thah, ouders...
ik kook graag, en eet dus al zeker graag lekkere,vernieuwende gerechten. hier eten we jaar in jaar uit hoogstens 6 verschillende gerechten, en 1 voor 1 boerekost (à la worst met appelmoes, stoemp,hutsepot, jagerschotel,...). niets mis met boerekost als je dat graag eet, ook niet af en toe, maar hier komt echt nooit iets deftigs op tafel.
met als gevolg mijn humeur naar de zak, dat ik bijna niks eet, constant honger heb en dan uiteindelijk om 16u of om 23u nog zelf iets lekkers klaarmaak om te eten.
ma van mijn vriendin heeft compassie met me dus ik mag er veel gaan eten, maar ik voel me daar echt schuldig voor. K maak wel af entoe cake en taart en zo voor haar als bedanking, maar toch...
qua geld is het nog erger. als ik eens mijn zakgeld wil (heb ik normaal niet nodig, maar af en toe wel) moet ik echt uren zagen, en steeds is het gezaag.
als ik eens iets wil kopen dat ik echt wel nodig heb maar geen zakgeld meer heb heb ik pech, ook al is dat echt iets wat broodnodig is.
ook qua op reis gaan. ik krijg een budget per jaar om op reis te gaan. ik ga graag op reis, dus ben daar blij om, ik weet dat velen het veel slechter stellen, maar in dat budget zit dan ook nog eens het eten dat ik meeneem voor de hele week, terwijl ik normaal thuis ook zou eten en dus ook geld zou verdoen daaraan

.
dit klinkt misschien spoiled, maar (zonder stoefen ofzo) mijn ouders verdienen beide echt veel geld (medisch specialisten), maar het lijkt alsof ze kansarm zijn. en das wel vooral men ma. men pa heeft zo'n koopdrang (a la: kheb 5 kg gekocht want der was korting, ook al hebben we geen chocolade nodig).
men pa is echt een genie qua intellect, maar kan enkel spreken met mensen die even slim zijn; being dokters,ingenieurs,advocaten,... vanaf dat er iemand 'doms' aanwezig is zegt hij praktisch niks meer. er gaan weken voorbij waar ik niks zeg tegen hem. theeft echt autistische trekken.
men ma daarentegen probeert haar veel te veel te mengen. ze belt constant naar men vriendin dat ik meer moet leren, belt naar vrienden dat ze me neit te veel meoten bezighouden tijdens de examens omdat ik me dan niet concentreren, wil constant weten nar waar ikg a en met wie. en het ergst van al is het zagen over examens. ik leer het best als er niemand zaagt. telkens als ik net ga stoppen met pauzeren komt ze kijken om te zagen dat ik alweer zo lang aant pauzeren ben. gevolg: humeur verkakt en leren lukt niet meer.
Ik ben wel niet op mijn mondje gevallen, en kan verdomd goed discussiëren (lees: zet iemand met de mond vol tanden, ook al hebben zij soms gelijk). daardoor komt het heel vaak tot discussie. daarbij ben ik nog eens betrekkelijk agressief soms, wat helemaal niet helpt.
neeneen, de sfeer is allesbehalve.
nu zit ik wel op kot, lekker rustig. wel eenzaam...