Hoewel ik mijn deel van de pesterijen heb mogen ontvangen, geloof ik heilig in het principe dat ge iemand zijn apenjaren moet gunnen. Ik ben vrij zwaar gepest geweest door één bepaalde gast, en sinds die uit de invloedssfeer van zijn klas (ja, BSO, sorry) weg is, is die fameus veranderd. Kan er nu goed mee om, is echt een draai van 180 graden in vergelijking met het valse klootzakje dat hij toen was. Twee van zijn vrienden heb ik sinds het afstuderen ook nog gezien en die waren ook zo vriendelijk als iets. Dat is echt zuiver dierlijke groepspsychologie. De wet van de sterkste: wie er niet bijhoort of wil bij horen, moet gewelddadig uitgestoten worden.
Ik kan het iedereen op een briefke geven dat Kayleigh niet het enige kind in Vlaanderen is dat die avond huilend is thuisgekomen. Dat is een harde realiteit, maar zal helaas altijd zo zijn. Hoe erg het ook is, ik geloof dat pesten een vrij natuurlijk gegeven is en heel afhankelijk van de groep en de situatie.