Ace of Spades zei:
Ik vraag mij eigenlijk af of die mensen dat dan doen om een soort 'statement' te maken. Als je dan toch zo nodig dood wil, zijn er veel minder pijnlijke en minder gruwelijke manieren te bedenken. Vooral voor die treinbestuurders moet dat erg zijn, iemand zien liggen en weten dat je niet meer kan stoppen...
Als je weet dat sommige van die zelfmoordenaars dan nog leven, maar zonder armen en benen... Tof, en vooral smakelijk. Hier aan de kust was er een aantal maanden geleden zo'n geval met de kusttram. Kerel heeft de ganse nacht liggen creperen voor hij uiteindelijk 's ochtends stierf (had er zich 's avonds voor gegooid en is zelfs door twee trams overreden).
Een familielid van mij heeft lange tijd als vrijwilligster bij de zelfmoordlijn gewerkt en ne verre kennis heeft zich gespecialiseerd in zelfmoord in relatie tot borderlinepatiënten en andere geestesziekten. Ze zeggen beiden dat een zelfmoordpoging in het merendeel van de gevallen een extreme uitroep tot aandacht is. Ze zijn dan radeloos en kunnen bij niemand terecht. Daarom gaat men op den duur tot wanhoopsdaden over om toch maar even te voelen dat er nog mensen zijn die voor hen zorgen en waarmee ze kunnen praten. Zo'n onderbewust bedoeld mislukte zelfmoordpoging kan men onder meer doen door te veel variabelen in te voeren (bvb. mensen die pillen nemen en dan nog allerlei streken gaan uithalen, waardoor de rest ervan vaak mislukt) of simpelweg door het halfslachtig te doen. De levensdrang is sterk, hoe zinloos het leven ook lijkt.
Over de motivatie achter iemand die écht zelfmoord pleegt, kun je eindeloos doorgaan, maar een zelfmoordpoging is iets rechtlijniger. Iemand die écht tot zelfdoding wil overgaan, die kan dat. Over het algemeen kun je ook stellen dat impulsieve zelfmoord niet bestaat, er gaat per definitie altijd een zware depressie aan vooraf. Mensen die dus hun moment van zelfdoding niet "plannen", willen eigenlijk niet echt dood. Iemand bij wie het lukt, heeft dat moment vaak al jaren in zijn of haar hoofd uitgetekend tot in de details.
Eigenlijk kan men niet of nauwelijks logisch nadenken over de motivatie van iemand die zich voor de tram smijt. Die denkt niet aan anderen, die wil gewoon dood en is ervan overtuigd dat de hele wereld beter af zal zijn zonder hem. Het moge duidelijk zijn dat je zulke gedachten niet zomaar uit iemands hoofd kan praten, anders sprongen ze niet voor de tram.
Ik zeg niet dat dit geheel zonder uitzonderingen is hé. Er bestaan altijd "zekere" manieren om jezelf te doden die toch door één of ander goddelijk toeval mislopen hé
