N1CK zei:
De meesten zitten idd maar erover te zagen, maar het probleem lost zichzelf niet op en de instanties nog minder.
Zelfde reden als dat die mens op die bus niet geholpen worden.
Heb al meermaals mijn portie klop gekregen door een wildvreemde in de minderheid te gaan helpen, terwijl de rest zich gewoon afwendt of de ramptoerist uithangt. Maar 'k blijf de nood voelen om te helpen, dusjah....
Zal nog wel eens dik tegenslaan.
Dat was inderdaad hetgeen waar ik op zinspeelde: als iedereen kijkt naar een ander om actie te ondernemen zal allicht niemand actie ondernemen en gebeurt of verandert er dus niets. Het is nu eenmaal makkelijker om van op een veilige afstand je ongenoegen te uiten dan zelf actie te gaan ondernemen, en zo jezelf of je positie in gevaar te brengen.
Ik ben me trouwens pijnlijk bewust van de ironie van mijn eigen post: ik heb zelf makkelijk praten van achter de relatieve veiligheid van mijn computerscherm; ik zie mezelf ook niet meteen (politieke) actie ondernemen.
Fysiek wel, ik ben dan ook redelijk groot en fors en heb dus makkelijk praten (word zelden of nooit lastig gevallen); maar als je de enige bent die dan reageert zet dat ook maar weinig zoden aan de dijk om een (per slot van rekening) maatschappelijk probleem aan te kaarten. Daar komt nog bij dat geweld maar weinig of niets oplost en alleen aanzet tot meer geweld.
Ergens versta ik perfect dat mensen er allesbehalve happig op zijn om zelf tussen te komen - niemand wil degene zijn die per ongeluk om zeep werd geholpen terwijl hij iemand ter hulp snelde die afgeranseld werd. Het is juist die behoudsgezindheid die ervoor zorgt dat er geen verandering komt. Ik wil daarmee zeker niet zeggen dat we alle voorzichtigheid maar moeten laten varen, maar met naar anderen kijken om het probleem op te lossen terwijl we zelf veilig in onze schulp kruipen zullen we ook niet veel verder komen. We moeten onze mentaliteit durven veranderen i.p.v. passief te verwachten dat anderen het wel voor ons zullen oplossen.
In bepaalde gemeentes is zelfs de politie, die nochtans (in theorie) het geweldsmonopolie van de overheid uitoefent, niet in staat om doeltreffend op dergelijke problemen te reageren als die grootschalig genoeg zijn - om maar aan te geven dat het probleem ten gronde moet worden aangepakt. Maar dan komen we weer bij ons uitgangspunt: niemand wil de politicus of politica diegene zijn die daar de vinger op de zere plek legt, want wie zijn hoofd boven het spreekwoordelijk maaiveld uitsteekt, wordt geschoren. Al lijkt daar de laatste tijd verandering in te komen: men durft steeds meer erkennen dat er wel degelijk een probleem is - dat is een begin.
