Archief - Is een scheiding een resultaat van uw omgeving ?

Brick Top · 30 dec 2008

Santa zei:
Imo heeft een kind die het thuis gezien heeft, ook meer kans om zelf de stap te zetten en te scheiden. En niet alleen omdat de drempel lager is, aangezien zn ouders al gescheiden zijn.

Ik dacht dat dat zelfs wetenschappelijk bewezen is, ben niet zeker.

Oldskooler · 30 dec 2008

Verhouding tussen het aantal echtscheidingen en huwelijken

Vrouwen hadden nooit mogen emanciperen

D--Amo · 30 dec 2008

Je omgeving en dus ook je familie zal zeker een invloed hebben op jouw huwelijk, maar in welke zin, dat hangt nog altijd van jou af.. Je zou kunnen denken dat omdat die anderen een scheiding als oplossing zagen dat jij dat best ook kan doen.. Ofwel zal je inzien dat die scheidingen meestal nog meer problemen veroorzaken en zal je vechten voor je relatie en huwelijk!

Nu ja, hopelijk hoef je hier nooit de keuze te maken en blijft alles gewoon goed tussen jullie!

^MystiQ · 30 dec 2008

Santa zei:
Imo heeft een kind die het thuis gezien heeft, ook meer kans om zelf de stap te zetten en te scheiden. En niet alleen omdat de drempel lager is, aangezien zn ouders al gescheiden zijn.

Dat kan goed zijn dat dat uw mening is maar geef dan tenminste wat argumenten bij uw mening, want zo kan iedereen met statements afkomen.

Het zijn dan nog meestal mensen die geen gescheiden ouders hebben om dan naar de kinderen van gescheiden ouders te wijzen met de vinger en te zeggen "jullie hebben dubbel zoveel kans van zelf te scheiden".

Dat noem ik pas echte bullshit en redeneren vanuit een perspectief waarvan je zelf niets of bitter weinig meegemaakt hebt.
Ik moet nog altijd eens wat resultaten zien die ergens op slaan en effectief kunnen bewijzen dat jongeren van gescheiden ouders zelf ook scheiden.

Ik zou daar graag eens wat statistische gegevens van zien

letokoloshe · 30 dec 2008

Wel, ik moei me niet al teveel in de "menages" van mijn familie en nog minder in die van mijn broer nu ... maar het doet u toch denken he

Anyway, deze morgen de afwas gedaan, goed voor weer een maand of twee he ^^

Dennoman · 30 dec 2008

Brick Top zei:
Ik dacht dat dat zelfs wetenschappelijk bewezen is, ben niet zeker.

Gedragswetenschap -sist en maakt kruisteken-

Ik weet het niet zo, heb vaak mijn twijfels bij dat soort onderzoeken. Statistieken zijn naar mijn mening vaak slechts wat cijfers en nauwelijks een spiegel op de werkelijkheid. Zo kan de statistiek wel leuk zeggen dat er evenveel kans is dat er een meteoor op je kop valt als dat je omkomt in een vliegtuigongeluk, maarjah...

Ik vraag mij wel af of ik zoals na mijn kleine "rant" over poker nu ook studenten statistiek op mijn kap ga krijgen trouwens

JPV · 30 dec 2008

Math'ke zei:
Bron ? Want het zijn toch écht wel fabeltjes hoor dergelijke dingen, net zoals kinderen van gescheiden ouders hebben dubbel zoveel risico om het slecht te doen in het leven.

Dikke bullshit, het leven is wat je er zelf van maakt, en of je iets geleerd hebt uit de fouten die je ouders gemaakt hebben. Als je natuurlijk nooit de fouten van je ouders gezien hebt loop ja natuurlijk drie dubbel zoveel kans om zelf foute dingen te gaan doen

ik vrees toch dat je het totaal verkeerd hebt:

nieuwsblad 2 juli 2007 zei:
Echtscheiding van ouders bepaalt je verdere leven

Kinderen hebben dubbel zoveel kans zelf te scheiden en 25 procent meer risico op depressie

Kinderen dragen twintig jaar later nog altijd de gevolgen van de echtscheiding van hun ouders. Ze hebben dubbel zoveel kans zelf te scheiden en lopen 25 tot 35 procent meer kans op een depressie.

'Kinderen van gescheiden ouders zijn op volwassen leeftijd beduidend depressiever dan kinderen uit een intact gezin'

Annemie Eeckhout De onthutsende bevindingen verschenen in het vaktijdschrift Journal of Divorce and Remarriage. Ze zijn het resultaat van een onderzoek van de vakgroep sociologie van de Universiteit Gent onder leiding van professor Piet Bracke. Die ondervroeg een representatief staal van 4.727 mannen en vrouwen van gemiddeld 37 jaar. Hun ouders gingen zo'n twintig jaar geleden uit elkaar. Is scheiden 'erfelijk'? Piet Bracke: 'Het zit niet in de genen maar er is wel overdracht van generatie op generatie. Kinderen van gescheiden ouders gaan minder stabiele relaties aan. Ze zullen eerder samenwonen dan huwen, zeker wanneer de partner ook gescheiden ouders heeft. Uit andere onderzoeken weten we dat samenwonenden een minder stabiele relatie hebben dan gehuwden.' 'Of ze nu gehuwd of samenwonend zijn, kinderen van gescheiden ouders ervaren hun relatie vaak als niet zo hecht. Hebben ze wel een goed draaiende relatie, dan is daar veelal een geschiedenis van gebroken relaties aan voorafgegaan.' Hoe verklaar je dat? 'Er zijn duizend mogelijke oorzaken en ik ken ze niet allemaal. Maar een belangrijke verklaring voor de vaststelling dat kinderen van gescheiden ouders twee keer zoveel kans lopen zelf te scheiden, is de manier waarop ze problemen oplossen.' 'Er zijn grosso modo twee mogelijke antwoorden op een probleem: exit of voice. Voice betekent dat je over de problemen praat. Exit is in dit geval een problematische relatie oplossen door eruit te stappen. Kinderen van gescheiden ouders staan positiever tegenover een scheiding om huwelijksproblemen op te lossen dan kinderen uit intacte gezinnen. Niet dat hen dat is bijgebracht door een bepaalde opvoedingsstijl, maar ze hebben nu eenmaal dat voorbeeld gezien. Ze kennen dat scenario, wat niet betekent dat ze minder dan anderen onder de eigen scheiding lijden.' 'Mannen - niet vrouwen - met gescheiden ouders blijken ook minder betrokken te zijn in hun eigen relatie. Ze tonen veel minder toewijding. Ook speelt onbewust een proces van partnerselectie. Dochters uit een gebroken gezin, die daardoor vaak zelf al wat mislukte relaties achter de rug hebben, zijn niet zo in trek bij mannen uit een intact gezin. Daardoor lopen ze - meer dan mannen met gescheiden ouders - de kans een partner te treffen die ook uit een gebroken gezin komt. We weten dat die niet zoveel in een relatie investeert, wat de kans op een breuk nog groter maakt.' 'Ik kan me goed voorstellen dat hier een dubbele moraal speelt. Nog altijd wordt verondersteld dat vrouwen voor stabiliteit in een relatie zorgen en acht men hen daar, gelet op hun verleden, minder toe in staat terwijl dat bij mannen niet zo'n rol speelt omdat zij voor het inkomen moeten zorgen' Kinderen van gescheiden ouders hebben twintig jaar na die breuk 25 tot 30 procent meer kans op een depressie. Dat is niet niks. 'Voor alle duidelijkheid: het gaat niet om een klinische depressie die is vastgesteld door een arts. Maar ze scoren wel hoog op de depressieve schaal. Het gaat dus om meer dan een dipje. Bovendien is er niet echt een verschil tussen depressieve gevoelens en een klinische depressie.' 'Kinderen van gescheiden ouders zijn op volwassen leeftijd beduidend depressiever dan kinderen uit een intact gezin. Maar laten we dat ook relativeren. Wanneer een kind uit een intact gezin pakweg 10procent kans op een depressie loopt, ligt de kans van kinderen met gescheiden ouders 35 procent van 10 procent hoger: dat is dus 13,5 procent kans.' 'Doordat ze vaak een niet zo'n stabiele relatie hebben of zelf scheiden, voelen volwassenen die als kind de scheiding van ouders meemaakten zich depressiever. Ook blijkt uit ons onderzoek dat kinderen van gescheiden ouders een lager inkomen hebben, wat voor bijkomende psychische druk zorgt.' 'Na de scheiding van de ouders is er thuis minder financiële armslag en dat heeft een invloed op de leerprestaties van het kind. Faalt een kind een jaartje in het hoger onderwijs, dan zal het sneller stoppen. Doordat ze niet zo'n hoog diploma hebben, verdienen kinderen van gescheiden ouders later ook niet zoveel.' 'Uit wetenschappelijk onderzoek weten we dat het inkomen een grote invloed heeft op onze gemoedstoestand. Daar speelt ook een stukje perceptie: wat voor de ene een mooi loon is, is dat voor de andere niet. Dat is subjectief maar precies omdat het subjectief is, is het zo belangrijk.' 'Vrouwen hechten vooral belang aan het huishoudbudget: is er genoeg om mijn gezin te kunnen geven wat het nodig heeft? Mannen hechten meer aan wat op hun loonbriefje uit arbeid staat, want gelinkt aan status. Mensen met een hoger diploma, een groter inkomen en een groter huis zijn nu eenmaal gelukkiger.' Er zijn toch veel kinderen van gescheiden ouders die wel hoger onderwijs volgen? 'Die zullen er ongetwijfeld zijn, maar blijkbaar is dat geen grote groep. Waarom vinden we die anders niet in de data van ons onderzoek terug? Onze vaststelling is nu eenmaal dat kinderen van gescheiden ouders minder hooggeschoold zijn, minder verdienen én ze trouwen ook nog eens met iemand die minder inkomen heeft.' Waar lijdt men het meest onder: de eigen scheiding of die van de ouders? 'Ongetwijfeld de eigen scheiding, maar los daarvan blijft invloed van de scheiding van de ouders nazinderen. Ook als ze zelf een goede relatie hebben. Kinderen van gescheiden ouders die zelf scheiden, lijden twee keer. Bij vrouwen heeft de eigen scheiding een veel grotere impact, bij mannen ligt dat dichter bij elkaar. De kwaliteit van een partnerrelatie heeft meer invloed op de gemoedstoestand van een vrouw.' 'Wanneer een vrouw met gescheiden ouders erin slaagt een stabiele relatie met een partner uit te bouwen en ze heeft geen financiële beslommeringen, dan kan ze de pijn van de ouderlijke scheiding in grote mate verzachten. Maar of ze die ook helemaal kan tenietdoen? Bij mannen blijft de invloed van een ouderlijke scheiding meer nazinderen, ook bij een goede relatie.' Bij vrouwen is niet de scheiding van de ouders maar van de schoonouders bepalend voor de financiële situatie? 'Het valt op hoezeer de financiële situatie van de vrouw nog altijd in grote mate bepaald wordt door die van haar man, alle emancipatie ten spijt. Wanneer de ouders van de partner van een vrouw gescheiden zijn, voel je dat aan het inkomen van de man en dus de portemonnee van het gezin. Dat heeft ook een invloed op haar gemoedstoestand. Vrouwen en mannen kiezen een partner blijkbaar nog altijd omwille van andere redenen. Zij gaat toch meer voor financiële zekerheid.' Deze onderzoeksresultaten moeten pijnlijk zijn voor gescheiden ouders. 'We leven niet enkel en alleen voor de kinderen. Iedereen weet dat een scheiding sporen nalaat. Scheiden is een afweging, wetende dat er ook negatieve gevolgen zijn. Ouders die beslissen uit elkaar te gaan, zullen een terechte keuze maken. Ons onderzoek is zeker niet gericht tegen ouders die scheiden. Wij vellen geen waardeoordeel. Maar de objectieve resultaten van ons onderzoek zijn de realiteit. Laten we daar niet de kop voor in het zand steken.' 'Ouders die scheiden, zijn meestal extra attent voor de gevolgen voor het gevoelsleven van hun kinderen. Wanneer een dochter bijvoorbeeld vroeger dan leeftijdsgenoten aan een vaste relatie begint, worden de ouders al nerveus. Oei,dat zal toch niet door de scheiding komen.' 'Maar scheiden doet nu eenmaal lijden. Het is ontzettend belangrijk om ouders en hun kinderen tijdens dat proces goed te ondersteunen om de schade te beperken. Ik pleit voor nog meer professionele hulp. Niet alleen voor kansarmen maar ook voor de middenklasse. Zij hebben ook recht op ondersteuning. Het is ook geen schande om hulp te zoeken. Gelukkig begint dat taboe af te brokkelen.' Is het onderzoek niet wat achterhaald? 'Wetenschappelijk onderzoek vergt jaren. Wij hebben een groep volwassenen in 1998 bestudeerd. Hun ouders scheidden gemiddeld twintig jaar eerder, dus in 1978. Dat is dertig jaar geleden. Het is mogelijk dat er ondertussen veel veranderd is.' 'Anderzijds stellen we vast dat de negatieve effecten van een scheiding eind jaren negentig even groot zijn als in de jaren zeventig. Tot nu toe keken wetenschappers enkel naar de impact van een scheiding op de kinderen op de korte termijn. Uit ons onderzoek blijkt dat de kinderen twintig jaar later als volwassene nog altijd de gevolgen van een ouderlijke scheiding dragen. De Nederlandse socioloog Matthijs Kalmijn heeft een soortgelijke studie gedaan bij een representatief staal van de Nederlandse bevolking. Hij is tot precies dezelfde conclusies gekomen als wij.' 'Het huwelijk is een instelling met structuren. Wanneer de echtscheiding ook een instelling zou worden en de welvaartstaat begint zich daarnaar te organiseren, dan is het mogelijk dat de negatieve effecten zullen afnemen. Toch zal het altijd een moment van falen blijven dat verwerking nodig heeft.' 'Toegegeven, dit is een beetje een doemverhaal. Er wordt van uitgegaan dat een scheiding tot stress leidt, maar niets wekt automatisch stress op. Het gaat erom hoe je met gebeurtenissen omgaat. Daarom gaan we in een vervolgonderzoek het welbevinden op een positieve manier meten.' 'Wie in staat is een scheiding succesvol af te ronden, kan daaruit geleerd hebben en er misschien versterkt uitkomen. Althans, dat geldt dan voor de ouders. De manier waarop ouders uit elkaar gaan en samen ouders blijven, zal de negatieve impact op de kinderen zeker verzachten. Maar zelfs al gebeurt het ideaal, zoals in de boekjes beschreven staat, dan nog laat het sporen na.'

Tha_nOn · 30 dec 2008

Dennoman zei:
Gedragswetenschap -sist en maakt kruisteken-

Ik weet het niet zo, heb vaak mijn twijfels bij dat soort onderzoeken. Statistieken zijn naar mijn mening vaak slechts wat cijfers en nauwelijks een spiegel op de werkelijkheid. Zo kan de statistiek wel leuk zeggen dat er evenveel kans is dat er een meteoor op je kop valt als dat je omkomt in een vliegtuigongeluk, maarjah...

tvalt een beetje te zien hoe zo'n onderzoek is aangepakt, en inderdaad voor de gewone man in de straat zeggen zo'n cijfers nauwelijks iets of ze pakken het helemaal verkeerd op

uw voorbeeld is trouwens helemaal niet van toepassing, das net een illustratie van hoe mensen foute inschattingen van kansen maken doordat ze meer informatie krijgen over het ene dan over het andere, vb mensen denken dat een vliegtuig gevaarlijker is dan nen auto, terwijl ge veel minder kans op een ongeluk met een vliegtuig hebt,
tis gewoon zo dat als het gebeurt het uigebreid in de media komt terwijl elk weekend zoveel ongelukken zijn en ge der vanaf komt met een artikelke van 5 lijntjes als ge geluk hebt dat het ongeluk desastreus genoeg was

als statistiek deftig gebruikt wordt is dan een goeie spiegel, maar spijtig genoeg leent het zich inderdaad tot gemakkelijk misbruiken (das nu eenmaal een kenmerk van statistiek zeker ^^) + er wordt altijd me kansen gewerkt, tis niet omdat een onderzoek zegt dat gij als persoon zoveel kans hebt om depressief te worden dat ge u daarbij moet neerleggen (en tis ook ni zo dat da u wordt opgedwongen of goedgepraat daarmee :sop:

)

en nu on-topic: onderzoeken zouden idd al uitgewezen hebben dat kinderen van gescheiden ouders vaker zelf scheiden
maa rint algemeen is het aantal scheidingen al enorm gestegen, mensen zien het gewoon als een betere oplossing als het niet goed gaat (en ze zien neit in hoe ze eraan zouden kunnen werken)
mits een andere mentaliteit zouden veel scheidingen vermeden worden denkek

en daarnaast hoeven kinderen echt niet te lijden onder scheidingen, veel onderzoeken daaromtrent vertrekken idd van een slechte basisstelling (maw ze vergelijken kinderen van gescheiden ouders met een 'perfect normaal gezin', wat natuurlijk niet opgaat voor de meeste gezinnen zelfs als ze nog bijeen zijn, waarbij ik niet zeg dat ze allemaal ongelukkig en slecht zijn)
zolang ge maar uiteengaat met respect voor elkaar en aandacht voor uw kinderen

edit: voor dennoman, ben niet tegen u ofzo (voor als mijn tekst niet duidelijk genoeg was) maar het is ook zo dat gedragswetenschappen niets anders dan statistiek hebben
en mits goed gebruik is dat een goed instrument (maar mits goed gebruik is de pil ook zeer veilig, etc)
moogt altijd sceptisch staan tov onderzoeken (liefst zelfs) maar weet dan ook dat de dingen die in de media gerapporteerd worden meestal zeer slecht verwoord zijn door journalisten (meestal niet opzetttelijk hopelijk) en dan de onderzoekers zelf meestal wel weten tot waar hun voorspellingen gaan en wat de tekortkomingen ervan zijn
en wat ge leest moet ge echt niet gaan betrekken op dien ene vriend die ge kent waarvan zijn ouders zijn gescheiden en die al 20 jaar met dezelfde vrouw samenleeft en professor is ^^, statistiek gaat niet over kenmerken van 1 persoon, maar van een groep of samenleving

^MystiQ · 30 dec 2008

JPV zei:
ik vrees toch dat je het totaal verkeerd hebt:

Kzal het eerst eens lezen en dan reageren

Ok, ik heb het zowat gelezen en ik kan u gerust zeggen dat niet alles wat erin staat waar is. Natuurlijk zoals ik al eerder gezegd heb is het voor velen jullie aannemelijk wat jullie lezen in de krant, tenslotte zijn jullie ouders niet gescheiden en heb je ook totaal geen inzicht in die materie. En kom nu niet af dat je dat wel hebt, als je het niet meegemaakt hebt, heb je dat inzicht niet en zo simpel is dat.

1. Men beweert in het artikel dat kinderen van gescheiden ouders zelf gemakkelijker scheiden omdat ze het gezien hebben.

- Dit vind ik om niet het woord idioot uit te spreken gewoonweg een uitspraak zonder argumentatie. Het artikel is waarschijnlijk zelf geschreven door een onderzoeker die zelf niet uit een gezin kwam met gescheiden ouders. Als je als kinderen van gescheiden ouders de hele situatie hebt meegemaakt dan neem je jezelf meestal voor om later de situatie te vermijden. Ik heb de indruk dat sommigen onder jullie denken dat scheiden iets is wat je zomaar kan doen zonder al te veel problemen en dat er niet veel bij komt kijken. Ikzelf heb ondertussen al 3 jaar een stabiele relatie en iedere discussie die we hebben wordt uitgebabbeld op de dag zelf

2. Men zegt dat kinderen uit gescheiden gezinnen depressiever kunnen zijn.

- Dit is iets wat ik wel kan aannemen en ik ga er ook niet verder op ingaan.

3. Men zegt dat kinderen uit gescheiden gezinnen het moeilijker hebben om een diploma te behalen in het hoger onderwijs.

Raar, ik heb nogtans vrij gemakkelijk mijn diploma elekronica behaald met daarbij dan nog eens een grote onderscheiding en een cd-bon van 50 euro omdat ik mij gedurende 3 jaar enorm goed ingezet heb voor de school en het organiseren van acitiveiten.
Als ik eventjes terug denk aan klasgenoten van het lager onderwijs en het middelbaar, sta ik als kind van gescheiden ouders toch een heel stuk verder dan 3/4 van hen, hoewel ik één van de weinigen was met gescheiden ouders. Sommigen zitten nu zelfs achter de kassa van den Delaize

Hoe verklaar je dit dan ? Toeval zeker ?

4. Zolang ge niet met degelijke statistieken afkomt ga ik blijven discussiëren en ga je van mij de wind van voor krijgen. Dus ik blijf momenteel nog steeds aanhouden dat kinderen van gescheiden ouders evenveel kansen krijgen en hebben als kinderen van een normaal gezien.

kisthechef · 30 dec 2008

Ge begrijpt het precies niet goed mathke.

Het feit dat gij het er goed hebt vanaf gebracht bewijst totaal niet da de statistiek die zegt dat kinderen van gescheiden ouders minder (dus niet: geen) kans hebben het er goed van af te brengen fout is.

Het enige wat dat bewijst is dat gij in die groep van x procent zit die geen gevolgen heeft van een scheiding.

Tha_nOn · 30 dec 2008

Math'ke zei:
4. Zolang ge niet met degelijke statistieken afkomt ga ik blijven discussiëren en ga je van mij de wind van voor krijgen. Dus ik blijf momenteel nog steeds aanhouden dat kinderen van gescheiden ouders evenveel kansen krijgen en hebben als kinderen van een normaal gezien.

wat ge net gelezen hebt is een krantenartikel over een onderzoek
tuurlijk is da gewoon tekst, tuurlijk staan daar dingen in die die onderzoeker misschien niet zo zegt of bedoelt

als ge het onderzoek wilt lezen(en dus de detige statistieken die ge vraagt), dan moet ge het gaan opzoeken in het tijdschrift waarin het verschenen is
en daar zullen degelijke statistieken instaan
denkt toch niet dat de media zoiets deftig rapporteert (of ge denkt toch niet dat dat stukje tekst het enige is wat die onderzoeker heeft als bewijs? das enkel de grote lijnen van de conclusie van het onderzoek)?

en waarschijnlijk krijgen ze evenveel kansen ja, het enigste wat hier gezegd wordt is dat de grote groep kinderen van gescheiden ouders int algemeen gemiddeld een lager diploma heeft/vaker zelf scheidt dan de grote groep kinderen van niet-gescheiden ouders

het gaat hier over ne zeer grote groep, daar zitten genoeg kinderen tussen die zeer hoge studies hebben gedaan, perfect gelukkig zijn en tot de doodr getrouwd blijven

edit: als ge da graag wilt, wil ik de paper daarvan wel eens opzoeken voor u, als hij online staat tenminste, maar die is wel int engels (en meestal in minder begrijpbare taal als da artikel)

KoenDK · 30 dec 2008

Meyer88 zei:
Tuurlijk heeft dat invloed. Vroeger scheiden de mensen niet, die bleven gewoon samen ondanks alles omdat ze geen gezichtsverlies wilden lijden. Nu dat aanvaard is door alleman gaat men dan ook sneller die stap zetten omdat het iets 'normaal' is geworden voor ons allen.

het is zelfs stoer om vrijgezel te zijn om je 30e, dan kom je zelfstandig over :love:

Massman · 30 dec 2008

Math'ke:

Statistieken bepalen niet hoe iemands leven precies in elkaar gaat zitten! Bij ieder argument waar iet of wat kans mee gemoeid is, geef je je eigen situatie als tegenargumentatie ... dat slaat echt nergens op. Het is niet omdat onderzoek uitwijst dat iemand met gescheiden ouders meer kans heeft op een slechte schoolloopbaan dat JOUW schoolcarrière daardoor 100% zeker zal falen; het is en blijft statistiek, het zijn kansen. Bovendien worden andere factoren, zoals intelligentie en inzet bijvoorbeeld, niet ingecalculeerd.

Massman · 30 dec 2008

Dennoman zei:
Gedragswetenschap -sist en maakt kruisteken-

Ik weet het niet zo, heb vaak mijn twijfels bij dat soort onderzoeken. Statistieken zijn naar mijn mening vaak slechts wat cijfers en nauwelijks een spiegel op de werkelijkheid. Zo kan de statistiek wel leuk zeggen dat er evenveel kans is dat er een meteoor op je kop valt als dat je omkomt in een vliegtuigongeluk, maarjah...

Maarjah ... wat?

Gedragswetenschappen kampen met het grote probleem dat niet-ingewijden denken dat het een rasechte exacte wetenschap is, met andere woorden vergelijkbaar met chemie en fysica, waarin binnen een gegeven set aan axioma's een aantal correcte precieze voorspellingen kan gedaan worden. Gedragswetenschappen kunnen (op dit moment) enkel en alleen algemene voorspellingen doen; hypothesen formuleren die van toepassing zijn op een grote groep subjecten. Ga je die algemeenheden gebruiken om toe te passen op 1 subject, kom je al vaak tot de vaststelling dat ... het niet klopt

(wiskundig: wet van de grote getallen).

^MystiQ · 30 dec 2008

kisthechef zei:
Ge begrijpt het precies niet goed mathke.

Dat gebeurt wel vaker hoor

Mij gaat het er gewoon om dat sommigen hier maar al te graag veralgemenen en dan sleuren ze iedereen over dezelfde lijn en dat is niet correct, zo zien ze een keer dat onder kinderen van gescheiden ouders ook jongeren zitten die het er wel goed vanaf brengen, veel hangt af van hoe zwaar je je die echtscheiding aantrekt.

Yo-Han · 30 dec 2008

Er zijn veel te veel variabelen in relaties/scheidingen om dit in simpele statistiekjes te zetten en er bepaalde conclusies uit te trekken. Eén ding is me wel duidelijk en vrij algemeen betreft scheidingen. Veel mensen trouwen in hun jonge jaren en kennen elkaar eigenlijk niet zo goed als ze denken. De moderne tijden en emancipatie laten een mens sneller toe terug z'n eigen weg te kiezen. Al dan goed of niet, uit puur eigenbelang of niet... Hoe moet ik dat nu uitleggen op diepgaander niveau? Eyes wide shut van Mr Kubrick! We sluiten onze ogen voor zoveel dingen als we elkaar leren kennen en denken nogal snel elkaar en onszelf echt te kennen. We komen dan jaren later nogal eens voor verrassingen te staan als we evolueren als mens. Want evolueren is blijven leren en aanpassen. Tijdens het huwelijk moet een mens om te beginnen al veel verleidingen weerstaan.
Sommigen scheiden omdat het regelrechte karakteroorlog is geworden, anderen omdat ze zelf goed beseffen dat het zo niet verder kan, anderen parasieteerden zich te lang op elkaar... dat zal bij elk gezinslid andere invloeden hebben naargelang hun persoonlijkheid.

Dus ja een scheiding van je ouders zal wel deels je gevoelsleven beinvloeden, maar het is nog altijd jij zelf die deze dingen verwerkt en er al dan wel of niet uit leert. Sommigen zijn snelle leerders, anderen stoten zich veel aan dezelfde steen. Uw ouders vormen wel je basiskarakter in je heel jonge jaren omdat zij diegenen zijn naar wie je kijkt en daar uit leert (dit is instinctmatig)... maar in je latere jaren ga je dan toch veelal rebelleren of je eigen weg zoeken en kan je toch nog meestal andere richtingen uit als je tijdig conclusies trekt...
Tenzij het zo diepgaand is dat het blijft hangen en je eigenlijk externe hulp nodig hebt, of het te lang aansleepte en je letterlijk vastroestte in de situatie (een mens ziet ook niet altijd z'n eigen problemen of verdringt ze soms uit angst of schaamte)
Je ziet, het varieert van sitautie en karakter en de ernst van de situatie of een mens zelf (snel genoeg) conclusies uit iets trekt of niet.
Enfin dit is geen exacte wetenschap, maar grotendeels mijn mening.

Dennoman · 30 dec 2008

Tha_nOn zei:
edit: voor dennoman, ben niet tegen u ofzo (voor als mijn tekst niet duidelijk genoeg was) maar het is ook zo dat gedragswetenschappen niets anders dan statistiek hebben
en mits goed gebruik is dat een goed instrument (maar mits goed gebruik is de pil ook zeer veilig, etc)
moogt altijd sceptisch staan tov onderzoeken (liefst zelfs) maar weet dan ook dat de dingen die in de media gerapporteerd worden meestal zeer slecht verwoord zijn door journalisten (meestal niet opzetttelijk hopelijk) en dan de onderzoekers zelf meestal wel weten tot waar hun voorspellingen gaan en wat de tekortkomingen ervan zijn
en wat ge leest moet ge echt niet gaan betrekken op dien ene vriend die ge kent waarvan zijn ouders zijn gescheiden en die al 20 jaar met dezelfde vrouw samenleeft en professor is ^^, statistiek gaat niet over kenmerken van 1 persoon, maar van een groep of samenleving

Hey no harm done

Heb geen problemen met tegengesproken worden zolang men maar met deftige argumenten aankomt. Ik weet ook wel dat gedragswetenschap geen exacte wetenschap is die enkel teert op cijfertjes, maar net daarom vind ik eigenlijk dat het zich vooral richt naar voorspellingen, iets wat mijns inziens net niet kan met de menselijke geest, zowat het meest onvoorspelbare dat ik me kan indenken. Het is een beetje zoals Apollo het tegen Socrates zei: "jij bent een wijs man omdat je weet dat je niets weet." ^^

TheFallen · 30 dec 2008

Ik heb alle antwoorden even doorgenomen, mits enige moeite.

Scheiding zal een resultaat zijn van zowel uw omgeving als genetisch bepaalde eigenschappen. Zeg ik hiermee dat een scheiding erfelijk is? Neen.

Dat is simpelweg zo door de veelvuldigheid aan factoren die hun bijdrage tot een scheiding leveren.
- Voorbeelden van omgeving werden hier reeds al aangehaald. Andere zijn bijvoorbeeld ook hoe je opgevoed bent als het aankomt op omgaan met problemen (Al dan niet vlug opgeven, ...), religieuze opvoeding of niet, emotionele stabiliteit, attributiestijl die je aangeleerd hebt gekregen vanaf jonge leeftijd en later, ... De lijst gaat door
- Voorbeelden van genetisch bepaalde factoren? Dit kunnen zaken zijn zoals agressiviteit(ook deels bepaald door omgeving), intelligentie, ...
In zekere zin kan je ook stellen dat andere bepaalde karaktertrekken/persoonlijkheidskenmerken die je hebt, deels door erfelijkheid, een scheiding meer of minder in de hand zal spelen.

En die discussie rond de "gedragswetenschappen" waar je uw twijfels bij hebt.. De meeste onderzoeken zijn degelijk uitgevoerd volgens de wetenschappelijke benadering en voldoen perfect aan de voorwaarden die nodig zijn om te spreken van wetenschappelijk onderzoek. Je moet de gegevens maar goed interpreteren en inderdaad niet gaan veralgemenen.
Hierbij moet je dan zeker niet statistische gegevens gaan weerleggen op basis van dat het bij jou anders was... Zelfs al was er 90% meer kans dat er iets zal ontwikkelen, jij kan nog altijd bij die 10% zitten.

Dennoman zei:
Hey no harm done Heb geen problemen met tegengesproken worden zolang men maar met deftige argumenten aankomt. [...] Het is een beetje zoals Apollo het tegen Socrates zei: "jij bent een wijs man omdat je weet dat je niets weet." ^^

Daar raak je één aspect aan van de gedragswetenschappen. Het omvat wel degelijk meer dan wat 'voorspellen'.

JPV · 30 dec 2008

Math'ke zei:
Kzal het eerst eens lezen en dan reageren

Ok, ik heb het zowat gelezen en ik kan u gerust zeggen dat niet alles wat erin staat waar is. Natuurlijk zoals ik al eerder gezegd heb is het voor velen jullie aannemelijk wat jullie lezen in de krant, tenslotte zijn jullie ouders niet gescheiden en heb je ook totaal geen inzicht in die materie. En kom nu niet af dat je dat wel hebt, als je het niet meegemaakt hebt, heb je dat inzicht niet en zo simpel is dat.

...
1. ...

-... ik

2. ...

-... ik

3. ...

... ik

4. Zolang ge niet met degelijke statistieken afkomt ga ik blijven discussiëren en ga je van mij de wind van voor krijgen. Dus ik blijf momenteel nog steeds aanhouden dat kinderen van gescheiden ouders evenveel kansen krijgen en hebben als kinderen van een normaal gezien.

Iemand heeft hier het artikel niet goed gelezen. Dit is een verslag van een onderzoek gepubliceerd in een wetenschappelijke Journal. MAW: dat onderzoek is wetenschappelijk gefundeerd . je mag het dus aanhouden, maar het tegendeel is al voldoende gefundeerd aangetoond.

Wil je de details lezen, dan ga je naar een unief (wss faculteit psychologie of sociologie).

Voor de rest: op basis van 1 geval kan je geen algemeenheden aantonen... Je 'ik' verhaal heeft dus geen waarde.

Tha_nOn · 30 dec 2008

Dennoman zei:
Hey no harm done Heb geen problemen met tegengesproken worden zolang men maar met deftige argumenten aankomt. Ik weet ook wel dat gedragswetenschap geen exacte wetenschap is die enkel teert op cijfertjes, maar net daarom vind ik eigenlijk dat het zich vooral richt naar voorspellingen, iets wat mijns inziens net niet kan met de menselijke geest, zowat het meest onvoorspelbare dat ik me kan indenken. Het is een beetje zoals Apollo het tegen Socrates zei: "jij bent een wijs man omdat je weet dat je niets weet." ^^

voorspellen gebeurt niet zo snel door de mensen die ermee bezig zijn ze

(en anders zal dat meestal op basis van een groep gebeuren, nooit op 1 persoon)
integendeel, ge (als gewone mens dan) leest iets in de krant, en dan gaat ge zelf denken dat dat op iedereen van toepassing is, terwijl dat op niets slaat natuurlijk
tgaat over samenhang, relaties tussen verschillende factoren, en die zijn tuurlijk niet altijd eenduidig aan te tonen
het is ook niet zo dat de menselijke geest zo onvoorspelbaar is

dat is wat we graag geloven, omdat wij en hoe wij denken zo speciaal lijken (we zitten eigenlijk precies ni echt in ons lichaam met onze gedachten en karakter enzo)

ik kan begrijpen dat het voor u wat vreemd en onwetenschappelijk overkomt, maar als ge er midden inzit en mee bezig zijt, ziet ge dat het dat ook helemaal niet is

maar er is een aangeboren scepticisme bij de mensen voor dit onderwerp, koppelt dat aan de misinterpretatie van kranten en mensen zonder voorkennis en dan krijgt ge idd veel zever dat ge makkelijk kunt weerleggen

Archief - Is een scheiding een resultaat van uw omgeving ?

Brick Top

Legacy Member

Oldskooler

Legacy Member

D--Amo

Legacy Member

^MystiQ

Legacy Member

letokoloshe

Legacy Member

Dennoman

Legacy Member

JPV

Legacy Member

Tha_nOn

Legacy Member

^MystiQ

Legacy Member

kisthechef

Legacy Member

Tha_nOn

Legacy Member

KoenDK

Legacy Member

Massman

Legacy Member

Massman

Legacy Member

^MystiQ

Legacy Member

Yo-Han

Legacy Member

Dennoman

Legacy Member

TheFallen

Legacy Member

JPV

Legacy Member

Tha_nOn

Legacy Member