glashelder
Legacy Member
Michster zei:Familair scenario is me dat.:doc:
Dat kunt ge relativeren, denk ik.Neem volgende situatie:
Kind 1, de zoon, krijgt op regelmatige intervallen de "educatieve tik" ook al is het maar voor iets heel onnozel zoals "een schoolboek vergeten terwijl je morgen test hebt"
Kind 2, de dochter, krijgt bijna nooit de "educatieve tik" ook wanneer ze loeihard schreeuwt voor geen reden of ongehoord gevloek gebruikt tegen ouders.
Resultaat na 21(kind 1) en 18(kind 2) jaar "opvoeding"
Kind 1 is steeds beleefd tegenwoordig, gebruikt zelden tot nooit geweld en is behulpzaam.
Kind 2 is enorm egoïstisch, kan haarzelf nauwelijks behelpen, is enorm grof tegen ouders, heeft geen flauw benul van respect en is buiten de gezinskring een schijnheilig wicht.
Nouja, ik zou zelf nooit geweld willen gebruiken in opvoeding van een kind. Ook al is het maar een klets tegen het achterhoofd ofzo. 't Heeft misschien voor mij gewerkt, maar ik steek het dan liever op de mentale tekortkomingen(qua opvoeding) van mijn ouders, ipv gewoon te zeggen dat de educatieve tik de enigste goede manier is om te voorkomen dat je kind een arrogant ettertje wordt.
Goh ja, ik ben natuurlijk een supertoffe
En best wel goed uitgedraaid, denk ik. Maar dat ging niet zonder slag of stoot (hah). Daar zijn heel wat therapie-uurtjes aan vooraf gegaan. Want zoals ik al zei, het gaat niet enkel over een tik hier of daar, maar gewoon de hele sfeer in huis, als 5- tot 10-jarige gewoon bang zijn van je mama, 2 weken bij je grootouders blijven slapen en dan wenen als je terug moet omdat je wéét dat er weer zo'n kutsfeer gaat hangen, het gevoel hebben dat je helemaal niet graag gezien wordt,... Daar word je niet sterk en groot van of zo 
Toen ik een puber was begon ik het ook allemaal op mezelf te steken; ik zou het wel verdiend hebben, ik was gewoon slecht en dom en lelijk, want welke moeder ziet er z'n kind nu niet graag? Ik dacht dus dat er gewoon iets mis was met mij, in plaats van met m'n compleet geflipte ma.
En m'n zus... Tja. Het is wel een lieve en ik zie haar supergraag, maar ze is toch een tikje verwend
Ze heeft altijd veel gekregen en zij moest altijd veel minder moeite doen als ze iets wou of ergens naar toe gevoerd wil worden of zo. Ook nu nog, als ik hier in m'n kamer zit en ik hoor dat m'n ma tegen m'n zus aan het praten is... Dat is echt een heel andere toon waarop ze praat. Tegen mij is het een snak en een beet, bij m'n zus kan ze gerust 15-20 minuten rustig zitten praten en lachen en zo. Da's echt raar.Ik neem het m'n zusje ook niet kwalijk hoor. We hebben het er al eens over gehad, en toen zei ze: "tja, hoe zou je zelf zijn?", en daar heeft ze wel gelijk in. Als de situatie omgedraaid was zou ik ook niet klagen of zo.
Goh ja, ik weet ook niet precies hoe het ging, ik was nog jong. Ik weet alleen maar dat het begonnen is na m'n zus geboren werd (ik was toen 5) en gestopt is toen ik eens in een hele boze bui heb gezegd dat ze nu van me af te blijven heeft (zal ergens rond de 11, 12 jaar zijn zeker?). En verder herinner ik me alleen maar flarden: m'n ma die me vastheeft aan m'n haar en met m'n hoofd "schudt", ik die in de badkamer wegkruip voor haar, de zovele keren dat ze kwaad was omdat ik aan het wenen was en ik dus zo hard probeerde om niet te wenen wat resulteerde in een soort snik-gedoe waar m'n keel zeer van ging doen, m'n ma die mij verplichtte om ik weet niet hoe lang t-shirts te blijven plooien omdat ik het niet kon (en weer hetzelfde "stop met wenen of ik geef je een reden om te wenen"-gedoe ondertussen), de vele keren dat m'n ma boos was en ik instinctief m'n handen omhoog deed om af te weren en dat zij dan boos was dat ik dat deed ("doe niet alsof ik je ga slaan").shadowstep0705 zei:
Nou ja, zo'n dingen.
ad:.
. Men post eens iets anders dan filmpjes om mee te lachen of muziek! 
Als ik iets haat is het dit. Dat er overduidelijk iets scheelt maar dat mensen het niet willen zeggen -_-" Ik heb mijn ouders scheiden om die reden (naast vele andere ofc) dus ik daar kan ik echt niet tegen...