Carrion zei:
Goh, kunt ge ze het nog echt kwalijk nemen? Enkel in de lagere school geven ze nog spelling, eventueel nog een beetje in het 1ste middelbaar, maar vanaf dan is het gedaan, in plaats van te zorgen dat jongeren tegen het einde van hun middelbaar goede zinnen kunnen maken en zonder fouten (*iedereen maakt al eens fouten natuurlijk) kan schrijven in plaats van 5 jaar lang te praten over cultuur, lectuur, dode schrijvers, dode dichters, oud Nederlands,... en tjah, als leerkrachten dat 5 jaar laten verloederen en er praktisch geen aandacht meer aan schenken is het normaal dat ge dan in het hoger zo'n voorbeelden tegenkomt zoals Ace postte, als zal die 1ste edit wel meer uitzondering dan regel zijn veronderstel ik.
Gelukkig wel, als zoiets frequent zou voorkomen zou ik een
attaque krijgen denk ik.
Georges zei:
Wordt er eigenlijk gecontroleerd op vrienden/familiebanden tussen verbeteraars en studenten?
Goeie vraag.
Er wordt niet actief op gecontroleerd (is ook niet altijd mogelijk, hoe achterhaal je vriendschapsbanden?), doch er worden andere regelingen getroffen om de objectiviteit van de verbetering te waarborgen. In elk geval komt het zeer zelden voor dat familieleden elkaar op die manier 'treffen'.
Meestal (in alle gevallen die ik tot nu toe meegemaakt heb) is het zo dat er meerdere verbeteraars zijn die elk één vraag van het examen voor zich nemen, zo ook in dit geval. De titularis van het vak overloopt die dan nog eens en kan eventuele discrepanties opvangen. Nodeloos om te zeggen dat als opgemerkt wordt dat er met de punten gefoefeld is, ze er
niet mee kunnen lachen. De punten die je bij de proclamatie krijgt, zijn dus een samenstelling van punten die door meerdere mensen gegeven zijn.
Er is dus niet zoveel mogelijkheid tot 'vriendjespolitiek'; het komt sowieso erg zelden voor dat een titularis zich in de situatie bevindt waar hij het examen van een vriend of familielid
zou moeten verbeteren (hoeveel professoren/doctores zijn bevriend met studenten?). Tot nu toe is het bij mijn weten maar een handvol keer voorgekomen dat een familielid van de titularis les volgt en dus een examen maakt bij zijn familielid, en dan wordt de eindverantwoordelijkheid steeds bij iemand anders gelegd.
In alle geval wordt men geacht methodologisch correct te zijn en getroost men zich moeite om die te waarborgen.
Die leraar was verder maar een raar en vies ventje maar voor die eindeloze reeks dt-oefeningen ben ik hem toch wel dankbaar.
