ze af en toe iets nieuws proberen van de leukere dingen in het leven en probeer haar te stimuleren. Momenteel zit ze diep in een put, en je duwt ze er alleen maar dieper in door je huidige aanpak.
Doe er iets aan. En kom ni meer in dit topic zagen. Op dit forum MIMIMIMI komen roepen is tijd verknallen, tijd dat je beter spendeert aan zelfreflectie. "Waar heb ik als vader tekortgeschoten in heel dit gebeuren?"
niks op tegen en is niks mis mee. avondjes op café zijn ook gezellig...
) maar misschien moet ge proberen haar niet te wijzen op wat ze slecht doet, maar wel op hoe ze wat ze gedaan heeft beter kan doen. Dat helpt bij mij toch veel meer, omdat ik zo wel het gevoel heb dat ik iets bijleer en ik niet gewoon 'afgebroken' wordt.
